Supreme Court dismisses cassation against social security disability pension due to lack of evidence linking deportation to illness.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by C. B. against the Social Security Institution's decision regarding a disability pension. The appellant argued that the lower court violated procedural rights and failed to examine expert opinions linking her childhood trauma from deportation to her current inability to work. The court rejected these claims, noting that the appellant's lawyer submitted no new evidence at the cassation hearing and that the lower court's evaluation of existing evidence fell within the judge's discretionary power.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 382 k.p.c.; Art. 233 § 1 k.p.c.; Art. 393 § 1 pkt 3 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to present new evidence or substantiate procedural violations, and the lower court's assessment of evidence remains within the bounds of judicial discretion.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 214/04
POSTANOWIENIE
Dnia 22 marca 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Zbigniew Myszka
w sprawie z wniosku C. B.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w K..
o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z pobytem na deportacji,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 marca 2005 r.,
kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w W.
z dnia 27 maja 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.
Uzasadnienie
W kasacji wnioskodawczyni C. B. od wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 27
maja 2004 r. pełnomocnik skarżącej podniósł następujące zarzuty: 1/ błędnej
wykładni art. 45 ust. 1 Konstytucji wskutek uniemożliwienia wnioskodawczyni
„prawa do odpowiedniego ukształtowania procedury sądowej zgodnie z wymogami
sprawiedliwości, 2/ naruszenia art. 382 k.p.c. w związku z art. 217 § 2 k.p.c. w
związku z art. 233 k.p.c. wskutek niedopuszczenia dowodu na fakty sporne między
stronami, co doprowadziło do niewyjaśnienia sprzeczności w opiniach biegłego J.
G., 3/ naruszenia art. 382 k.p.c. w związku z art. 299 k.p.c. i art. 473 k.p.c. –
polegającego na nieprzesłuchaniu wnioskodawczyni co do istotnych okoliczności
sprawy, 4/ naruszenia art. 382 k.p.c. w związku z art. 473 k.p.c. oraz. 217 § 2 k.p.c.
i art. 224 § 1 k.p.c. wskutek zaniechania przesłuchania świadka E. D. W ocenie
skarżącej zaskarżony wyrok w oczywisty sposób narusza wskazane przepisy
postępowania cywilnego wskutek wydania wyroku w sprawie niedostatecznie
wyjaśnionej „mimo zgłaszanych przez wnioskodawczynię wniosków dowodowych”.
Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania
sprawy do ponownego rozpoznania „Sądowi I instancji” ewentualnie Sądowi drugiej
instancji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście bezzasadna już dlatego, że z protokołu rozprawy
apelacyjnej wynika, iż profesjonalny pełnomocnik wnioskodawczyni, wbrew jej
kasacyjnym zarzutom, nie składała żadnych wniosków dowodowych na tej
rozprawie, podnosząc jedynie, że „treść opinii biegłych znajdujących się w aktach
pozwala na przyjęcie, że niezdolność do pracy może pozostawać w związku z
pobytem na deportacji”. W konsekwencji nie zostały naruszone proceduralne
podstawy kasacyjne i to
jakoby w sposób kwalifikowany, bo bezzasadnie
kwalifikowany przez skarżącą jako rzekomo oczywisty, tj. dający się jednoznacznie
stwierdzić od razu („na pierwszy rzut oka”) i bez wgłębiania się w szczegóły sprawy.
Przeciwnie Sąd
Apelacyjny prawidłowo oparł się na materiale dowodowym
zebranym przez Sąd pierwszej instancji, a w konsekwencji władny był ocenić jego
wartość dowodową jako niepozwalającą przesądzić, że trapiące wnioskodawczynię
schorzenia pozostają w związku przyczynowym z jej przeżyciami z dzieciństwa
(„na deportacji”), co nie wykraczało poza granice swobodnej sędziowskiej oceny
dowodów określone w art. 233 § 1 k.p.c. w związku z 382 i 391 § 1 k.p.c. W
żadnym razie tak dokonana uprawniona ocena tego Sądu nie mogła być uznana za
oczywiście wadliwą lub rażąco dowolną. Skoro skarżąca nie sformułowała innych
okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji, poza nietrafnym twierdzeniem o
rzekomo oczywistym naruszeniu zaskarżonym wyrokiem proceduralnych podstaw
kasacji, przeto Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji stosownie do art. 393 § 1
pkt 3 k.p.c. w związku z art. 3937 § 1 k.p.c.