Supreme Court dismisses cassation appeal on disability assessment, ruling legal issue already settled by precedent.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal, ruling that the legal issue raised was not significant enough for review. The appellant argued that the lower court should have independently evaluated evidence regarding the disability degree, but the Supreme Court found this matter already clarified by existing case law. Consequently, the appeal was rejected because the question did not meet the statutory requirements for a cassation proceeding.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue, requires interpretation of laws causing serious doubts, involves procedural invalidity, or is obviously well-founded; mere disagreement with factual findings or reliance on settled precedent does not constitute a significant legal issue.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 295/14 POSTANOWIENIE Dnia 1 kwietnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Hajn w sprawie z wniosku P. C.przeciwko Wojewódzkiemu Zespołowi do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w […]o ustalenie stopnia niepełnosprawności,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 1 kwietnia 2015 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W.z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt XIII Ua […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. nie obciąża odwołującego się kosztami postępowania kasacyjnego, 3. zasądza od Skarbu Państwa (kasa Sądu Okręgowego w W.) na rzecz adwokata P. O. 120 (sto dwadzieścia) zł, powiększone o stawkę podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej odwołującemu się z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 12 grudnia 2013 r. Sąd Okręgowy w W. w sprawie z odwołania P.C. od decyzji Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w […] w przedmiocie ustalenia stopnia niepełnosprawności, oddalił apelację odwołującego się i zasądził koszty nieopłaconej pomocy prawnej.Odwołujący się zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał na istnienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego. W ocenie skarżącego istnieje potrzeba wyjaśnienia dopuszczalności przyjmowania za własne przez sąd drugiej instancji ustaleń dotyczących stopnia niepełnosprawności odwołującego się, dokonanych przez sąd pierwszej instancji, w sytuacji zgłoszenia w apelacji zarzutu skierowanego przeciwko ustaleniu stopnia niepełnosprawności oraz czy w związku z tym wynikający z art. 378 § 1 k.p.c. nakaz rozważenia zarzutów apelacji nie skutkuje obowiązkiem przeprowadzenia przez sąd drugiej instancji własnej oceny materiału dowodowego w zakresie zgłoszonego zarzutu, która powinna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Istotą wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia jest wykazanie przez skarżącego okoliczności, które podlegają rozważeniu przez Sąd Najwyższy podczas przedsądu, czyli wstępnego badania sprawy, mającego na celu stwierdzenie występowania jednej z przesłanek skargi, wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. Przesłankami tymi są:
1) występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, 2) potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) nieważność postępowania lub 4) oczywista zasadność skargi. Podstawowym celem instytucji przedsądu jest bowiem rozważenie, czy w skardze kasacyjnej podniesiono okoliczności, których rozważenie przez Sąd Najwyższy będzie wkładem w rozwój prawa i zapewnienie jednolitości jego sądowej wykładni. Tylko wtedy wykazany zostaje publicznoprawny charakter skargi kasacyjnej (postanowienie Sądu Najwyższego z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147).
Jeśli więc wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, przez odwołanie się do art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., jak w rozpoznawanej sprawie, wskazuje na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, to w uzasadnieniu wniosku winno zostać sformułowane zagadnienie prawne oraz przedstawione argumenty prawne, które wykażą możliwość różnorodnej oceny zawartego w nim problemu. Zagadnienie prawne musi odpowiadać określonym wymaganiom, a mianowicie:
1) być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (wyrok Sądu Najwyższego z 17 kwietnia 1996 r., II UR 5/96, OSNP 1997 nr 3, poz. 39 i postanowienie z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01, LEX nr 52571), 2) być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, nie sprowadzającej się do samej subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (postanowienia Sądu Najwyższego: z 15 października 2002 r., III CZP 66/02, LEX nr 57240; z 22 października 2002 r., III CZP 64/02, LEX nr 77033 i z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08, LEX nr 478179), 3) pozostawać w związku z rozpoznawaną sprawą i 4) dotyczyć zagadnienia budzącego rzeczywiście istotne (a zatem poważne) wątpliwości.
Istotność zagadnienia prawnego konkretyzuje się zaś w tym, że w danej sprawie występuje zagadnienie prawne mające znaczenie dla rozwoju prawa lub znaczenie precedensowe dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw. Twierdzenie o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z odmiennej wykładni przepisów konstruujących to zagadnienie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 marca 2010 r., II UK 363/09, LEX nr 577467, czy też postanowienie Sądu Najwyższego z 12 marca 2010 r., II UK 400/09, LEX nr 577468).Przedstawione przez odwołującego się kwestie nie spełniają wskazanych wyżej wymogów w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Sformułowane we wniosku zagadnienia prawne, zostały już wyjaśnione w orzecznictwie Sądu Najwyższego.
Skarżący sam przytacza orzeczenie, w którym Sąd Najwyższy zaakceptował ograniczenie się przez sąd drugiej instancji do stwierdzenia o przyjęciu za swoje ustaleń sądu pierwszej instancji (wyrok Sądu Najwyższego z 19 maja 1998 r., II CKN 770/97, LEX nr 82299) oraz wyrok Sądu Najwyższego z 8 lutego 2000 r., II UKN 385/99, OSNP 2001 nr 15, poz. 493, podkreślając, że nie zwalania to sądu drugiej instancji z dokonania własnej oceny dowodów zebranych w sprawie. Zgodnie z orzecznictwem nie budzi zatem wątpliwości, że sąd drugiej instancji jest obowiązany rozważyć w granicach zaskarżenia apelacyjnego cały materiał procesowy, wszystkie okoliczności sprawy i samodzielnie ustalić podstawę faktyczną wyroku oraz dowody, na których oparł to ustalenie, a ponadto wyjaśnić podstawę prawną wyroku (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 14 października 2013 r., II UK 244/13, LEX nr 1618799).Ponadto z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd odwoławczy rozpoznał zarzut apelującego dotyczący ustalenia stopnia niepełnosprawności.
Odniósł się do zabranego w sprawie przez Sąd pierwszej instancji materiału dowodowego i jego oceny, w szczególności do przeprowadzonych w sprawie dowodów z opinii biegłych o specjalnościach właściwych dla schorzeń odwołującego się (uzasadnienie str. 7). Skarżący zmierza zatem w istocie do poddania pod osąd Sądu Najwyższego kwestii dotyczących dokonanych w sprawie ustaleń i oceny dowodów, wbrew zakazowi przewidzianemu w art. 3983 § 3 k.p.c.Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej odwołującemu się w postępowaniu kasacyjnym orzeczono na podstawie § 19 i 20 w związku z § 13 ust. 4 pkt 2 w związku z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jednolity tekst Dz.U. z 2013 r., poz. 461). l.n