Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 268/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses pension appeal for lack of clear legal ground regarding special work conditions. The court rejects the claim that lower courts misinterpreted facts. The decision emphasizes strict adherence to statutory requirements for reduced-age retirement. The ruling clarifies that vague assertions of legal error are insufficient for cassation. The court upholds the lower court's finding on work duration and conditions. The applicant failed to meet the 15-year special work requirement. The judgment confirms the denial of early retirement benefits. The case highlights procedural requirements for cassation petitions. The court ruled against the applicant's request for pension. The decision affirms the finality of the lower court's ruling.

Numero d'incarto II UK 268/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by an applicant against a social insurance fund's decision denying early retirement. The applicant argued that lower courts incorrectly interpreted facts regarding 15 years of work in special conditions, claiming a clear legal error. The court rejected this, noting the applicant failed to cite specific violated statutes or demonstrate obvious legal merit under Article 3989 § 1(4) of the Code of Civil Procedure. Consequently, the appeal was not accepted for substantive review, and the applicant was not charged with costs.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; A cassation appeal is inadmissible if the applicant fails to identify specific violated legal provisions or demonstrate obvious legal merit, as vague assertions of error do not meet the statutory threshold for acceptance.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility special work conditions reduced age retirement clear legal ground social insurance fund procedural requirements work duration assessment occupazione sostitutiva esigibile

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art.
Art. 3989 § 2 k.p.c. pkt 1.
Nie można jednak uznać, że skarżący wykazał istnienie przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Wykazanie podnoszonej w skardze oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art.
Art. 102 k.p.c.
niniejszego postanowienia ma podstawę w art. 102 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Nie można jednak uznać, że skarżący wykazał istnienie przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Wykazanie podnoszonej w skardze oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art.
art. 3989 § 2 k.p.c
3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 102 k.p.c
niniejszego postanowienia ma podstawę w art. 102 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
I UK 285/07
I UK 46/08
II UK 37/08
III SK 11/13
Cassation appeal dismissed; SKOKs are traders under consumer protection law despite non-profit status.
V CSK 204/06
III PK 70/07
I UK 283/07
II PK 352/07
I UK 218/07
II PK 11/08
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 268/19 POSTANOWIENIE Dnia 29 września 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Staryk w sprawie z wniosku T. O.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G.‎o prawo do emerytury,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 29 września 2020 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 12 marca 2019 r., sygn. akt III AUa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. nie obciąża wnioskodawcy kosztami zastępstwa procesowego organu rentowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

W wyroku z dnia 12 marca 2019 r., sygn. akt III AUa (…), Sąd Apelacyjny w (…) – w sprawie z wniosku T. O. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G. – oddalił apelację wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. z dnia 13 czerwca 2018 r., sygn. akt VII U (…), w którym Sąd Okręgowy oddalił odwołanie T. O. od decyzji organu rentowego z dnia 3 marca 2017 r., w której pozwany organ rentowy odmówił wnioskodawcy prawa do emerytury w obniżonym wieku z powodu braku 15 lat pracy w szczególnych warunkach.Powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego wnioskodawca zaskarżył skargą kasacyjną.

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, „…ponieważ uchybienia, jakich dopuścił się Sąd drugiej instancji, miały charakter kwalifikowany, a zaskarżony wyrok jest sprzeczny z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, a w szczególności z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć. Rozstrzygnięć, które były już przedmiotem rozpatrywania przez Sąd Najwyższy. Zaskarżone rozstrzygnięcie w sposób oczywisty narusza przepisy prawa materialnego, jak również przepisy postępowania, w stopniu mającym wpływ na treść orzeczenia.

Sąd mimo ustalenia prawidłowego stanu faktycznego, nieprawidłowo zinterpretował przepisy i uznał, że prace dodatkowe, które były nierozerwalnie związane z pracą w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze nie mogą być uznane za wykonywanie pracy w sposób stały i w pełnym wymiarze. To było zaś podstawą niezaliczenia okresów tej pracy do stażu uprawniającego ubezpieczonego do otrzymania emerytury….”W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o:

1. odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej wnioskodawcy do rozpoznania, 2. w przypadku braku podstawy do odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania - oddalenie skargi kasacyjnej, 3. zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu rentowego, z tytułu jego zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna wnioskodawcy nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania uzasadniony twierdzeniem o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Nie można jednak uznać, że skarżący wykazał istnienie przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Wykazanie podnoszonej w skardze oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) – jako przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania – wymagałoby przedstawienia tego, w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06 LEX nr 198531; z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 204/06, LEX nr 421035; z dnia 9 stycznia 2008 r., III PK 70/07, LEX nr 448289; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, LEX nr 448205; z dnia 3 kwietnia 2008 r., II PK 352/07, LEX nr 465859 i z dnia 5 września 2008 r., I CZ 64/08).

Podczas, gdy dla uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla przyjęcia skargi do rozpoznania – z uwagi na jej oczywistą zasadność w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. – niezbędne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły, czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274; z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, LEX nr 375616; z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/ 07, LEX nr 453107; z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, LEX nr 490364; z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, LEX nr 491538 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, LEX nr 494134).

W judykaturze podkreśla się, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 nr 13, poz. 230; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, LEX nr 442743; z dnia 11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08, LEX nr 469185 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, LEX nr 494133 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2013 r., III SK 11/13, LEX nr 1380967).Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełnia powyższych wymogów; nie wykazuje, aby w sprawie występował stan „oczywistej zasadności” skargi kasacyjnej w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Przede wszystkim autor skargi w uzasadnieniu wniosku nie wskazuje żadnego przepisu prawa, z naruszeniem którego wiązałby oczywistą zasadność jego skargi.

Uzasadnienie wniosku ignoruje w swojej konstrukcji stanowisko zaskarżonego wyroku w zakresie oceny zasadniczej w sprawie kwestii – wykonywania przez skarżącego przez okres 15 lat pracy w szczególnych warunkach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Powyższa kwestia była bardzo szczegółowo oceniona w postępowaniu przed Sądami obydwu instancji. Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko Sądu Okręgowego i uznał, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił specyfikę pracy ubezpieczonego wykonywaną w poszczególnych zakładach pracy i precyzyjnie określił jakiego rodzaju prace i w jakich okresach ubezpieczony wykonywał i zasadnie wskazał, które z powyższych okresów należało zakwalifikować jako pracę wykonywaną w warunkach szczególnych, a w których okresach ubezpieczony nie wykonywał takich prac stale i w pełnym wymiarze czasu pracy na danym stanowisku pracy, wobec czego okresy te nie mogły zostać uwzględnione do stażu warunkującego uzyskanie emerytury w wieku obniżonym.

Uzasadnienie wniosku skupia się na eksponowaniu niektórych elementów stanu faktycznego sprawy z pominięciem całościowej oceny materiału dowodowego sprawy przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sądy bardzo szeroko analizowały sporne okresy pracy ubezpieczonego pod kątem oceny wykonywania przez niego pracy w szczególnych warunkach wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Całościowa ocena w tym zakresie stanowiła punkt odniesienia do zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego – określonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku – i stwierdzenia, że skarżący nie posiada łącznie wymaganych co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych i w związku z tym nie przysługuje mu prawo do spornego świadczenia emerytalnego.

Nie przekonuje o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej ogólnikowe twierdzenie autora skargi o tym, że „Zaskarżone rozstrzygnięcie w sposób oczywisty narusza przepisy prawa materialnego, jak również przepisy postępowania, w stopniu mającym wpływ na treść orzeczenia”. Brakuje sprecyzowania tego twierdzenia w konkretnie wskazanych przepisach prawa (materialnego czy też procesowego); brakuje także w uzasadnieniu wniosku przekonującej argumentacji jurydycznej, którą autor skargi wykazałby oczywistą zasadność jego skargi w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c. (pkt 1.).

Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2. niniejszego postanowienia ma podstawę w art. 102 k.p.c.