Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 216/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses police pension appeal citing established constitutional and ECtHR jurisprudence on calculation rates.

Numero d'incarto II UK 216/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against a lower court ruling that reduced a police pension by adjusting the calculation rate for service years between 1967 and 1990. The applicant argued for a higher rate, but the court found no need for further legal interpretation since the matter was already settled by the Constitutional Tribunal and the European Court of Human Rights. Consequently, the court declined to review the case, noting that the existing legal framework and international obligations preclude any deviation from the established 0.7% rate.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 15b ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy; Art. 190 ust. 1 Konstytucji RP: The Supreme Court is bound by the Constitutional Tribunal's interpretation of pension calculation rates and cannot override established ECtHR inadmissibility rulings regarding similar claims.

Parole chiave

Generato dall'IA
police pension calculation Constitutional Tribunal binding force ECtHR inadmissibility service years 1967 1990 cassation dismissal criteria

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 15b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji...
1388, zwanej dalej ustawą o ujawnianiu informacji).Sąd Apelacyjny potwierdził też, że art. 15b ust.
Art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990
1 tej ustawy, wyrażającej prawo do emerytury w wysokości 40% podstawy po 15 latach służby, 2/ art. 2 Konstytucji RP przez naruszenie zasady ochrony praw słusznie nabytych, 3/ art.
Art. 190 ust. 1 Konstytucji RP
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Mają to powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), orzekając o kosztach zastępstwa procesowego w zgodzie z art.
Art. 98 k.p.c.
3989 § 2 k.p.c.), orzekając o kosztach zastępstwa procesowego w zgodzie z art. 98 k.p.c.
art. 2 Konstytucji RP
1 tej ustawy, wyrażającej prawo do emerytury w wysokości 40% podstawy po 15 latach służby, 2/ art. 2 Konstytucji RP przez naruszenie zasady ochrony praw słusznie nabytych, 3/ art.
art. 10 ust. 2 Konstytucji RP
2 Konstytucji RP przez naruszenie zasady ochrony praw słusznie nabytych, 3/ art. 10 ust. 2 Konstytucji RP przez stworzenie przez Sąd Apelacyjny normy prawnej ustalającej podstawę wymiaru emerytury policyjnej skarżącego wbrew woli ustawodawcy wyrażonej w art.
art. 3989 § 1 k.p.c
Mają to powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), orzekając o kosztach zastępstwa procesowego w zgodzie z art.
art. 31 ust. 3 Konstytucji
1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
art. 42 Konstytucji
Równocześnie Trybunał uznał, że przepis ten nie jest niezgodny z art. 42 Konstytucji.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Trybunał Konstytucyjny, wyrok z dnia 24 lutego 2010 r., K 6/09
Sąd Najwyższy, uchwala z dnia 3 marca 2011 r., II UZP 2/11
Europejski Trybunał Praw Człowieka, wyrok z dnia 14 maja 2013 r., Cichopek i inni przeciwko Polsce

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 216/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 marca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Myszka w sprawie z wniosku A. K. ‎przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W.‎o wysokość emerytury policyjnej,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 marca 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od skarżącej na rzecz pozwanego kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w […] III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 5 grudnia 2013 r. oddalił apelację ubezpieczonej A. K. od wyroku Sądu Okręgowego w W. XIII Wydział Ubezpieczeń Społecznych z dnia 22 sierpnia 2012 r. oddalającego odwołanie ubezpieczonej od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w W. z dnia 23 października 2009 r. ponownie ustalającej wysokość emerytury policyjnej ubezpieczonej przez obniżenie wskaźnika podstawy wymiaru emerytury za okres od 15 lutego 1967 r. do 31 lipca 1990 r. z 2,6% do 0,7% za każdy rok służby we wskazanym okresie, określając ją od dnia 1 stycznia 2010 r. w kwocie 828,11 zł, w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin oraz ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U.

Nr 24, poz. 145, zwanej dalej ustawą zmieniającą z dnia 23 stycznia 2009 r.).Sąd Apelacyjny podzielił ustalenia oraz ocenę prawną Sądu pierwszej instancji w zakresie zaliczenia okresu pełnienia służby przez ubezpieczoną w Biurze Ewidencji Operacyjnej/Biuro „C”, wchodzącym w skład struktury organizacyjnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych oraz w Biurze Śledczym Ministerstwa Spraw Wewnętrznych do okresu służby w organach bezpieczeństwa, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (jednolity tekst:

Dz.U. z 2013 r., poz. 1388, zwanej dalej ustawą o ujawnianiu informacji).Sąd Apelacyjny potwierdził też, że art. 15b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (jednolity tekst: Dz.U. 2004 Nr 8, poz. 67 ze zm., zwanej dalej ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy), w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą z dnia 23 stycznia 2009 r., zmieniający zasady liczenia emerytury policyjnej dla określonej grupy osób został przez Sąd Okręgowy prawidłowo zinterpretowany i zasadnie zastosowany na gruncie świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2010 r., K 6/09.W skardze kasacyjnej ubezpieczona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego: 1/ art. 15 ust. 1 i art. 15 b ust 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy przez nieuwzględnienie zasady emerytalnej przewidzianej w art. 15 ust. 1 tej ustawy, wyrażającej prawo do emerytury w wysokości 40% podstawy po 15 latach służby, 2/ art. 2 Konstytucji RP przez naruszenie zasady ochrony praw słusznie nabytych, 3/ art. 10 ust. 2 Konstytucji RP przez stworzenie przez Sąd Apelacyjny normy prawnej ustalającej podstawę wymiaru emerytury policyjnej skarżącego wbrew woli ustawodawcy wyrażonej w art. 15 ust 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, a w ten sposób Sąd Apelacyjny jako władza sądownicza wszedł w kompetencje władzy ustawodawczej, które przysługują zgodnie z art. 10 ust 2 Konstytucji Sejmowi i Senatowi RP.

W skardze zarzucono też „naruszenie przepisów postępowania, o jakich mowa w art. 3981 § 1 pkt 2/ k.p.c., które to uchybienie według Strony skarżącej miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy”, gdyż zmiana prawa nie jest nową okolicznością ani nowym dowodem, o jakim mowa w tym przepisie i nie może stanowić o ponownym ustaleniu świadczenia emerytalnego na niekorzyść skarżącej, 2/ art. 233 § 1 i § 2 k.p.c. przez pominięcie dokumentów „Sejmu RP w zakresie odrzucenia poprawki nr 3 w głosowaniu nr 29 na posiedzeniu nr 32 w dniu 19.12.2008 r.” do ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, która dotyczyła „zabrania ustawową nowelizacją prawa do emerytury 40% po 15 latach służby funkcjonariusza bezpieczeństwa państwa PRL”.Za przyjęciem skargi kasacyjnej do rozpoznania przemawia występowanie w ,0emerytury policyjnej, ustanowionego w art. 15 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy”, gdyż „Sąd Najwyższy w uchwale (...) z dnia 3.03.2011 r., sygn. akt II UZP 2/11 ustalił, że ‘wysokość emerytury wyliczonej wyłącznie za okres pełnienia takiej służby może być niższa niż 40% podstawy wymiaru tego świadczenia’.

W rozumieniu tego zapisu (...) nie jest wiadome czy prawo do emerytury 40% podstawy wymiaru po 15 latach służby należy się tej grupie funkcjonariuszy, czy zostało im zabrane”. Ponadto „jawi się także potrzeba ustalenia czy jednostki organizacyjne MSW do 1990 r., które z natury rzeczy wykonywały zadania w zakresie ogólnej administracji publicznej jak Centralne Biuro Adresowe mogą być zaliczane do organów bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 15b ust 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy”. W ocenie skarżącej istnieje też potrzeba „jednoznacznej wykładni, czy uregulowania art. 15b ust 2 ustawy z dnia 18.02.1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym oznaczają, iż zawarte w tym przepisie odesłanie, że przepisy art. 14 i 15 przywołanej ustawy stosuje się odpowiednio, uzasadniają posiadanie przez funkcjonariuszy wskazanych w art. 15b ust. 1 prawa do emerytury w wysokości 40% podstawy wymiaru za 15 lat służby, stosownie do art. 15 ust. 1 tej ustawy”, ponieważ wykładnia dokonana uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 2011 r., II UZP 2/11, „jest niezrozumiała, wywołuje wiele rozbieżności już w samej treści uchwały i nie ustala czy prawo do emerytury funkcjonariuszy bezpieczeństwa państwa PRL z lat 1944-1990 określonych w art. 2 tzw. ustawy lustracyjnej, zostało im zabrane ustawą nowelizacyjną z 2009 r., czy też im to prawo przysługuje nadal”.

W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedniego go wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpatrzenia wraz z rozstrzygnięciem o kosztach procesu za wszystkie instancje według norm przepisanych, a także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu rentowego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym wg norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Wskazane we wniosku przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania tj. zarówno potrzeba wykładni przepisów ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, jak i potrzeba rozstrzygnięcia sformułowanego zagadnienia prawnego nie występują, ponieważ kwestia ustalenia wysokości emerytury policyjnej z uwzględnieniem wprowadzonej od dnia 16 marca 2009 r. zmiany zasad obliczania wysokości emerytury dla osób, które pozostawały w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r. i pełniły służbę w organach, o których mowa w art. 2 ustawy o ujawnianiu informacji była już przedmiotem rozważań judykatury.

Przede wszystkim Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2010 r., K 6/09 (OTK-ZU 2012 Seria A 2010 nr 2, poz.

15) potwierdził zgodność art. 15b ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy z art. 2, art. 10, art. 30, art. 32 i art. 67 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Równocześnie Trybunał uznał, że przepis ten nie jest niezgodny z art. 42 Konstytucji. W tych kwestiach Trybunał Konstytucyjny dokonał wszechstronnej analizy zgodności zakwestionowanej regulacji z Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i na gruncie orzecznictwa Europejskiej Komisji Praw Człowieka i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, a Sąd Najwyższy nie jest uprawniony do weryfikacji stanowiska Trybunału Konstytucyjnego, ale jest nim związany (art. 190 ust. 1 Konstytucji RP) także dlatego, że podziela stanowisko i konstytucyjną argumentację prawniczą zawartą w kontestowanym w skardze kasacyjnej orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego.

Ponadto Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 3 marca 2011 r., II UZP 2/11 (OSNP 2011 nr 15-16, poz. 210) jednoznacznie wyjaśnił, że za każdy rok pełnienia służby w latach 1944-1990 w organach bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990, emerytura wynosi 0,7% podstawy jej wymiaru (art. 15b ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy), co oznacza, że wysokość emerytury wyliczanej wyłącznie za okresy pełnienia takiej służby może być niższa od 40% podstawy wymiaru tego świadczenia.

W tym bezpodstawnie i bezzasadnie kontestowanym zakresie istotne było też orzeczenie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 14 maja 2013 r. uznające skargi w podobnych sprawach za niedopuszczalne, co spowodowało ich nieprzyjęcie do rozpoznania (sprawa Cichopek i innych przeciwko Polsce - 15189/10 i dalsze).Problemy z lekturą i zrozumieniem stanowiska zawartego w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 2011 r., II UZP 2/11, ani jej kontrowersyjna krytyka nie wymagają kolejnej potrzeby rozstrzygnięcia problemu prawnego, jednoznacznie wyjaśnionego w tym judykacie.

Mają to powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), orzekając o kosztach zastępstwa procesowego w zgodzie z art. 98 k.p.c.