Supreme Court dismisses social security appeal as legal issues raised do not relate to the specific disability case facts.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by a worker seeking an extension of work disability benefits related to a workplace accident. The applicant argued that the lower court violated his right to defense by excluding new expert opinions and misapplied constitutional provisions regarding benefit extensions. The court ruled that the legal questions raised were irrelevant to the specific facts of the case, which involved a fresh assessment of eligibility rather than a re-evaluation of previously granted benefits.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the legal issues raised do not pertain to the specific subject matter of the case under review.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 260/13 POSTANOWIENIE Dnia 21 października 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku J. C.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L.o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 października 2013 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt III AUa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. odstępuje od obciążenia J. C. kosztami postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
W okresie od dnia 5 grudnia 2007 r. do 31 marca 2012 r. J. C. pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy pozostającej w związku urazem doznam w wypadku przy pracy w dniu 14 października 2002 r., a przed upływem okresu na który renta została przyznana złożył wniosek o ustalenie jej na dalszy okres. Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w L. odmówił wnioskowi. Sąd Okręgowy w L. wyrokiem z dnia 18 lipca 2012 r. oddalił odwołanie ubezpieczonego, a Sąd Apelacyjny, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w […] apelację ubezpieczonego od tego wyroku oddalił wyrokiem z dnia 8 stycznia 2013 r.
Ustalono, że ubezpieczony jest on częściowo niezdolny od pracy, lecz bez związku z wypadkiem przy pracy.Skarga kasacyjna ubezpieczonego została oparta na obydwu podstawach, naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 18 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst: Dz.U. z 1983 r. nr 30, poz. 144 ze zm.), art. 49a ust. 2 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. nr 167, poz. 1322 ze zm.), art. 13 ust. 3 i ust. 3a oraz art. 114 ust. 1a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst:
Dz.U. z 2009 r. nr 153, poz. 1227 ze zm.) oraz przepisów postępowania – art. 233 k.p.c. i art. 278 § 2 k.p.c. Ubezpieczony skierował skargę do całego wyroku i wniósł o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej wskazał na konieczność stanowczego rozstrzygnięcia poważnych wątpliwości interpretacyjnych dotyczących dopuszczalności dokonywania przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych zmiany decyzji o przyznaniu renty z tytułu niezdolności do pracy w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2012 r. (sygn. akt K 5/11) o niezgodności art. 114 ust. 1a ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych z Konstytucją.Przedstawił również „uzasadnione naruszenie przez Sąd orzekający pełnego prawa powoda od obrony i wykazania swoich argumentów i racji” przez niedopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego lub zespołu biegłych na okoliczność, czy uznana we wcześniejszej decyzji ZUS niezdolność do pracy w związku z wypadkiem przy pracy w dniu 14 października 2002 r. nadal pozostaje w związku ze skutkami tego wypadku.Organ rentowy w odpowiedzi na skargę wniósł o nieprzyjęcie jej do rozpoznania, a w razie przyjęcia, o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem Najwyższym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Skarżący – przez wskazanie wątpliwości dotyczących dopuszczalności dokonywania przez organ rentowy zmiany decyzji o przyznaniu renty z tytułu niezdolności do pracy i nawiązanie do orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2012 r., K 5/11 – prawdopodobnie, bo nie wynika to z uzasadnienia wniosku, nawiązał do przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Zagadnienie prawne, bardzo skrótowo opisane w skardze, nie ma związku ze sprawą objętą skargą kasacyjną.
Niewątpliwie w wyroku, którego dotyczy skarga, nie wchodziło w rachubę zastosowanie art. 114 ust. 1a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, stanowiącego przedmiot omawianego wyroku Trybunału Konstytucyjnego. W tej sprawie nie dokonano ponownej oceny prawa do świadczeń wcześniej przyznanych, lecz na bieżąco, w związku z nowym wnioskiem, oceniono okoliczności uzasadniające prawo do renty na dalszy okres.Powoływanie się na „uzasadnione naruszenie przez Sąd orzekający pełnego prawa powoda od obrony” przez niedopuszczenie dowodu z dalszych opinii biegłych lub zespołu biegłych na okoliczność, czy uznana we wcześniejszej decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych niezdolność do pracy nadal pozostaje w związku ze skutkami wypadku, nie wiąże się z żadną przyczyną przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Uwzględniając to, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach orzekając na podstawie art. 102 k.p.c.aw