Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 24/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issue and obvious merit under Polish Code of Civil Procedure.

Numero d'incarto II UK 24/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland rejected the cassation appeal filed by a woman against a social insurance decision denying her employment coverage. The appellant argued that the lower court incorrectly placed the burden of proof regarding the existence of an employment relationship on her rather than the pension authority. The court found the appeal's legal arguments contradictory and unrelated to undisputed facts, concluding they did not constitute a significant legal issue requiring Supreme Court review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue, requires interpretation of laws with serious doubts, reveals procedural invalidity, or is obviously meritorious; mere disagreement with lower court findings or arguments disconnected from established facts do not satisfy these requirements.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility burden of proof employment social insurance coverage significant legal issue obvious merit standard Code of Civil Procedure procedural requirements

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
Art. 3984 § 1 k.p.c.
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3984 § 1
art. 6 k.c
zarzucił naruszenie prawa materialnego – art. 6 k.c.
art. 22 § 1 k.p
umowy”, art. 22 § 1 k.p.
art. 65 § 2 k.c
ubezpieczoną a zainteresowanym”, art. 65 § 2 k.c.
art. 83 § 1 k.c
oparciu o umowę o pracę z dnia 1 września 2007 r.” oraz art. 83 § 1 k.c.
art. 384 k.p.c
umowy”, a także przepisu postępowania – art. 384 k.p.c., wniósł o uchylenie
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3984 § 1
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.),

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07,
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 września 1999 r., II UKN 7/99
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 września 1999 r., II UKN 7/99, OSNAPUS 2000
III CSK 216/07
Cassation appeal dismissed for lack of obvious merit under Polish Civil Procedure Code Article 3989.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 24/11

POSTANOWIENIE

Dnia 14 kwietnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar

w sprawie z wniosku K. S.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi we W.

z udziałem zainteresowanego M. M. "S." P.

o ubezpieczenie społeczne,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 14 kwietnia 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej zainteresowanego M. M. od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 20 kwietnia 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2010 r., Sąd Apelacyjny, zmienił, na skutek

apelacji strony pozwanej – Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału we W.,

wyrok Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we W. z dnia

26 października 2009 r. i oddalił odwołanie wnioskodawczyni K. S. od decyzji

organu rentowego z dnia 13 czerwca 2008 r. stwierdzającej, iż nie podlega ona od

dnia 1 września 2007 r. ubezpieczeniu emerytalnemu, rentowemu, chorobowemu i

wypadkowemu z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w firmie „S.” P.

M. M., w sprawie o objęcie ubezpieczeniem społecznym, przy udziale

zainteresowanego M. M. „S.” P.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik wnioskodawczyni

zarzucił naruszenie prawa materialnego – art. 6 k.c. przez błędną wykładnię i

przyjęcie, że „na ubezpieczonej spoczywał ciężar dowodu, iż łączył ją z

zainteresowanym stosunek pracy, podczas gdy ciężar dowodu co do tej

okoliczności spoczywał na organie rentowym, kwestionującym ważność zawartej

umowy”, art. 22 § 1 k.p. „poprzez błędną wykładnię w zakresie dotyczącym cech

stosunku pracy oraz - w konsekwencji - niewłaściwe zastosowanie, które

doprowadziło do uznania, że na podstawie umowy o pracę z dnia 1 września 2007

r. oraz w ramach jej wykonania nie doszło do nawiązania stosunku pracy pomiędzy

ubezpieczoną a zainteresowanym”, art. 65 § 2 k.c. poprzez niewłaściwe

zastosowanie i „nieuwzględnienie w najmniejszym nawet stopniu zgodnej woli

ubezpieczonej i zainteresowanego dotyczącej chęci nawiązania stosunku pracy w

oparciu o umowę o pracę z dnia 1 września 2007 r.” oraz art. 83 § 1 k.c. przez

niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że „możliwość przypisania danej umowie

charakteru pozorności pozostaje niezależna od konieczności dokonania oceny woli

stron zawierających umowę, które winny w takim przypadku mieć świadomość i

zamiar zawarcia umowy wyłącznie dla pozoru, a także przyjęcie, iż pozorność

może zostać stwierdzona pomimo tego, iż między stronami doszło do wykonywania

umowy”, a także przepisu postępowania – art. 384 k.p.c., wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez

uwzględnienie odwołania wnioskodawczyni, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego

wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi

Apelacyjnemu, wraz z orzeczenie o kosztach postępowania.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniono wskazując,

iż w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, a skarga kasacyjna jest

oczywiście uzasadniona. W ocenie pełnomocnika wnioskodawczyni zagadnieniem

prawnym wymagającym zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy jest, „będąca

przedmiotem niniejszej sprawy dopuszczalność dążenia przez strony stosunku

pracy do objęcia pracownika obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym w

sytuacji, gdy umowa o pracę zawierana jest z kobietą ciężarną”, oraz kwestia, „czy

krótki okres wykonywania pracy, zmiana rodzaju pracy w trakcie trwania

zatrudnienia z uwagi na stan zdrowia pracownicy oraz sytuacja majątkowa

pracodawcy mogą uzasadniać odmowę objęcia ubezpieczeniem społecznym

kobiety, która zawarła umowę o pracę nie wiedząc, że jest w ciąży”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność

postępowania

lub

jeżeli

skarga

kasacyjna

jest

oczywiście

uzasadniona.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3984 § 1

pkt 3 k.p.c.) polega na powołaniu okoliczności wskazanych w art. 398 9 § 1 k.p.c.,

czyli na przedstawieniu występującego w sprawie istotnego zagadnienia prawnego,

potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, nieważności postępowania lub

oczywistej zasadności skargi kasacyjnej oraz obejmuje nie tylko powołanie się na

jedną z przesłanek, ale także odrębną, pogłębioną argumentację prawną

wskazującą na istnienie jednej z tych przesłanek. Jeżeli przesłanką wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest twierdzenie skarżącego, iż skarga

jest oczywiście uzasadniona (art. 3984 § 1 w zw. z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.),

powinien on w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący, w czym

wyraża się ta „oczywistość" i przedstawić argumenty na poparcie tego twierdzenia.

Z ugruntowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że oczywista

zasadność skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) zachodzi wówczas, gdy z jej

treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań, wynika, iż

przytoczone podstawy kasacyjne spowodują uwzględnienie skargi (por. np.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07,

niepubl.). Tym samym nie do pogodzenia z oczywistością skargi jest stawianie w

niej zagadnień prawnych, wymagających rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy, ani

wskazywanie na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. Z tych

względów skarga wnioskodawczyni, zawierająca sprzeczność w argumentacji, nie

spełnia wymagań uzasadniających przyjęcie jej do rozpoznania. Należy także

zauważyć, że wskazane w skardze zagadnienia prawne, w istocie zmierzają do

odmiennego niż uczynił to Sąd Apelacyjny rozstrzygnięcia sprawy i pozostają w

oderwaniu od niekwestionowanych ustaleń faktycznych sprawy. W związku z

powyższym motywacja wniosku jest nieprzekonywująca, tym bardziej, że ujęte w

skardze jako istotne zagadnienie prawne, mające uzasadnić przesłankę przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania przewidzianą w art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c., nie ma

znaczenia jurydycznego, bowiem odnosi się wyłącznie do oceny konkretnego stanu

faktycznego sprawy, który nie może stanowić przedmiotu kontroli kasacyjnej (por.

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 września 1999 r., II UKN 7/99, OSNAPUS 2000

nr 23 poz. 865).

Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy odmówił

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.