Supreme Court dismissed pension appeal as legal issues were already settled by prior precedent.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the cassation appeal filed by R. J. against a social insurance office's denial of a special conditions pension. The applicant argued that his apprenticeship should count as special work due to a lack of social security records preventing effective defense, citing specific articles of the Code of Civil Procedure. The court ruled that the legal interpretation of apprenticeship status versus special work conditions was already definitively established in previous Supreme Court decisions, leaving no room for new interpretation or procedural error.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 1, 2, 3 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the legal issues raised have already been settled by established case law, and the appellant fails to demonstrate serious interpretative doubts or a violation of the right to defense.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 253/15 POSTANOWIENIE Dnia 15 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku R. J. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G. o prawo do emerytury,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 grudnia 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańskuz dnia 20 listopada 2014 r., sygn. akt III AUa 396/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 20 listopada 2014 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku, na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G., zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 8 stycznia 2014 r. i oddalił odwołanie R. J. od decyzji z dnia 6 lutego 2013 r., którą organ rentowy odmówił mu prawa do emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych na podstawie art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U.
Nr 8, poz. 43 ze zm.). Wyrok Sądu Apelacyjnego zaskarżył w całości wnioskodawca, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 10 ustawy z dnia 2 lipca 1958 r. o nauce zawodu, przyuczaniu do określonej pracy i warunkach zatrudniania młodocianych w zakładach pracy oraz o wstępnym stażu pracy (Dz.U. Nr 45, poz. 226, ze zm.) przez błędne niezaliczenie jego zatrudnienia jako ucznia w zakładzie kamieniarskim do okresu pracy w szczególnych warunkach ze względu na niewykonywanie jej w pełnym wymiarze czasu pracy. Zarzucił także naruszenie art. 379 pkt 5 k.p.c. przez pozbawienie możliwości obrony swych praw ze względu na „brak w aktach Sądu Apelacyjnego dowodu w postaci akt rentowych, które stanowiły podstawę do zmiany wyroku I instancji przez Sąd II instancji na niekorzyść wnoszącego skargę kasacyjną, uniemożliwiając tym samym odniesienie się merytoryczne wnoszącego skargę do stwierdzeń Sądu Apelacyjnego, a tym samym pozbawiając możliwości skutecznej obrony”.Jako przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał na potrzebę wykładni art. 10 ustawy o nauce zawodu, przyuczeniu do określonej pracy i warunkach zatrudnienia młodocianych w zakładach pracy oraz o wstępnym stażu pracy w związku z § 2 ust. 1 i § 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze oraz wykładni art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 3 k.p.c., „polegającej na tym, że brak dowodów w postaci akt rentowych w aktach sprawy, które uniemożliwił pełnomocnikowi wnoszącemu kasację zapoznanie się z tymi aktami, w przypadku gdy Sąd II instancji w oparciu o te akta zmienił wyrok Sądu I instancji na niekorzyść wnoszącego kasację stanowi naruszenie art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.”.Organ rentowy w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej.
Sąd Najwyższy, zważył co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości prawne lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zawiera tych przesłanek. Wykładnia przepisów wskazanych we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania została już dokonana przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24 kwietnia 2009 r. w sprawie II UK 334/08 (OSNP 2010 nr 23-24, poz. 294).
Sąd Najwyższy wyraził tam, powtórzony w późniejszych orzeczeniach pogląd, że młodociany odbywający naukę zawodu w ramach umowy zawartej w zakładem pracy na podstawie przepisów ustawy o nauce zawodu, przyuczaniu do określonej pracy i warunkach zatrudniania młodocianych w zakładach pracy oraz o wstępnym stażu pracy miał status pracownika, również w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym oraz ubezpieczeniu społecznym, lecz ta kwalifikacja nie jest wystarczająca do uznania tego okresu za okres wykonywania pracy w szczególnych warunkach ze względu na obniżony czas pracy pracowników młodocianych (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2011 r., II UK 169/10, LEX nr 786387; z dnia 23 stycznia 2012 r., II UK 96/11, LEX nr 1215433, z dnia 22 sierpnia 2012 r., I UK 130/12, LEX nr 1265553).
W konsekwencji wskazana przez skarżącego kwestia nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania, zwłaszcza że skarżący nie wskazał okoliczności uzasadniających zmianę przedstawionego, utrwalonego w judykaturze Sądu Najwyższego, poglądu. Nie występuje również istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., gdyż nie zachodzi potrzeba wykładni art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 3989 § 1 pkt 1, 2, i 3 k.p.c. W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreślono, że powołanie się na występowanie w sprawie potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości wymaga sformułowania określonych wątpliwości i wykazania, że są one poważne (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07, OSNP 2009 nr 3-4, poz. 43, z dnia 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08, LEX nr 523522 i z dnia 25 kwietnia 2010 r., I PK 26/10, niepubl.).
Skarżący nie sprecyzował, nie wyjaśnił i nie wykazał, jakie wątpliwości interpretacyjne pojawiają się w związku z wykładnią wskazanych przepisów. Nie sprecyzował również istotnego zagadnienia prawnego w kontekście przywołanych wyżej okoliczności i przepisów. Rozważając twierdzenie o uniemożliwieniu pełnomocnikowi skarżącego zapoznania się z aktami ubezpieczeniowymi z perspektywy art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c., należy podkreślić, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntował się pogląd, zgodnie z którym pozbawienie strony możności obrony swych praw należy oceniać w ramach okoliczności konkretnej sprawy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 2015 r., II CSK 414/14, LEX nr 1790976 oraz powołane tam orzeczenia).
W okolicznościach tej sprawy nie wystąpiły okoliczności uniemożliwiające skarżącemu obronę jego praw podczas postępowania apelacyjnego. Uwzględniając także, że nieważność postępowania Sąd Najwyższy uwzględnia w granicach zaskarżenia (art. 39813 § 1 k.p.c.), w ocenie Sądu nie zachodzi nieważność postępowania w związku z przekazaniem organowi rentowemu akt ubezpieczeniowych po wydaniu zaskarżonego wyroku, a przed ustanowieniem pełnomocnika z urzędu dla skarżącego. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).