Supreme Court dismisses appeal on dismissal for cause due to failure to meet pre-retirement benefit conditions.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal against the appellate court's decision denying pre-retirement benefits. The insured was dismissed due to poor performance rather than reasons attributable to the employer, failing to meet statutory requirements for the benefit. The court rejected the appellant's arguments regarding documentary evidence and procedural errors, noting that cassation appeals cannot challenge factual findings or evidence evaluation by lower courts.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych; Art. 2 ust. 1 pkt 29 lit. a-d ustawy o promocji zatrudnienia; Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 39813 § 2 k.p.c.; Art. 3989 k.p.c. - A cassation appeal based on alleged errors in fact-finding or evidence evaluation is inadmissible as it does not demonstrate obvious merit, since the Supreme Court is bound by the factual findings of lower courts.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 275/13 POSTANOWIENIE Dnia 30 października 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku F. G.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G.o prawo do świadczenia przedemerytalnego,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 30 października 2013 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 13 lutego 2013 r. Sąd Apelacyjny, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w […] oddalił apelację F. G. od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 30 maja 2012 r., oddalającego jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w G. z dnia 29 kwietnia 2011 r. w przedmiocie odmowy prawa do świadczenia przedemerytalnego. W ocenie Sądu, nie została spełniona jedna z przesłanek niezbędnych do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, przewidzianych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz.U.
Nr 120, poz. 1252 ze zm.). Ubezpieczony – według ustaleń Sądów – nie został zwolniony z pracy „z przyczyn dotyczących zakładu pracy”, zdefiniowanych w art. 2 ust. 1 pkt 29 lit. a-d ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia (jednolity tekst: Dz.U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415), gdyż rzeczywistą przyczyną wypowiedzenia umowy była negatywna ocena jego pracy.Skarga kasacyjna ubezpieczonego została oparta na podstawie naruszenia prawa materialnego - art. 2 ust. 1 pkt 29 lit. a-d ustawy o promocji zatrudnienia przez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w stanie faktycznym sprawy nie są spełnione przesłanki wskazane w art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz.U.
Nr 90, poz. 844 ze zm.), a także na podstawie obrazy przepisów postępowania – art. 227 k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c., art. 381 k.p.c. i art. 385 k.p.c. przez oczywiście błędną ocenę dowodów.Zaskarżając wyrok Sądu Apelacyjnego w całości, ubezpieczony wniósł o jego zmianę przez uwzględnienie apelacji i „uwzględnienie powództwa w całości” albo jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na oczywistą zasadność jej zarzutów wynikającą z dokonanej przez niego oceny „obiektywnych dokumentów sporządzonych przez osobę mającą wiedzę odnośnie do zatrudnienia i zwolnień” jako dowodu dokonania zwolnień grupowych w okresie od czerwca do sierpnia 2010 r. mającego – ze względu na „doświadczenie życiowe jak i zasady logiki” – większą moc i wartość dowodową od zeznań świadków.
W formie „podkreślenia” stwierdził, że „po rozwiązaniu z nim umowy o pracę jego stanowisko również zostało zlikwidowane, a jedynie obowiązki przejął inny pracownik”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Jakkolwiek skarga kasacyjna została oparta na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną subsumcję, to wypełniające ją zarzuty sprzeczności ustaleń Sądu z faktami oraz konstrukcja polegająca na przytaczaniu dowodów i wytknięciu, że Sąd oparł orzeczenie na jednych, nie dając wiary innym dowodom, stanowią niedopuszczalne na podstawie art. 3983 § 3 k.p.c. zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Tego rodzaju argumenty przyjęte we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie świadczą o oczywistej zasadności skargi, skoro Sąd Najwyższy związany jest ustalonym przez sądy powszechne stanem faktycznym (art. 39813 § 2 k.p.c.).Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 k.p.c.).aw