Supreme Court dismisses appeal for lack of legal interest as facts concern labor contract, not work contract.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal against a labor court decision regarding social insurance coverage. The appellant argued that the court erred in characterizing the relationship as a labor contract rather than a work contract, but the court found this argument legally inadmissible. Since the lower court's decision was based on established facts proving a labor relationship, the Supreme Court held that questioning these factual findings without citing specific procedural violations violated the strict rules governing cassation proceedings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3983 § 2, 3 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal challenging factual findings or evidence assessment is inadmissible if it does not cite specific procedural violations that could have affected the outcome, as the Supreme Court is bound by the facts established by the court of second instance.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 226/05
POSTANOWIENIE
Dnia 27 kwietnia 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Maria Tyszel
w sprawie z odwołania PPUH S.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w T.
z udziałem zainteresowanego J. D.
o objęcie ubezpieczeniem społecznym,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 kwietnia 2006 r.,
skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w G.
z dnia 28 czerwca 2005 r., sygn. akt III AUa …/04,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
Stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c. postanowienie Sądu Najwyższego o
przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej nie wymaga pisemnego
uzasadnienia, jednakże w pierwszym okresie stosowania przepisów o skardze
kasacyjnej, w ich brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie
ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów
powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), Sąd Najwyższy rozpoznający
niniejszą skargę kasacyjną uznaje za potrzebne wskazanie zasadniczych motywów
rozstrzygnięcia.
Sąd Najwyższy wielokrotnie już wyjaśniał, także w swym publikowanym
orzecznictwie, że jako kasacyjny nie jest sądem powszechnym zwykłej, trzeciej
instancji, a skarga kasacyjna (podobnie, jak uprzednio – kasacja) nie jest środkiem
zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji
kończącego postępowanie w sprawie. Mimo wniesienia skargi z zarzutami z
obydwu podstaw wskazanych w art. 3983 § 1 k.p.c. jej treść sprowadza się do
zakwestionowania ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego
wyroku. Tymi ustaleniami, w myśl art. 39813 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy jest związany,
ponieważ podniesiony w skardze zarzut naruszenia wyłącznie art. 233 § 1 k.p.c.,
jako jednoznacznie dotyczący ustalenia faktów oraz oceny dowodów, - z mocy art.
3983 § 3 k.p.c. – nie może stanowić podstawy skargi kasacyjnej. W świetle tych
ustaleń natomiast przytoczone w niej zarzuty naruszenia powołanych przepisów
prawa materialnego dotyczących cywilnoprawnych umów (o dzieło oraz o
świadczenie usług) są bezprzedmiotowe, skoro podstawą zaskarżonego wyroku
jest ustalenie, że wnioskodawcę z zainteresowanym łączyła umowa o pracę. Sąd
Najwyższy zwraca uwagę, że od początku orzekania kasacyjnego, czyli od ponad
dziewięciu już lat konsekwentnie wyjaśnia, że nagminne używanie w kasacjach
zwrotu: „przez co doszło” do naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie
jest samo przez się ani konkretyzacją podstawy kasacyjnej, ani jej uzasadnieniem.
Tak sformułowany zarzut uniemożliwia weryfikację jego zasadności powodując
niedopuszczalność kasacji (postanowienie z dnia 22 maja 1997 r., II UKN 135/97 –
notka OSNAPiUS 1998 r. nr 3, poz. 9). Zastąpienie w niniejszej skardze zwrotu
„przez co doszło” zwrotem „wskutek przyjęcia” jest bez znaczenia prawnego, skoro
naruszenia prawa materialnego jej autor postawił w zestawieniu ze stanem
faktycznym odmiennym od przyjętego za podstawę zaskarżonego wyroku. Sąd
Najwyższy wielokrotnie wskazywał, że podjęta
w kasacji krytyka ustaleń
faktycznych sądu drugiej instancji bez wykazania, że zostały dokonane z
naruszeniem konkretnych przepisów postępowania i to z naruszeniem, które mogło
mieć istotny wpływ na wynik sprawy – jest bezskuteczna (por. orzeczenie Sądu
Najwyższego z 8 maja 1997 r., II CKN 99/97).
Wprawdzie, omówione wadliwości przytoczonych podstaw skargi kasacyjnej
stanowią wystarczającą przesłankę odmowy przyjęcia jej do rozpoznania, jednakże
Sąd
Najwyższy
zwraca
uwagę,
że
przedstawione
„zagadnienia”
nie
są
zagadnieniami prawnymi w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c. „Wytwarzanie
elementów składowych” może być przedmiotem
umowy o dzieło, lecz o takim
zakwalifikowaniu umowy zawartej pomiędzy stronami nie decyduje wykładnia
powołanych przepisów prawa materialnego, lecz ocena cech charakterystycznych
konkretnej umowy, czyli wynik oceny okoliczności faktycznych (por. wyrok Sądu
Najwyższego z 14 września 1998 r., I PKN 334/98 (OSNAPiUS 1999 r. nr 20, poz.
646). Drugie zagadnienie: „czy brak możliwości kwestionowania przez stronę oceny
dowodów dokonanej przez Sąd odnosi się również do sytuacji, gdy zdaniem strony
Sąd oceny tej dokonał w sprzeczności z zebranym materiałem” jest bezsensowne.
Jeśli bowiem, zdaniem strony, „dokonana przez Sąd ocena dowodów nie jest
sprzeczna z zebranym materiałem”, to strona ta nie ma powodów do jej
kwestionowania w postępowaniu kasacyjnym. W takiej sytuacji, „brak możliwości
kwestionowania przez stronę oceny dowodów” jest bezprzedmiotowa. Zakaz z art.
3983 § 3 k.p.c. ma więc zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy strona kwestionuje
dokonane przez Sąd orzekający ustalenia faktów lub ocenę dowodów stanowiące
podstawę zaskarżanego orzeczenia.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 398 9 § 2 w związku z art.
39810 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia.