Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal violation and precise statutory citation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by M. P. against the Social Insurance Institution regarding the restoration of a social pension. The applicant argued for a clear violation of the Social Security Pensions Act and the Social Pension Act, claiming the lower court incorrectly found him partially capable of work. The court rejected this because the applicant failed to demonstrate an obvious prima facie legal error and incorrectly cited specific paragraphs of the statutes that do not exist in the law.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it points to an important legal issue, a need for interpretation of laws raising serious doubts, procedural invalidity, or an obviously justified appeal based on a clear, prima facie violation of the law.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 241/13 POSTANOWIENIE Dnia 10 października 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Romualda Spyt w sprawie z wniosku M. P.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Z.o przywrócenie prawa do renty socjalnej,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 października 2013 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wnioskodawca – M. P. - wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 15 stycznia 2013 r.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, tj. art. 12 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) oraz art. 4 ust. 1 ustawy, z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz.U. Nr 135, poz. 1268 ze zm.), przez przyjęcie, że wnioskodawca nie jest w chwili obecnej - nadal - całkowicie niezdolny do pracy.Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazując, że w jego ocenie, „za przyjęciem skargi kasacyjnej do rozpoznania przemawia jej oczywista zasadność związana z naruszeniem przepisów art. 12-14 ustawy, z dnia 17 grudnia 1998 r., o emeryturach i rentach z FUS w związku z art. 4 ust. 4 ustawy rencie socjalnej”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.Odnosząc się do kwestii oczywistej zasadności skargi, na którą powołuje się skarżący, trzeba przypomnieć, że w świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego przesłanka ta wynika zwykle z oczywistego, widocznego prima facie naruszenia przepisów prawa polegającego na sprzeczności wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji.
Nie chodzi zatem o takie naruszenie prawa, które może stanowić podstawę skargi w rozumieniu art. 3984 k.p.c., lecz o naruszenie kwalifikowane (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, LEX nr 453107, z dnia 25 lutego 2008 r., I UK 339/07, LEX nr 453109, z dnia 26 lutego 2001 r., I PKN 15/01, OSNAPiUS 2002 nr 20 poz. 494, z dnia 17 października 2001 r., I PKN 157/01, OSNAPiUS 2003 nr 18, poz. 437, z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004 nr 6, poz. 100, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, LEX nr 375616).
Jeżeli więc przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest twierdzenie skarżącego, że skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 3984 § 1 w związku z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), powinien on w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta „oczywistość” i przedstawić argumenty na poparcie tego twierdzenia, koncentrując się na wykazaniu kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274).
Wymagań tych skarżący nie spełnił, bowiem we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnego brak jakiegokolwiek wywodu jurydycznego potwierdzającego oczywistą zasadność skargi Co więcej, skarżący w sposób wielce nieprecyzyjny określił przepisy, których naruszenie miałoby stanowić podstawę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Artykuł 12 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych składa się z trzech jednostek redakcyjnych normujących odrębne zagadnienia, natomiast art. 13 i 14 tej ustawy nie zostały powołane w podstawach kasacyjnych, z kolei art. 4 ustawy o rencie socjalnej nie zawiera ust.
4. Skarżący nie zdołał zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 k.p.c., należało postanowić jak w sentencji.aw