Supreme Court dismisses social security appeal as no legal issue remains due to prior precedent on military service.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the social security agency's cassation appeal against a lower court ruling that denied the applicant's mandatory social security coverage. The applicant, a former military officer, argued that his concurrent business activity should have triggered insurance obligations under the Social Security System Act. The court determined that the legal question was already definitively resolved by a prior Supreme Court decision regarding military personnel before the new social security law took effect. Consequently, the court found no unresolved legal issue requiring cassation review and refused to accept the appeal for examination.
Regesto Legislator
Generato dall'IAUstawa o systemie ubezpieczeń społecznych z dnia 13 października 1998 r.; Ustawa o postępowaniu cywilnym z dnia 17 marca 1963 r. – W przypadku gdy zagadnienie prawne zostało już rozstrzygnięte w wyroku Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna nie może być przyjęta do rozpoznania, jeśli nie występują nowe okoliczności wymagające ponownej oceny.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 227/07
POSTANOWIENIE
Dnia 5 grudnia 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kuźniar
w sprawie z wniosku A. S.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych
o objęcie ubezpieczeniem społecznym,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 5 grudnia 2007 r.,
na skutek skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego z
dnia 11 kwietnia 2007 r.,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2007 r., Sąd Apelacyjny oddalił apelację
pozwanego organu rentowego – Zakładu Ubezpieczeń Społecznych od wyroku
Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 7 grudnia 2006
r., zmieniającego zaskarżoną przez wnioskodawcę A. S.
rentowego
i
ustalającego
że
wnioskodawca
nie
podlegał
decyzję organu
ubezpieczeniu
społecznemu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w okresie od 15
czerwca do 31 sierpnia 1999 r. W sprawie ustalono, że wnioskodawca,
funkcjonariusz Służby Więziennej (od dnia 1 sierpnia 1986 r.), prowadził także
działalność gospodarczą od dnia 15 czerwca 1999 r. do 1 kwietnia 2001 r. Z tego
tytułu organ rentowy decyzją z dnia 27 września 2006 r. stwierdził obowiązek
podlegania ubezpieczeniu społecznemu i obowiązek opłacenia składki na to
ubezpieczenie za okres od 15 czerwca 1999 r. do 31 sierpnia 1999 r. W
uzasadnieniu wyroku, Sąd Apelacyjny, aprobując w pełni orzeczenie Sądu
pierwszej instancji, powołał się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 maja 2005 r.,
II UK 247/04 (OSNP 2005 nr 22, poz. 362), w którym przyjęto, że żołnierz
zawodowy pozostający w zawodowej służbie wojskowej przed dniem wejścia w
życie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych
(tekst jednolity: Dz.U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74 ze zm.), w okresie od dnia 1
stycznia 1999 r. do dnia 29 grudnia 1999 r., nie podlegał obowiązkowym
ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowemu z żadnego tytułu ubezpieczenia
społecznego unormowanego tą ustawą.
Powyższy wyrok zaskarżył skargą kasacyjną pozwany organ rentowy i
zarzucając naruszenie prawa materialnego – art. 6 ust. 1 pkt 14 i ust. 3 ustawy z
dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z art.
9 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w brzmieniu obowiązującym do dnia
29 grudnia 1999 r., wniósł o jego uchylenie i zmianę w całości poprzedzającego
wyroku Sądu pierwszej instancji i oddalenie odwołania. Uzasadniając wniosek o
przyjęcie skargi do rozpoznania, pełnomocnik wskazał na potrzebę wykładni
przepisów prawa i ustalenia, czy wnioskodawca pozostający w stanie służby w dniu 1
stycznia 1999 r. i prowadzący jednocześnie działalność gospodarczą, podlegał
obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia pozarolniczej
działalności gospodarczej (art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy o systemie ubezpieczeń
społecznych) w okresie od 1 stycznia 1999 r. do 29 grudnia 1999 r. i czy ma do niego
zastosowanie art. 9 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.
Wskazał także, że powołany wyżej wyrok Sądu Najwyższego był rozstrzygnięciem w
jednostkowej sprawie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W obecnym stanie prawnym, Sąd Najwyższy – stosownie do art. 3989 § 1
k.p.c. – przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli w sprawie występuje
istotne zagadnienie prawne,
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych
budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżność w orzecznictwie
sądów, zachodzi nieważność postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest
oczywiście uzasadniona. Przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na występujące w sprawie istotne
zagadnienie prawne polega na sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu
argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Zagadnienie prawne powinno
być postawione ogólnie i abstrakcyjnie tak, aby mogło być rozpatrywane w
oderwaniu od konkretnego stanu faktycznego, a ponadto budzić poważne
wątpliwości. Wbrew twierdzeniom skargi, w sprawie nie występuje zagadnienie
prawne wymagające rozstrzygnięcia. Wątpliwości w tym zakresie zostały usunięte
przywołanym wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 5 maja 2005 r., II UK 247/04,
(OSNP 2005 nr 22, poz. 362) trafnie zastosowanym przez orzekające w sprawie
Sądy. Wyrok ten zapadł w na tle analogicznego stanu faktycznego. Wskazano w
nim, iż żołnierz zawodowy pozostający w zawodowej służbie wojskowej przed
dniem wejścia w życie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie
ubezpieczeń społecznych, w okresie od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 29 grudnia
1999 r., nie podlegał obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowemu z
żadnego tytułu ubezpieczenia społecznego unormowanego tą ustawą. W ocenie
Sądu Najwyższego, skutkiem nieobjęcia żołnierzy zawodowych, którzy pozostawali
w zawodowej służbie wojskowej przed dniem wejścia w życie ustawy systemowej
powszechnym systemem ubezpieczeń społecznych, było to, że nie podlegali oni
ubezpieczeniu społecznemu z żadnego tytułu ubezpieczenia unormowanego tą
ustawą, w tym - między innymi - również z tytułu ewentualnego równoczesnego
prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Luka prawna wynikająca z
takiego układu normatywnego nie polegała jednak na braku ustawowej podstawy
do wyłączenia spod obowiązku podlegania obligatoryjnemu tytułowi ubezpieczenia
społecznego - między innymi - w związku z równocześnie prowadzoną pozarolniczą
działalnością gospodarczą żołnierza zawodowego pozostającego w systemie
wojskowego zaopatrzenia emerytalno-rentowego, który w ogóle nie został objęty
regulacją normatywną ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, ale na tym, że
unormowania ustawy systemowej uniemożliwiały skorzystanie przez żołnierzy
zawodowych pozostawionych w systemie wojskowego zaopatrzenia emerytalnorentowego
z
dobrowolnego
wyboru
dodatkowego
tytułu
powszechnego
ubezpieczenia społecznego w razie spełniania warunków do skorzystania z tego
dodatkowego (poza wojskowym zaopatrzeniem emerytalno-rentowym) tytułu
równoczesnego podlegania ubezpieczeniu społecznemu. Ta luka legislacyjna
została usunięta przez dodanie ust. 8 do art. 9 ustawy o systemie ubezpieczeń
społecznych (art. 9 ust. 8 dodany przez art. 1 pkt 5 lit. d ustawy z dnia 23 grudnia
1999 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych
innych ustaw, Dz.U. Nr 110 poz. 1256), który od dnia 30 grudnia 1999 r. umożliwiał
osobom pozostającym w stosunku służby przed dniem 1 stycznia 1999 r., w tym
żołnierzowi zawodowemu pozostawionemu w systemie wojskowego zaopatrzenia
emerytalno-rentowego, a nieobjętemu powszechnym systemem ubezpieczenia
społecznego, który jednocześnie spełniał warunki podlegania ubezpieczeniom
emerytalnemu i rentowego z tytułów, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2, 4-6 i 10
ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, objęcie tymi ubezpieczeniami
wyłącznie dobrowolnie na swój wniosek.
Sąd Najwyższy ocenił, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione
w art. 3989 § 1 k.p.c., zwłaszcza wskazane przez skarżącego. Po rozważeniu z
urzędu przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c. (nieważności
postępowania), Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia
skargi kasacyjnej do rozpoznania.