Supreme Court dismissed social security appeal, ruling facts and evidence evaluation cannot be reviewed via cassation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the applicant's cassation appeal against a social security office's denial of disability pension. The applicant argued that the lower court improperly dismissed expert opinions as unreliable despite identical medical findings, claiming a clear violation of procedural rules. The court held that cassation proceedings are limited to legal errors and cannot re-evaluate factual findings or the credibility of evidence, which falls under the free assessment of evidence principle.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 233 § 1 k.p.c.: The Supreme Court cannot review the free assessment of evidence or factual findings; cassation is limited to legal errors and does not serve as a mechanism to re-examine the reliability of expert opinions or the factual basis of the lower court's decision.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 256/19 POSTANOWIENIE Dnia 2 grudnia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Romualda Spyt w sprawie z wniosku M. K.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w T.o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 2 grudnia 2020 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 5 lutego 2019 r., sygn. akt III AUa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od M.K. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w T. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. decyzją z dnia 19 grudnia 2016 r. odmówił ubezpieczonemu M. K. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, z uwagi na to, że nie jest on niezdolny do pracy. Ubezpieczony wniósł o zmianę powyższej decyzji i przyznanie mu prawa do zawnioskowanego świadczenia. Wyrokiem z dnia 10 maja 2018 r. Sąd Okręgowy w W. oddalił odwołanie.Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z dnia 5 lutego 2019 r. oddalił apelację ubezpieczonego od powyższego wyroku.Ubezpieczony zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 233 § 1 k.p.c., przez przyjęcie, że opinia zespołu biegłych z zakresu psychiatrii i psychologii z dnia 8 marca 2018 r. jest wiarygodna, zaś opinia biegłych z dnia 28 kwietnia 2017 r., wraz z opinią uzupełniającą z dnia 6 listopada 2017 r., są niewiarygodne co do wniosków końcowych, mimo iż oba zespoły ustaliły ten sam stan zdrowia psychicznego powoda, zaś zespół sporządzający opinię w dniu 8 marca 2018 r. stwierdził pogorszenie stanu zdrowia powoda w pewnych aspektach; powyższe ustalenie wpłynęło w sposób istotny na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na jej oczywistą zasadność, ponieważ bez głębszej analizy prawnej dostrzec można ewidentny błąd w zastosowaniu reguł sformułowanych w art. 233 § 1 k.p.c.Organ rentowy, w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania, a przypadku przyjęcia jej do rozpoznania - o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od ubezpieczonego na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wstępnie trzeba przypomnieć, że skarga kasacyjna nie jest (kolejnym) środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na przeważający w jej charakterze element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia, gdy się weźmie nadto pod uwagę, że Konstytucja w art. 177 ust. 1 gwarantuje jedynie dwuinstancyjne postępowanie.
Ewentualna możliwość dalszego postępowania, w tym postępowania przed Sądem Najwyższym, stanowi uprawnienie dodatkowe, które może zostać obwarowane szczególnymi przesłankami, w tym określonymi w art. 3989 § 1 k.p.c.Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4).Skarżący powołał się na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., wiążąc ją z oczywistym naruszeniem art. 233 § 1 k.p.c. W związku z tym przypomnieć należy, że wyłączenie w art. 3983 § 3 k.p.c. z podstaw skargi kasacyjnej zarzutów dotyczących oceny dowodów pozbawia skarżącego możliwości powoływania się na zarzut naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianej w art. 233 § 1 k.p.c. Przepis art. 3983 § 3 k.p.c. wprawdzie nie wskazuje expressis verbis konkretnych przepisów, których naruszenie, w związku z ustalaniem faktów i przeprowadzaniem oceny dowodów, nie może być przedmiotem zarzutów wypełniających drugą podstawę kasacyjną, nie ulega jednak wątpliwości, że obejmuje on art. 233 k.p.c., bowiem właśnie ten przepis określa kryteria oceny wiarygodności i mocy dowodów (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 26 kwietnia 2006 r., V CSK 11/06, LEX nr 230204; z dnia 4 stycznia 2007 r., V CSK 364/06, LEX nr 238975; z dnia 5 września 2008 r., I UK 370/07, LEX nr 785533; z dnia 23 listopada 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006 nr 4, poz. 76; z dnia 19 października 2010 r., II PK 96/10, LEX nr 687025; z dnia 24 listopada 2010 r., I UK 128/10, LEX nr 707405 oraz z dnia 24 listopada 2010 r., I PK 107/10, LEX nr 737366).
Oznacza to, że spór o ocenę poszczególnych dowodów i ustalenie stanu faktycznego nie może być przenoszony do postępowania przed Sądem Najwyższym, który jest związany - zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c. - ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (tak też Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 października 2008 r., IV CSK 228/08, LEX nr 475287).Z tych powodów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., art. 99 k.p.c. w związku z § 10 ust. 4 pkt 2 w związku z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (jednolity tekst:
Dz.U. z 2018 r., poz. 265) oraz art. 108 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c.