Supreme Court dismisses cassation appeal as no legal controversy exists regarding tax code application to social insurance contributions.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the cassation appeal filed by a social insurance fund against a lower court decision limiting the liability of a sports club for unpaid contributions. The applicant argued that existing precedent created serious doubts about the statutory interpretation of Article 32 of the Social Insurance System Act, necessitating a new ruling. However, the Court found no such controversy because subsequent judgments consistently confirmed that tax code provisions apply to health insurance and labor fund contributions. Consequently, the appeal was dismissed under Article 398 § 2 of the Civil Procedure Code due to the absence of divergent judicial interpretations.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 32 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych; Art. 398 § 2 k.p.c.: The Supreme Court rejects a cassation appeal when the cited legal provision does not generate serious interpretative doubts or conflicting case law, as established by consistent precedent applying tax code provisions to social insurance contributions.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 248/09
POSTANOWIENIE
Dnia 18 stycznia 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Zbigniew Korzeniowski
w sprawie z wniosku B. L.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych
z udziałem zainteresowanego Zakładowego Klubu Sportowego P. o składki na
ubezpieczenie społeczne,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 stycznia 2010 r.,
skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego […]
z dnia 18 marca 2009 r.,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny wyrokiem z 18 marca 2009 r. oddalił apelację skarżącego od
wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 22
października 2008 r., który zmienił częściowo decyzję pozwanego organu
ubezpieczeń społecznych z 3 lipca 2007 r., w ten sposób, iż ograniczył
odpowiedzialność skarżącego z tytułu nieopłaconych składek przez Zakładowy
Klub Sportowy „Polar" na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy i
Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, za okres od listopada 2003
r. do listopada 2004 r., oddalając jego odwołanie w pozostałym zakresie.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na potrzebę
wykładni przepisu art. 32 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń
społecznych,
albowiem
dotychczasowa
jego
wykładnia
prezentowana
w
orzecznictwie Sądu Najwyższego budzi poważne wątpliwości, tak co do wyniku, jak
i rozbieżnych metod wykładni prezentowanych przez różne składy orzekające. W
ocenie skarżącego argumentacja przyjęta w uchwale z 7 maja 2008 r., II UZP 1/08,
nie daje wystarczających podstaw do przyjęcia, iżby w drodze wykładni językowej
można z przepisu art. 32 ustawy systemowej wywieść normę upoważniającą ZUS
do stosowania przepisów Ordynacji podatkowej o odpowiedzialności osób trzecich
w odniesieniu do składek na ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy oraz
Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. O istnieniu poważnych
wątpliwości dotyczących wykładni art. 32 ustawy systemowej świadczy to, że w
kolejnym orzeczeniu dotyczącym tej samej kwestii, tj. w uchwale z 4 czerwca 2008
r., II UZP 3/08, Sąd Najwyższy nie odwołał się już do argumentacji wyrażonej w
uzasadnieniu uchwały z 7 maja 2008 r., lecz podstawy do stosowania art. 116a
Ordynacji podatkowej poszukiwał w wykładni celowościowej i systemowej. Sądy
obu instancji rozstrzygające sprawę skarżącego także wskazały na względy
wykładni celowościowej i systemowej. Rzecz jednak w tym, o czym szerzej w pkt. II
uzasadnienia skargi (podstawy skargi), że na odwoływanie się do pozajęzykowych
reguł wykładni winno na gruncie przepisów statuujących obowiązki o charakterze
daninowym podlegać daleko idącym ograniczeniom, a w żadnym wypadku nie
powinno prowadzić do rozszerzającej wykładni tego rodzaju przepisów.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek skargi odwołuje się do podstawy (przesłanki) przedsądu z art. 398 9 § 1
pkt 2 k.p.c. Zgodnie z nim Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli (pkt 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych
budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie
sądów.
Skarżący nie wykazuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, w szczególności co
do orzeczeń które kwestionowałyby zastosowanie do składek na oba Fundusze i na
ubezpieczenie zdrowotne odpowiednio przepisów dotyczących składek na
ubezpieczenia społeczne.
Dotychczasowe orzecznictwo nie jest rozbieżne i przyjmuje, że również do tych
składek stosuje się odpowiednio przepisy art. 116 (116a) Ordynacji podatkowej na
podstawie art. 31 w związku z art. 32 ustawy systemowej.
Orzeczenia Sądu Najwyższego wskazane we wniosku potwierdzają kolejne.
W uchwale z 19 listopada 2008 r., III CZP 114/08 (OSNC 2009 r. Nr 10, poz. 137),
stwierdzono, iż Zakład Ubezpieczeń Społecznych jest legitymowany czynnie do
zgłaszania w postępowaniu upadłościowym wierzytelności z tytułu składek na
Fundusz Ubezpieczeń Zdrowotnych, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych
Świadczeń Pracowniczych.
W wyroku z 4 marca 2009 r. (II UK 275/08) przyjęto, iż „Członkowie zarządu spółki
z ograniczoną odpowiedzialnością mogą, na podstawie art. 116 ustawy z dnia 29
sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( jednolity tekst: Dz. U. z 2005 r. , Nr 8, poz.
60) w związku z art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie
ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz. U. z 2007 Nr 11, poz. 74 ze zm. )
oraz w związku z art. 31 tej ustawy, zostać obciążeni odpowiedzialnością za
niezapłacone w terminie przez tę spółkę składki na Fundusz Pracy, Fundusz
Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i na ubezpieczenie zdrowotne".
Istotne znaczenie dla wykładni ma też uchwała siedmiu sędziów z 15
października 2009 r. (II UZP 3/09) o treści: „Przepis art. 32 ustawy z dnia 13
października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz. U. z
2007 r. Nr 11, poz. 74 ze zm.) – także w brzmieniu obowiązującym do dnia 1
stycznia 2010 r. przed zmianą dokonaną przez art. 45 pkt 1 ustawy z dnia 19
grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz. U. Nr 237, poz. 1656) – stanowi
podstawę odpowiedniego stosowania do składek na Fundusz Pracy, Fundusz
Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i na ubezpieczenie zdrowotne
przepisów dotyczących składek na ubezpieczenia społeczne o odpowiedzialności
osób trzecich za zaległości składkowe.
Na tle powyższego orzecznictwa nie można przyjąć, że istnieje potrzeba wykładni
przepisu art. 32 ustawy systemowej, jako że stawiony problem nie wywołuje
rozbieżności.
Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c.