Supreme Court dismisses cassation due to failure to cite specific legal provisions for procedural grounds.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by a social insurance beneficiary against a labor court decision. The appellant argued that the lower court incorrectly interpreted formal documentation requirements and applied civil law provisions improperly regarding employment contracts. The court rejected the appeal because the cassation petition failed to cite specific statutory provisions for each alleged procedural violation, rendering the grounds for review legally insufficient.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3933 § 1 k.p.c.; Art. 393 k.p.c.; Art. 3937 § 1 k.p.c.: A cassation appeal must explicitly cite the specific legal provisions violated to justify its admissibility; failure to do so results in the refusal to accept the appeal for consideration.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 254/04
POSTANOWIENIE
Dnia 5 kwietnia 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Zbigniew Hajn
w sprawie z wniosku Beaty Koźlik
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych - Oddziałowi w W.
o objęcie ubezpieczeniem społecznym,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 5 kwietnia 2005 r.,
na skutek kasacji wnioskodawczyni
od wyroku Sądu Apelacyjnego w W.
z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. w sprawie B. K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych – Oddziałowi w W. o objęcie
ubezpieczeniem społecznym wyrokiem z 24 marca 2004 r. oddalił apelację
wnioskodawczyni.
W kasacji pełnomocnik B. K. zaskarżył w całości wyrok Sądu Apelacyjnego z
dnia 24 marca 2004 r. Na podstawie art. 3921 § 1 k p c i art. 3931 k.p.c. wyrokowi
temu zarzucił:
- naruszenie prawa materialnego mające wpływ na treść wyroku, to jest art. 22 §
1 k.p., art. 4 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 25 listopada 1986 r. o organizacji i
finansowaniu ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 1989 r. nr 25, poz. 137 ze zm.),
art. 6 ust. 1 pkt. 1, art.13 pkt.1 ustawy z dnia 13.10.1998r o systemie ubezpieczeń
społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887) poprzez błędną interpretację polegającą na
przyjęciu,
że
niezachowanie
wymogów
formalnych
związanych
z
dokumentowaniem stosunku pracy oznacza iż nie zawarto umowy o pracę,
- naruszenie art. 83 k.c. - przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe
zastosowanie polegające na braku przesłanek do zastosowania tego przepisu,
gdyż nie ustalono i nie udowodniono pozorności oświadczeń woli,
- naruszenie art. 58 k.c. - przez błędne zastosowanie i przyjęcie, że zawarcie
umowy o pracę zmierzało do obejścia prawa,
- naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy art. 227, 233 i 382 k.p.c. poprzez pominięcie i nieprzeprowadzenie środków
dowodowych z dokumentów, w przypadku gdy ocena materiału dowodowego
doprowadziła do wydania niekorzystnego dla skarżącej rozstrzygnięcia,
-naruszenie art. 233 w związku z art. 328 k.p.c. poprzez nieprawidłowe
przeprowadzenie postępowania dowodowego polegające na nie rozważeniu
wszechstronnie zebranego w sprawie materiału dowodowego,
-ograniczenie przez Sąd II instancji postępowania dowodowego tylko do
sprawdzenia legalności i zasadności zaskarżonego wyroku,
-naruszenie przepisów postępowania art. 233 w zw. z art. 382 k.p.c. przez
błędne przyjęcie, że Sąd I instancji nie przekroczył granic swobodnej oceny
dowodów
W oparciu o powyższe zarzuty Autor kasacji wniósł o zmianę zaskarżonego
orzeczenia w całości i objęcie skarżącej ubezpieczeniem społecznym w okresie od
września 1998r i od stycznia 1999r lub uchylenie orzeczeń obu instancji w całości i
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
W opinii kasatora okolicznością uzasadniającą rozpoznanie kasacji jest to, iż
uchybienia procesowe, które skarżąca wykazała w zarzutach skargi kasacyjnej
mają bezpośredni wpływ na wynik sprawy. Sądy obu instancji pominęły w swoich
rozstrzygnięciach obiektywne dowody z dokumentów a przyznały moc dowodową
zeznaniom świadków i stron. Nadto w niniejszej sprawie zachodzi istotne
zagadnienie prawne polegające na tym, czy podstawowy cel umowy o pracę, jakim
jest świadczenie pracy nie może być realizowany z tego powodu, że pracodawca
nie prowadził dokumentacji pracowniczej, mąż odwołującej się jest powinowatym
pracodawcy, pracownica była w ciąży w dniu zawarcia umowy o pracę. Czy w
związku z tymi okolicznościami można umowę o pracę uznać za pozorną bez
udowodnienia faktu zawarcia porozumienia pomiędzy pracownikiem i pracodawcą
na mocy którego uważali oni, że umowa o pracę ich nie wiąże. Czy dla oceny
prawnej
(kwalifikacji
prawnej
łączącego
strony
stosunku),
czy
czynności
wykonywane były w ramach stosunku pracy, czy też na podstawie innej umowy np.
umowy zlecenia ma znaczenie fakt, iż pracodawca nie prowadził dokumentacji
pracowniczej, pracownica była w ciąży, nie miała kwalifikacji do zatrudnienia na
danym stanowisku, wynagrodzenie było zawyżone w stosunku do możliwości
płatniczych pracodawcy a specyfika świadczonych przez pracodawcę usług
pozwalała na zaspokojenie jego potrzeb w ramach innych umów niż umowa o
pracę.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3933 § 1 k.p.c. kasacja, obok oznaczenia zaskarżonego
orzeczenia
ze
wskazaniem
zakresu
zaskarżenia,
przytoczenia
podstaw
kasacyjnych i ich uzasadnienia oraz wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z
oznaczeniem zakresu uchylenia lub zmiany, powinna zawierać, jako jeden z
elementów konstrukcyjnych, także przedstawienie okoliczności uzasadniające jej
rozpoznanie. Wymaganie to jest związane z faktem, że kasacja stanowi środek
odwoławczy spełniający przede wszystkim funkcje publiczne, a jej podstawowym
celem jest zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład w rozwój prawa i
jurysprudencji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ
178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147).
Pierwsza z okoliczności przedstawionych w kasacji, odnosząca się do uchybień
procesowych, została sformułowana bez jakiegokolwiek nawiązania do przesłanek
przyjęcia kasacji do rozpoznania określonych w art. 393 k.p.c. Nie jest zatem jasne,
dlaczego wnosząca kasację domaga się jej przyjęcia do rozpoznania. Sąd
Najwyższy nie może tego określić za skarżącego. Ponadto skarżąca nie wskazuje
żadnego przepisu prawa, z którym wiąże tę okoliczność. Odwołanie się do
„zarzutów skargi kasacyjnej”, również bez wskazania konkretnego przepisu prawa,
jest niewystarczające. Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że odwołanie się do
przytoczonych podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia nie jest spełnieniem
wymagania przewidzianego w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. (np. postanowienie Sadu
Najwyższego z 6 listopada 2002, II CK 85/02, LEX nr 56910; uchwała połączonych
izb – Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oraz Izby Cywilnej
Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2002 r., III CZP 72/02, OSNC 2003, nr 7-8,
poz. 92). Także sformułowane w kasacji zagadnienie prawne, dotyczące realizacji
umowy o pracę, nie zawiera odniesienia do przepisów prawa. W związku z tym Sąd
Najwyższy nie byłby w stanie, w razie przyjęcia kasacji do rozpoznania, odnieść się
do tego zagadnienia. Skoro okolicznością uzasadniającą rozpoznanie kasacji jest
występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, to nie sposób przyjąć,
że możliwe jest przedstawienia takiego zagadnienia bez powołania się na przepis
lub przepisy prawa konstruujące to zagadnienie (por. np. postanowienia Sądu
Najwyższego: z 27 lutego 2003 r., I PK 373/02, niepubl.; z 22 czerwca 2004, III UK
103.04, niepubl.).
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia kasacji do
rozpoznania na podstawie art. 393 k.p.c. i art. 3937 § 1 k.p.c.