Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 245/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses social security appeal for lack of specific grounds regarding administrative decision validity.

Numero d'incarto II UK 245/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a former company board member against a social security fund decision imposing personal liability for company contributions. The appellant argued that the administrative decision was invalid for failing to list all board members and cited conflicting administrative court precedents. The court rejected the appeal because the appellant failed to provide specific legal grounds for cassation and because ordinary courts lack jurisdiction to declare administrative decisions void in social security matters.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 227 k.p.c. w zw. z art. 202 § 1 k.s.h.; Art. 244 § 1 k.p.c. w zw. z art. 268a k.p.a.; Art. 6 k.c.; Art. 230 k.p.c.; Art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej; Art. 31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych; A cassation appeal is admissible only if specific grounds are presented and the case involves a significant legal issue or procedural invalidity, which ordinary courts cannot determine in social security disputes.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility social security contributions board member liability administrative decision validity Ordynacja podatkowa system ubezpieczeń społecznych procedural requirements

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 227 k.p.c. w zw. z art. 202 § 1 k.s.h.
Została oparta na podstawie naruszenia przepisów postępowania – art. 227 k.p.c.
art. 244 § 1 k.p.c. w zw. z art. 268a k.p.a.
202 § 1 k.s.h., art. 244 § 1 k.p.c.
art. 6 k.c.
268a k.p.a., art. 6 k.c. i art.
art. 230 k.p.c.
i art. 230 k.p.c., a także przepisów prawa materialnego – art.
art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej
W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 9 marca 2009 r., I FSP 4/08, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej nakłada na organ podatkowy obowiązek prowadzenia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o.o.
art. 31 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych
60 ze zm.) w związku z art. 31 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U.
art. 3983 § 3 k.p.c.
Ostatnia kwestia, jako odnosząca się do ustaleń faktycznych została postawiona wbrew zakazowi przewidzianemu w art. 3983 § 3 k.p.c., nie podlega więc ocenie Sądu Najwyższego.
art. 3989 § 2 k.p.c.
W związku z tym orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).aw
art. 227 k.p.c
Została oparta na podstawie naruszenia przepisów postępowania – art. 227 k.p.c.
art. 202 § 1 k.s.h
w związku z art. 202 § 1 k.s.h., art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 2013 r., II UK 164/12
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 2013 r., II UK 164/12, niepubl.).Kwestia treści decyzji przenoszącej odpowiedzialność za zaległość składkową na osoby trzecie budziła kontrowersje interpretacyjne, szczególnie w judykaturze sądów administracyjnych (por.
wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2012 r., I FSK 407/2011
wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2012 r., II FSK 1714/2010
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2012 r., II UK 269/11
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 2011 r., II UK 307/10
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 lipca 2008 r., I UK 9/08
uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2009 r., I FSP 4/08
uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2009 r., I UZP 3/09
I FSK 407/2011
II FSK 1714/2010

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 245/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 października 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku G. G.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B.‎z udziałem P. Spółka z o.o. z siedzibą w T., M. M.‎o przeniesienie odpowiedzialności za zobowiązania spółki z tytułu składek,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 października 2013 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 28 grudnia 2012 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 grudnia 2012 r. Sąd Apelacyjny, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w […] oddalił apelację G. G. od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 27 marca 2012 r., oddalającego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych stwierdzającej jego osobistą odpowiedzialność - jako członka zarządu „P.” Spółki z o.o. w T. - za zaległości spółki z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne.Skarga kasacyjna ubezpieczonego, obejmująca zaskarżony wyrok w całości, zawierała wniosek o uchylenie wyroków Sądów obydwu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu lub Sądowi Okręgowemu.

Została oparta na podstawie naruszenia przepisów postępowania – art. 227 k.p.c. w związku z art. 202 § 1 k.s.h., art. 244 § 1 k.p.c. w związku z art. 268a k.p.a., art. 6 k.c. i art. 230 k.p.c., a także przepisów prawa materialnego – art. 116 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (jednolity tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w związku z art. 31 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.).Na uzasadnienie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał wymienione podstawy kasacyjne i podniósł zakwestionowanie w apelacji ważności decyzji organu rentowego ze względu na niewykazanie, czy została wydana przez osobę upoważnioną.

Powołał się na występowanie w sprawie niejednolicie rozstrzyganego w orzecznictwie istotnego zagadnienia prawnego dotyczącego wykładni i stosowania art. 116 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, w szczególności w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2012 r., I FSK 407/2011 i z dnia 9 marca 2012 r., II FSK 1714/2010, w których uznano za pożądane, lecz niekonieczne wymienienie w jednej decyzji wszystkich członków zarządu spółki jako odpowiadających solidarnie z pozostałymi członkami tego zarządu oraz wyroki Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2012 r., II UK 269/11 i z dnia 3 marca 2011 r., II UK 307/10, w których Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że decyzja, w której stwierdza się odpowiedzialność określonego członka zarządu musi wymieniać wszystkich członków zarządu.

Jako kolejną przyczynę skargi wskazał nieustalenie we właściwy sposób, że pełnił funkcję członka zarządu w czasie powstania zaległości składkowej.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Skarżący – bez odrębnego uzasadnienia, że występują przesłanki nakazujące przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i bez żadnej bliższej argumentacji – przez użycie zwrotu „z powyższych względów”, odwołał się tylko do uzasadnienia podstaw skargi.

Nie wypełnił zatem wymagań niezbędnych do rozstrzygnięcia o przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania. Należy zważyć, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych sąd powszechny nie jest uprawniony do orzekania o nieważności decyzji administracyjnej; rozpoznaje istotę sprawy, którą stanowi istnienie (nieistnienie) wynikającego z przepisów prawa materialnego określonego prawa lub zobowiązania stwierdzonego wadliwą decyzją organu rentowego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 2013 r., II UK 164/12, niepubl.).Kwestia treści decyzji przenoszącej odpowiedzialność za zaległość składkową na osoby trzecie budziła kontrowersje interpretacyjne, szczególnie w judykaturze sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2008 r., II FSK 1606/06 i odmienny wyrok tego Sądu z dnia 5 września 2006 r., I FSK 1227/05).

W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 9 marca 2009 r., I FSP 4/08, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej nakłada na organ podatkowy obowiązek prowadzenia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o.o. wobec wszystkich osób mogących ponosić taką odpowiedzialność. W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 15 października 2009 r., I UZP 3/09 (OSNP 2011 nr 1-2, poz.

13) Sąd Najwyższy stanął natomiast na stanowisku, że decyzja organu rentowego powinna być wydana wobec wszystkich członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, choć nie określił skutków pominięcia w jej treści. Jednak w wyroku z dnia 16 lipca 2008 r., I UK 9/08 (OSNP 2009 nr 23-24, poz. 324) przyjął, że członkowie zarządu osoby prawnej, których odpowiedzialność za zaległości z tytułu niezapłaconych składek na ubezpieczenie społeczne ustalił w decyzji właściwy organ Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, mogą odwołać się od tej decyzji także w części dotyczącej nieobjęcia odpowiedzialnością pozostałych członków zarządu.

Ostatecznie przyjmuje się, że członkowie zarządu ponoszą odpowiedzialność za zobowiązania spółki z o.o. z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne oraz składek na Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i na ubezpieczenie zdrowotne, gdy odpowiedzialność ta została określona w warunkach przewidzianych w art. 116 Ordynacji podatkowej, jeżeli tylko decyzje w tym przedmiocie zostały wydane wobec wszystkich członków zarządu, choć wobec każdego z osobna. Ostatnia kwestia, jako odnosząca się do ustaleń faktycznych została postawiona wbrew zakazowi przewidzianemu w art. 3983 § 3 k.p.c., nie podlega więc ocenie Sądu Najwyższego.

W związku z tym orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).aw