Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 244/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for non-acceptance due to lack of obvious merit and fact-finding errors. Appeal rejected as it concerns evidence assessment, not clear legal error.

Numero d'incarto II UK 244/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by a trade union against a social insurance fund's decision. The appellant argued that the lower court incorrectly interpreted labor relations and failed to properly evaluate witness testimony, violating procedural and substantive laws. The court dismissed the appeal because the appellant's claim relied on factual errors and evidence assessment, which fall outside the scope of cassation review under Polish law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 3984 § 1 k.p.c.; Art. 3989 k.p.c.: Cassation appeals cannot be accepted based on errors in fact-finding or evidence evaluation, and must demonstrate obvious merit through clear legal violations.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal evidence assessment fact-finding errors obvious merit social insurance law labor relations procedural law

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Tego rodzaju zarzuty, zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., uchylają się spod kontroli kasacyjnej.
Art. 3984 § 1 k.p.c.
W konsekwencji tego w art. 3984 § 2 k.p.c.
Art. 3989 k.p.c.
Skarżący nie zdołał zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 k.p.c., należało postanowić jak w sentencji.
Art. 233 § 1 k.p.c.
Jak się więc wydaje, chodzi o to, że zaskarżony wyrok zapadł w wyniku niewłaściwej oceny dowodów dokonanej przez Sąd, co odnosi się wprost art. 233 § 1 k.p.c. Tego rodzaju zarzuty, zgodnie z art.
Art. 217 k.p.c.
wnioskowanego przez odwołującego się, stanowiące uchybienie art. 217, 227 i 233 k.p.c., a także naruszenie prawa materialnego, tj.
Art. 227 k.p.c.
Art. 233 k.p.c.
Jak się więc wydaje, chodzi o to, że zaskarżony wyrok zapadł w wyniku niewłaściwej oceny dowodów dokonanej przez Sąd, co odnosi się wprost art. 233 § 1 k.p.c.
Art. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych
art. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst:
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z takim modelem skargi kasacyjnej jej rozpoznanie następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c., tj.
art. 3984 § 2 k.p.c
W konsekwencji tego w art. 3984 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II UZ 18/08
II UK 317/07
postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, LEX nr 453107, z dnia 25 lutego 2008 r., I UK 339/07, LEX nr 453109, z dnia 26 lutego 2001 r., I PKN 15/01, OSNAPiUS 2002 nr 20, poz.
I UK 339/07
postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, LEX nr 453107, z dnia 25 lutego 2008 r., I UK 339/07, LEX nr 453109, z dnia 26 lutego 2001 r., I PKN 15/01, OSNAPiUS 2002 nr 20, poz.
I PKN 15/01
Supreme Court dismissed cassation as inadmissible due to lack of obvious legal error under Polish Labor Code.
I PKN 157/01
Supreme Court dismissed cassation for lack of obvious legal error in labor dispute regarding reinstatement.
I PKN 341/01
Supreme Court dismissed cassation as obviously unfounded due to lack of clear legal error.
I UK 218/07
100, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, LEX nr 375616).
IV CZ 100/03
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274).
III CSK 13/05
Supreme Court dismisses cassation appeal based solely on facts or evidence evaluation as inadmissible under new Civil Procedure Code.
V CSK 11/06
Supreme Court corrects a clerical error in the appellate judgment regarding the scope of the appeal. The cassation appeal is dismissed. The court ruled that the error was a clerical mistake, not a legal violation. The appellant failed to prove the error affected the case outcome.
II PK 96/10
Supreme Court dismissed appeal on bonus claim, ruling literal regulation interpretation excludes liquidation scenarios.
I UK 128/10
Supreme Court dismissed pension appeal; specific work conditions not met for early retirement under special circumstances.
I PK 107/10
Supreme Court dismisses cassation appeal regarding dismissal for loss of trust and false statements.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 244/14 POSTANOWIENIE Dnia 12 marca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Romualda Spyt w sprawie z wniosku […] Klubu […] "Ś." w N. ‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych […] Oddział w W. ‎z udziałem zainteresowanych: M. M., Ł. M., M. U.‎o podleganie obowiązkowi ubezpieczenia społecznego,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 marca 2015 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Odwołujący się – […] Klub […] „Ś.” - wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 21 listopada 2013 r.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na oddaleniu dowodów z zeznań świadka – W. L. wnioskowanego przez odwołującego się, stanowiące uchybienie art. 217, 227 i 233 k.p.c., a także naruszenie prawa materialnego, tj. art. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst:

Dz.U. z 2013 r., poz. 1442 ze zm.) w związku z art. 22 § 11 i 12 k.p., przez jego niewłaściwą interpretację i zastosowanie polegające na tym, że Sąd Apelacyjny uznał, że uczestnicy postępowania pozostawali w stosunku pracy z odwołującym się, mimo że okoliczności faktyczne sprawy nie uzasadniały przyjętej przez Sąd tezy.Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazując, że „skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, w szczególności tym, że Sąd Apelacyjny wydał wyrok oddalający apelację odwołującego się od wyroku pierwszej instancji pomimo, że w niniejszym procesie odwołujący się wykazał i udowodnił, iż uczestnicy postępowania nie pozostawali w stosunku pracy z odwołującym się”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy, jako sąd kasacyjny, nie jest sądem powszechnym zwykłej, trzeciej instancji, zaś skarga kasacyjna (podobnie jak uprzednio kasacja) nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, a to z uwagi na przeważający w charakterze skargi kasacyjnej element interesu publicznego. Zgodnie z takim modelem skargi kasacyjnej jej rozpoznanie następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c., tj. wówczas, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, bądź istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, czy też zachodzi nieważność postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

W konsekwencji tego w art. 3984 § 2 k.p.c. wśród istotnych wymagań skargi kasacyjnej ustawodawca wymienił obowiązek złożenia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie. Wymóg ten wiąże się z tzw. przedsądem, polegającym m.in. na możliwości odmowy przez Sąd Najwyższy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.), a jego spełnienie powinno przybrać postać wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący wykaże, jakie występujące w sprawie okoliczności pozwalają na uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie uzasadnieniu, dlaczego odpowiadają one ustawowemu katalogowi przesłanek.

Ustawodawca nieprzypadkowo, konstruując wymagania skargi kasacyjnej, wyodrębnił w oddzielnych przepisach art. 3984 k.p.c. obowiązek przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (§ 1) i obowiązek przedstawienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienia (§ 2). Chodzi zatem o dwa odrębne, kreatywne elementy skargi kasacyjnej, które spełniają określone cele i podlegają ocenie Sądu Najwyższego, na różnych etapach postępowania kasacyjnego. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie podlegają analizie na etapie przedsądu, natomiast przytoczone podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie oceniane są dopiero po przyjęciu skargi do rozpoznania, w trakcie jej merytorycznego rozpoznawania.

Oba te elementy muszą być więc przez skarżącego wyodrębnione, oddzielnie przedstawione i uzasadnione, a dla spełnienia wymogu z art. 3984 § 2 k.p.c. nie wystarczy odwołanie się do podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, bo choć dla obu tych przesłanek argumenty mogą być podobne, to Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, nie analizuje zaś podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana i skonstruowana, aby Sąd Najwyższy nie musiał poszukiwać w uzasadnieniu jej podstaw pozostałych elementów konstrukcyjnych skargi, ani tym bardziej się ich domyślać.

Skarga kasacyjna jest wszak szczególnym środkiem zaskarżenia, realizującym przede wszystkim interes publiczny, polegający na usuwaniu rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych oraz na wspomaganiu rozwoju prawa, zatem uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powinno koncentrować się na wykazaniu, iż takie okoliczności w sprawie zachodzą (postanowienia: Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r., II UK 246/07, LEX nr 449007, z dnia 10 marca 2008 r., III UK 4/08, LEX nr 459291, z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, LEX nr 404134 i z dnia 19 czerwca 2008 r., II UZ 18/08, LEX nr 406392).Gdy idzie o przyjęcie skargi do rozpoznania z uwagi na przesłankę oczywistej zasadności skargi w świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego należy uznać, że wynika ona zwykle z oczywistego, widocznego prima facie naruszenia przepisów prawa polegającego na sprzeczności wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji.

Nie chodzi zatem o takie naruszenie prawa, które może stanowić podstawę skargi w rozumieniu art. 3984 k.p.c., lecz o naruszenie kwalifikowane (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, LEX nr 453107, z dnia 25 lutego 2008 r., I UK 339/07, LEX nr 453109, z dnia 26 lutego 2001 r., I PKN 15/01, OSNAPiUS 2002 nr 20, poz. 494, z dnia 17 października 2001 r., I PKN 157/01, OSNP 2003 nr 18, poz. 437, z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004 nr 6, poz. 100, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, LEX nr 375616).

Jeżeli więc przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania miałaby być okoliczność, że skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 3984 § 1 w związku z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), skarżący powinien w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta „oczywistość” i przedstawić argumenty na poparcie tego twierdzenia, koncentrując się na wykazaniu kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274).

Takiego wywodu jednak brak. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący podnosi, że oczywista zasadność skargi wynika z tego, że „wykazał i udowodnił, iż uczestnicy postępowania nie pozostawali w stosunku pracy z odwołującym się”. Jak się więc wydaje, chodzi o to, że zaskarżony wyrok zapadł w wyniku niewłaściwej oceny dowodów dokonanej przez Sąd, co odnosi się wprost art. 233 § 1 k.p.c. Tego rodzaju zarzuty, zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., uchylają się spod kontroli kasacyjnej. Zgodnie bowiem z tym przepisem podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (por. uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006 nr 4, poz. 76).

Artykuł 3983 § 3 k.p.c. wprawdzie nie wskazuje expressis verbis konkretnych przepisów, których naruszenie, w związku z ustalaniem faktów i przeprowadzaniem oceny dowodów, nie może być przedmiotem zarzutów wypełniających drugą podstawę kasacyjną, nie ulega jednak wątpliwości, że obejmuje on art. 233 k.p.c. Wszakże ten właśnie przepis określa kryteria oceny wiarygodności i mocy dowodów (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 26 kwietnia 2006 r., V CSK 11/06 LEX nr 230204; z dnia 19 października 2010 r., II PK 96/10, LEX nr 687025; z dnia 24 listopada 2010 r., I UK 128/10, LEX nr 707405 oraz z dnia 24 listopada 2010 r., I PK 107/10, LEX nr 737366).

Skarżący nie zdołał zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 k.p.c., należało postanowić jak w sentencji.