Supreme Court dismisses cassation appeal for family pension due to lack of significant legal issue and late filing.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a widow against a family pension decision, ruling that no significant legal issue existed under Article 3989 § 1(1) of the Code of Civil Procedure. The applicant argued that separate expert opinions failed to capture the causal link between occupational lung disease and her husband's death, while also claiming the appeal was obviously justified. The court rejected this because the lower courts already established the causal relationship and the applicant failed to demonstrate why new expert opinions were necessary or why the appeal was obviously justified.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the Supreme Court has already established the relevant legal position and no circumstances warrant its change, or if the appeal is not filed within the prescribed time limits and does not meet the criteria for obvious justification.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 28/15 POSTANOWIENIE Dnia 19 sierpnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Kuźniar w sprawie z wniosku J. Z.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Wałbrzychuo rentę rodzinną,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 sierpnia 2015 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiuz dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt III AUa 1048/13, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wnioskodawczyni J.Z. zaskarżyła skargą kasacyjną wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 15 kwietnia 2014 r. w sprawie o rentę rodzinną przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Wałbrzychu, opierając skargę kasacyjną na zarzucie naruszenia prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 167, poz. 1322 ze zm.), polegającego na przyjęciu, że choroba zawodowa nie była współprzyczyną zgonu jej męża W.
Z., w sytuacji gdy orzeczeniem I. w S. z dnia 7 września 2011 r. stwierdzono, że „przyczyną wstępną do rozpoznania ostatecznego była choroba płuc (pylica, krzemica), co doprowadziło do niewydolności krążenia i w efekcie zgonu”, a także naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 217 § 1 k.p.c., art. 227 k.p.c. w związku z art. 232 k.p.c., art. 236 k.p.c., art. 241 k.p.c. oraz art. 286 k.p.c. w związku z art. 391 k.p.c. poprzez oddalenie wniosków dowodowych skarżącej o przeprowadzenie dowodu z opinii innych biegłych sądowych pulmonologa i kardiologa Instytutu Medycyny Pracy im. […] w Ł. w celu stwierdzenia czy pylica płuc pozostaje w związku przyczynowym ze zgonem W.Z.Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca wskazała na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego sprowadzającego się do pytania, „czy w przypadku sporządzenia odrębnych opinii przez biegłych lekarzy i zakwestionowania przez stronę treści tych opinii Sąd może oddalić wniosek dowodowy o powołanie opinii Instytutu jako kompleksowej opinii uwzględniającej odrębne ustalenia biegłych, a zatem uzyskać wspólną opinię, która może być zależna od interakcji zachodzącej pomiędzy tymi opiniami?”.
W piśmie z dnia 1 października 2014 r. skarżąca stwierdziła ponadto, że skarga jest oczywiście uzasadniona i okoliczność tą należy traktować jako odrębną podstawę wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Pismo to wniosła po upływie terminu do złożenia skargi kasacyjnej, powołując się na wykonanie wezwania Sądu do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej, tj. braku uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Z ugruntowanego i jednolitego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że nie istnieje możliwość stwierdzenia, że w sprawie występuje zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., jeżeli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii prawnej prezentowanej przez skarżącego, a jednocześnie nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zmianę tego stanowiska (postanowienie SN z dnia 14 maja 2015 r., III PK 3/15, LEX nr 1747849 i powołane tam orzeczenia). W orzecznictwie Sądu Najwyższego powszechnie przyjmuje się, że od uznania sądu zależy dopuszczenie dowodu z kolejnych biegłych, ponadto, że sąd nie ma obowiązku dopuszczenia dowodu z kolejnych biegłych w każdym przypadku, gdy złożona opinia jest niekorzystana dla strony (przykładowo wyrok SN z dnia 9 stycznia 2012 r., I UK 200/11, LEX nr 1162648 oraz powołane tam orzeczenia; postanowienie SN z dnia 13 listopada 2012 r., III UK 45/12, LEX nr 1648605 oraz powołane tam orzeczenia).
Podkreśla się, nadto, że wykazanie okoliczności uzasadniających powołanie kolejnego biegłego pozostaje w gestii strony, a ta powinna wykazać się niezbędną aktywnością i wykazać błędy, sprzeczności lub inne wady w opiniach biegłych, które dyskwalifikują istniejące opinie, ewentualnie uzasadniają powołanie dodatkowych opinii (wyrok SN z dnia 16 września 2009 r., I UK 102/09, LEX nr 537027). Uwzględniając powyższe stanowisko, problem sformułowany przez skarżącą we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie stanowi istotnego zagadnienia prawnego, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.Odnośnie twierdzenia o oczywistej zasadności skargi, uwzględniając moment, w którym pełnomocnik skarżącej powołał się na tą okoliczność, twierdzenie to jest spóźnione.
Niezależnie od tego, należy zauważyć, że przesłanki występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) oraz oczywista zasadność skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) wzajemnie się wykluczają (por. postanowienie SN z dnia 30 listopada 2012 r., I UK 414/12, LEX nr 1675171). Ponadto, twierdzenie o oczywistej zasadności skargi nie zostało sprecyzowane. Nie została również wykazana oczywistość naruszeń prawa oraz oczywista wadliwość zaskarżonego wyroku.Ze względu na powyższe, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji. l.n