Supreme Court dismissed police pension overpayment appeal, ruling statutory interpretation not clearly erroneous.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the cassation appeal filed by a police officer against a pension office decision requiring the return of overpaid annual pension amounts. The officer argued that a 1995 declaration of future income intent should suffice and that annual reporting requirements violated constitutional information autonomy. The court held that the statutory provisions in question have clear content requiring no interpretation, thus the alleged error in their application could not be deemed obvious.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 40 ust. 3; Art. 41a ust. 1; Art. 49 ust. 3a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy: The Supreme Court will not admit a cassation appeal based on obvious correctness if the challenged statutory provisions have clear content and do not require interpretation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 249/15 POSTANOWIENIE Dnia 15 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku J. P. przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. o rozliczenie roczne emerytury policyjnej,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 grudnia 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt III AUa 1686/13, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 27 listopada 2014 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie, w Wydziale Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, oddalił apelację J. P. od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie. Oddalono mim odwołanie od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno - Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. o rozliczeniu rocznym emerytury policyjnej pobranej w latach 2006, 2007 i 2008. Ubezpieczony uchylał się od zwrotu kwoty nienależnie wypłaconej ponad kwotę graniczną, podnosząc, że jeszcze w 1995 r. złożył organowi rentowemu oświadczenie o zamiarze osiągania w przyszłości przychodów z tytułu zatrudnienia.
Organ rentowy wskazywał na obowiązek rocznych rozliczeń na podstawie art. 40, 41a ust. 1 i 41b ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (jednolity tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 900) w brzmieniu obowiązującym w dniu decyzji, dalej „ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy” lub „ustawa”), oraz że ubezpieczony zaprzestał powiadamiania o osiąganych przychodach, mimo kilkakrotnego pouczania o obowiązku przekazywania tych informacji.
Podstawą decyzji było zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 14 września 2009 r.Sąd Apelacyjny przyjął, że oświadczenie z 1995 r. nie mogło zastąpić zaświadczenia o przychodzie rocznym po upływie roku kalendarzowego i zastosował art. 49 ust. 3a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy.Skarga kasacyjna ubezpieczonego została oparta na podstawie naruszenia art. 41a ust. 1 w związku z art. 40 ust. 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy i w związku z art. 51 ust. 2 Konstytucji przez błędną wykładnię naruszającą konstytucyjnie gwarantowaną autonomię informacyjną w zakresie sytuacji majątkowej ubezpieczonego oraz błędną wykładnię art. 49 ust.3a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy przez przyjęcie, że wymagane jest coroczne poinformowanie o wysokości przychodu.
Zarzuty naruszenia prawa procesowego dotyczą „art. 476 § b 2 kpc” przez oczywiście błędne przyjęcie, że przedmiotem rozpoznania mogła być jedynie ocena prawidłowości dokonanych przez organ emerytalny rozliczeń rocznych emerytury w związku z uzyskiwaniem przez wnioskodawcę dodatkowego przychodu, z pominięciem zarzutów co do „merytorycznej poprawności rozstrzygnięcia o istocie i zakresie obowiązku zwrotu nadpłaconej kwoty świadczenia”.Przedstawiając wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej jako oczywiście uzasadnionej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., skarżący wskazał na dokonanie przez Sądy obu instancji oczywiście rozszerzającej wykładni art. 41a ust. 1 w związku z art. 40 ust. 3 ustawy, jednocześnie sprzecznej z art. 51 ust. 2 Konstytucji i zawężającej wykładni art. 49 ust. 3a ustawy, oraz niedokonania oceny odstąpienia przez organ emerytalny od realizacji ustawowego obowiązku zmniejszania wnioskodawcy wypłaty świadczenia.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Powołanie się na oczywistą zasadność skargi, czyli na naruszenie prawa o charakterze kwalifikowanym, wymaga odrębnego od uzasadnienia podstaw kasacyjnych wykazania, że wadliwe zastosowanie przepisu doprowadziło do wydania oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.).
Co do zasady nie odpowiada temu odwoływanie się w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania argumentów sprowadzających się do zarzutów ujętych w podstawach skargi, te bowiem nie są badane w ramach przedsądu, w którym Sąd Najwyższy ocenia tylko przyczyny kasacyjne przewidziane w art. 3989 § 1 k.p.c. W związku z tym, że nie można twierdzić o oczywistości zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego błędnej wykładni przepisu o klarownej treści, niewymagającej wykładni, a taki charakter mają przepisy art. 41a ust. 1 w związku z art. 40 ust. 3 oraz art. 49 ust. 3a ustawy, zatem powołana przez skarżącego oczywista zasadność skargi nie zachodzi.
Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).