Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 254/04 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation due to failure to cite specific legal provisions for procedural grounds.

Numero d'incarto II UK 254/04
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by a social insurance beneficiary against a labor court decision. The appellant argued that the lower court incorrectly interpreted formal documentation requirements and applied civil law provisions improperly regarding employment contracts. The court rejected the appeal because the cassation petition failed to cite specific statutory provisions for each alleged procedural violation, rendering the grounds for review legally insufficient.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3933 § 1 k.p.c.; Art. 393 k.p.c.; Art. 3937 § 1 k.p.c.: A cassation appeal must explicitly cite the specific legal provisions violated to justify its admissibility; failure to do so results in the refusal to accept the appeal for consideration.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation admissibility procedural grounds statutory citation requirement social insurance law labor contract documentation Supreme Court review civil procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3933 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3933 § 1 k.p.c. kasacja, obok oznaczenia zaskarżonego
Art. 393 k.p.c.
przyjęcia kasacji do rozpoznania określonych w art. 393 k.p.c. Nie jest zatem jasne,
Art. 3937 § 1 k.p.c.
rozpoznania na podstawie art. 393 k.p.c. i art. 3937 § 1 k.p.c.
Art. 22 § 1 k.p.
- naruszenie prawa materialnego mające wpływ na treść wyroku, to jest art. 22 §
Art. 83 k.c.
- naruszenie art. 83 k.c. - przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe
Art. 58 k.c.
- naruszenie art. 58 k.c. - przez błędne zastosowanie i przyjęcie, że zawarcie
Art. 233 k.p.c.
-naruszenie art. 233 w związku z art.
Art. 328 k.p.c.
233 w związku z art. 328 k.p.c. poprzez nieprawidłowe
Art. 382 k.p.c.
-naruszenie przepisów postępowania art. 233 w zw. z art. 382 k.p.c. przez
art. 3931 k.p.c
3921 § 1 k p c i art. 3931 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II CZ 178/99
II CK 85/02
Najwyższego z 6 listopada 2002, II CK 85/02, LEX nr 56910; uchwała połączonych
III CZP 72/02
Supreme Court allows cassation when applicant claims obvious legal violation or procedural invalidity under Art. 393-3 § 1 pkt 3 k.p.c.
I PK 373/02
Najwyższego: z 27 lutego 2003 r., I PK 373/02, niepubl.; z 22 czerwca 2004, III UK
III UK 103.04

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 254/04

POSTANOWIENIE

Dnia 5 kwietnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn

w sprawie z wniosku Beaty Koźlik

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych - Oddziałowi w W.

o objęcie ubezpieczeniem społecznym,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 5 kwietnia 2005 r.,

na skutek kasacji wnioskodawczyni

od wyroku Sądu Apelacyjnego w W.

z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. w sprawie B. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych – Oddziałowi w W. o objęcie

ubezpieczeniem społecznym wyrokiem z 24 marca 2004 r. oddalił apelację

wnioskodawczyni.

W kasacji pełnomocnik B. K. zaskarżył w całości wyrok Sądu Apelacyjnego z

dnia 24 marca 2004 r. Na podstawie art. 3921 § 1 k p c i art. 3931 k.p.c. wyrokowi

temu zarzucił:

- naruszenie prawa materialnego mające wpływ na treść wyroku, to jest art. 22 §

1 k.p., art. 4 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 25 listopada 1986 r. o organizacji i

finansowaniu ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 1989 r. nr 25, poz. 137 ze zm.),

art. 6 ust. 1 pkt. 1, art.13 pkt.1 ustawy z dnia 13.10.1998r o systemie ubezpieczeń

społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887) poprzez błędną interpretację polegającą na

przyjęciu,

że

niezachowanie

wymogów

formalnych

związanych

z

dokumentowaniem stosunku pracy oznacza iż nie zawarto umowy o pracę,

- naruszenie art. 83 k.c. - przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe

zastosowanie polegające na braku przesłanek do zastosowania tego przepisu,

gdyż nie ustalono i nie udowodniono pozorności oświadczeń woli,

- naruszenie art. 58 k.c. - przez błędne zastosowanie i przyjęcie, że zawarcie

umowy o pracę zmierzało do obejścia prawa,

- naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy art. 227, 233 i 382 k.p.c. poprzez pominięcie i nieprzeprowadzenie środków

dowodowych z dokumentów, w przypadku gdy ocena materiału dowodowego

doprowadziła do wydania niekorzystnego dla skarżącej rozstrzygnięcia,

-naruszenie art. 233 w związku z art. 328 k.p.c. poprzez nieprawidłowe

przeprowadzenie postępowania dowodowego polegające na nie rozważeniu

wszechstronnie zebranego w sprawie materiału dowodowego,

-ograniczenie przez Sąd II instancji postępowania dowodowego tylko do

sprawdzenia legalności i zasadności zaskarżonego wyroku,

-naruszenie przepisów postępowania art. 233 w zw. z art. 382 k.p.c. przez

błędne przyjęcie, że Sąd I instancji nie przekroczył granic swobodnej oceny

dowodów

W oparciu o powyższe zarzuty Autor kasacji wniósł o zmianę zaskarżonego

orzeczenia w całości i objęcie skarżącej ubezpieczeniem społecznym w okresie od

września 1998r i od stycznia 1999r lub uchylenie orzeczeń obu instancji w całości i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

W opinii kasatora okolicznością uzasadniającą rozpoznanie kasacji jest to, iż

uchybienia procesowe, które skarżąca wykazała w zarzutach skargi kasacyjnej

mają bezpośredni wpływ na wynik sprawy. Sądy obu instancji pominęły w swoich

rozstrzygnięciach obiektywne dowody z dokumentów a przyznały moc dowodową

zeznaniom świadków i stron. Nadto w niniejszej sprawie zachodzi istotne

zagadnienie prawne polegające na tym, czy podstawowy cel umowy o pracę, jakim

jest świadczenie pracy nie może być realizowany z tego powodu, że pracodawca

nie prowadził dokumentacji pracowniczej, mąż odwołującej się jest powinowatym

pracodawcy, pracownica była w ciąży w dniu zawarcia umowy o pracę. Czy w

związku z tymi okolicznościami można umowę o pracę uznać za pozorną bez

udowodnienia faktu zawarcia porozumienia pomiędzy pracownikiem i pracodawcą

na mocy którego uważali oni, że umowa o pracę ich nie wiąże. Czy dla oceny

prawnej

(kwalifikacji

prawnej

łączącego

strony

stosunku),

czy

czynności

wykonywane były w ramach stosunku pracy, czy też na podstawie innej umowy np.

umowy zlecenia ma znaczenie fakt, iż pracodawca nie prowadził dokumentacji

pracowniczej, pracownica była w ciąży, nie miała kwalifikacji do zatrudnienia na

danym stanowisku, wynagrodzenie było zawyżone w stosunku do możliwości

płatniczych pracodawcy a specyfika świadczonych przez pracodawcę usług

pozwalała na zaspokojenie jego potrzeb w ramach innych umów niż umowa o

pracę.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3933 § 1 k.p.c. kasacja, obok oznaczenia zaskarżonego

orzeczenia

ze

wskazaniem

zakresu

zaskarżenia,

przytoczenia

podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienia oraz wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z

oznaczeniem zakresu uchylenia lub zmiany, powinna zawierać, jako jeden z

elementów konstrukcyjnych, także przedstawienie okoliczności uzasadniające jej

rozpoznanie. Wymaganie to jest związane z faktem, że kasacja stanowi środek

odwoławczy spełniający przede wszystkim funkcje publiczne, a jej podstawowym

celem jest zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład w rozwój prawa i

jurysprudencji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ

178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147).

Pierwsza z okoliczności przedstawionych w kasacji, odnosząca się do uchybień

procesowych, została sformułowana bez jakiegokolwiek nawiązania do przesłanek

przyjęcia kasacji do rozpoznania określonych w art. 393 k.p.c. Nie jest zatem jasne,

dlaczego wnosząca kasację domaga się jej przyjęcia do rozpoznania. Sąd

Najwyższy nie może tego określić za skarżącego. Ponadto skarżąca nie wskazuje

żadnego przepisu prawa, z którym wiąże tę okoliczność. Odwołanie się do

„zarzutów skargi kasacyjnej”, również bez wskazania konkretnego przepisu prawa,

jest niewystarczające. Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że odwołanie się do

przytoczonych podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia nie jest spełnieniem

wymagania przewidzianego w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. (np. postanowienie Sadu

Najwyższego z 6 listopada 2002, II CK 85/02, LEX nr 56910; uchwała połączonych

izb – Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oraz Izby Cywilnej

Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2002 r., III CZP 72/02, OSNC 2003, nr 7-8,

poz. 92). Także sformułowane w kasacji zagadnienie prawne, dotyczące realizacji

umowy o pracę, nie zawiera odniesienia do przepisów prawa. W związku z tym Sąd

Najwyższy nie byłby w stanie, w razie przyjęcia kasacji do rozpoznania, odnieść się

do tego zagadnienia. Skoro okolicznością uzasadniającą rozpoznanie kasacji jest

występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, to nie sposób przyjąć,

że możliwe jest przedstawienia takiego zagadnienia bez powołania się na przepis

lub przepisy prawa konstruujące to zagadnienie (por. np. postanowienia Sądu

Najwyższego: z 27 lutego 2003 r., I PK 373/02, niepubl.; z 22 czerwca 2004, III UK

103.04, niepubl.).

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia kasacji do

rozpoznania na podstawie art. 393 k.p.c. i art. 3937 § 1 k.p.c.