Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 213/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses pension claim suspension appeal as legal issue lacks novelty and precedents do not apply.

Numero d'incarto II UK 213/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the pensioner's cassation appeal against the suspension of her pension payments. The applicant argued that a Constitutional Tribunal ruling invalidating a specific law should override the Social Insurance Institution's decision, yet she had acquired her pension rights before the ruling's effective date. The court rejected this argument, noting that the Constitutional Tribunal's decision only applies to those who acquired rights between January 2009 and December 2010, excluding the applicant. Consequently, the court found no novel legal issue warranting cassation review and dismissed the complaint.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 398 § 2 k.p.c.; Art. 28 of the Act of 16 December 2010; The Constitutional Tribunal's ruling on the unconstitutionality of a specific provision applies only to persons acquiring pension rights within the specified period, excluding those who acquired rights prior to the effective date of the ruling.

Parole chiave

Generato dall'IA
pension suspension Constitutional Tribunal ruling cassation admissibility legal issue novelty Social Insurance Institution pension rights acquisition retroactive application

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 28 of the Act of 16 December 2010 on amending the Act on Public Finance and Certain Other Acts
w części, w jakiej decyzja ta zawieszała na podstawie art. 28 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r.
Art. 103a of the Act of 17 December 1998 on Pensions and Allowances from the Social Insurance Fund
1726 ze zm.) w związku z art. 103a ustawy z dnia 17 grudnia o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U.
Art. 398 § 2 of the Code of Civil Procedure
Rozpoznanie skargi kasacyjnej następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.
art. 190 Konstytucji RP
124 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; 2/ art. 190 Konstytucji RP.
art. 107 k.p
Jako przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego dotyczącego sytuacji, w której organ rentowy wydał decyzję administracyjną (art. 107 k.p.a.
art. 3989 § 1 k.p.c
Nie spełnia określonego w art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 390 k.p.c
art. 2 Konstytucji
6 pkt 2 ustawy z 16 grudnia 2010 r., w zakresie, w jakim znajduje zastosowanie do osób, które nabyły prawo do emerytury przed 1 stycznia 2011 r., bez konieczności rozwiązania stosunku pracy z art. 2 Konstytucji.
art. 3989 § 2 k.p.c
Reasumując: wobec niewykazania istnienia powołanej w skardze kasacyjnej przesłanki przedsądu, z mocy art. 3989 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
I UK 332/07
I UK 11/08
II UK 4/13
Supreme Court dismisses pension appeal, ruling new law applies retroactively to suspend pension for continued employment.
II UK 439/13
Supreme Court dismisses pensioner's appeal, ruling she must terminate employment to receive pension due to pre-2011 acquisition of rights.
K 2/12
Concurrent pension and work income suspension violates the principle of protection of acquired rights under the Polish Constitution.
V CSK 75/06
(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepublikowane).
I PK 620/03
147, z dnia 18 marca 2004 r., I PK 620/03, LEX nr 513011, z dnia 8 lipca 2004 r., II PK 71/04, LEX nr 375715 i z dnia 16 kwietnia 2008 r., I CZ 11/08, LEX nr 393883).
II PK 71/04
147, z dnia 18 marca 2004 r., I PK 620/03, LEX nr 513011, z dnia 8 lipca 2004 r., II PK 71/04, LEX nr 375715 i z dnia 16 kwietnia 2008 r., I CZ 11/08, LEX nr 393883).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 213/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 lutego 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Halina Kiryło w sprawie z wniosku D. M. ‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L. ‎o wypłatę emerytury,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 25 lutego 2015 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt III AUa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ;

2. zasądza od wnioskodawczyni na rzecz organu rentowego kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w […] wyrokiem z dnia 21 listopada 2013 r. oddalił apelację ubezpieczonej D. M. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L. z dnia 4 czerwca 2013 r., mocą, którego oddalono jej odwołanie od decyzji ZUS Oddziału w L. z 22 marca 2013 r., którą odmówiono ubezpieczonej uchylenia decyzji z 11 października 2011 r. w części, w jakiej decyzja ta zawieszała na podstawie art. 28 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.

Nr 257, poz. 1726 ze zm.) w związku z art. 103a ustawy z dnia 17 grudnia o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.) prawo do emerytury za okres od 1 października 2011 r. do 21 listopada 2012 r. Powyższy wyrok został zaskarżony skargą kasacyjną ubezpieczonej. Skargę oparto na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego: 1/ art. 145a § 1 k.p.a. w związku z art. 124 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; 2/ art. 190 Konstytucji RP. Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku w całości oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego w L. i uwzględnienie odwołania przez zmianę zaskarżonej decyzji organu rentowego i wypłatę wnioskodawczyni emerytury za okres od 1 października 2011 r. do 21 listopada 2012 r. oraz o zasądzenie od organu na rzecz wnioskodawcy kosztów procesu według norm przepisanych.

Jako przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego dotyczącego sytuacji, w której organ rentowy wydał decyzję administracyjną (art. 107 k.p.a. w związku z art. 124 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych), na mocy której zawiesił wypłatę emerytury i w której wskazano jako podstawę prawą art. 28 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw, natomiast obecnie zarówno organ rentowy jak i Sądy obu instancji podnoszą, że przedmiotowa podstawa prawna nie dotyczy wnioskodawczyni, która nie jest objęta dyspozycją normy prawnej zawartej w tym przepisie.

Powstaje zatem pytanie, czy w takiej sytuacji priorytet ma decyzja administracyjna organu rentowego, czy zakres ustawy. Czy powołana w decyzji podstawa prawna jej wydania dalej wiąże organ, który ją wydał. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że jednym z formalnych elementów decyzji administracyjnej jest wskazanie podstawy prawnej. Podstawa ta wiąże organ jak i strony, dopóki nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego. Podstawa prawna decyzji administracyjnej musi być powołana dokładnie, tj. ze wskazaniem mających zastosowanie w sprawie przepisów zarówno prawa formalnego, jak i materialnego oraz z powołaniem źródeł jego publikacji.

Wobec czego powstaje pytanie, czy organ podając daną podstawę prawną, jako podstawę wydania decyzji, związany jest nią nawet w sytuacji, gdy dana norma prawna (podstawa wydania decyzji) nie obejmuje strony (wnioskodawczyni). Organ rentowy w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania albo o jej oddalenie oraz o zasądzenie od wnioskodawczyni kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym w wysokości 1.350 zł. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie kwalifikowały się do przyjęcia celem merytorycznego rozpoznania.

Skarga kasacyjna, jako szczególny środek zaskarżenia, służy realizacji interesu publicznego w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości. Funkcje postępowania kasacyjnego powodują, że wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz jego uzasadnienie powinny koncentrować się na wykazaniu, iż w konkretnej sprawie zachodzą okoliczności przemawiające za interwencją Sądu Najwyższego. Rozpoznanie skargi kasacyjnej następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c. i tylko w przypadku przekonania Sądu Najwyższego przez skarżącego, za pomocą jurydycznej argumentacji, że zachodzi publicznoprawna potrzeba rozstrzygnięcia sformułowanego w skardze zagadnienia prawnego przy jej merytorycznym rozpoznawaniu.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W razie powołania przesłanki przedsądu, jaką jest występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, obowiązkiem skarżącego jest wywiedzenie i uzasadnienie występującego w sprawie problemu w sposób zbliżony do tego, jaki przewidziany jest przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepublikowane).

Sformułowanie zagadnienia powinno zatem odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego. Rolą Sądu Najwyższego, jako najwyższego organu sądowego w Rzeczypospolitej Polskiej, nie jest bowiem działanie w interesie indywidualnym, lecz powszechnym, poprzez ochronę obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania i ujednolicanie praktyki stosowania prawa pozytywnego.

Nie każde więc orzeczenie, nawet błędnie wydane, zasługuje na kontrolę w postępowaniu kasacyjnym (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147, z dnia 18 marca 2004 r., I PK 620/03, LEX nr 513011, z dnia 8 lipca 2004 r., II PK 71/04, LEX nr 375715 i z dnia 16 kwietnia 2008 r., I CZ 11/08, LEX nr 393883). Nie spełnia określonego w art. 3989 § 1 k.p.c. wymagania sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego w sposób ogólny i nieprecyzyjny, a zwłaszcza ograniczenie się do samego postawienia pytania, bez odniesienia się do problemów interpretacyjnych przepisów (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2008 r., I UK 332/07, LEX nr 452451 i z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, LEX nr 491538).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż przedstawione przez skarżącą istotne zagadnienie prawne nie spełnia wymagań stawianych mu w orzecznictwie, a co za tym idzie - nie może skutkować przyjęciem skargi kasacyjnej do rozpoznania. Warto przypomnieć, że występując z wnioskiem o wznowienie wypłaty zawieszonego świadczenia skarżąca powołała się treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 listopada 2012 r. (K 2/12, OTK-A 2012 nr 10, poz. 121), mocą którego stwierdzono niezgodność art. 28 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.

Nr 257, poz. 1726 oraz z 2011 r. Nr 291, poz. 1707) w związku z art. 103a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, dodanym przez art. 6 pkt 2 ustawy z 16 grudnia 2010 r., w zakresie, w jakim znajduje zastosowanie do osób, które nabyły prawo do emerytury przed 1 stycznia 2011 r., bez konieczności rozwiązania stosunku pracy z art. 2 Konstytucji. Z wyroku Trybunału Konstytucyjnego jasno wynika, że wyłącznie w stosunku do tych emerytów, którzy uzyskali prawo do emerytury w okresie od 8 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., przepis art. 28 ustawy zmieniającej z dnia 16 grudnia 2010 r. jest przepisem niekonstytucyjnym.

Tymczasem skarżąca należy do grona osób, które nabyły prawo do emerytury przed dniem 8 stycznia 2009 r. Jak zaś stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 sierpnia 2013 r. (II UK 4/13, OSNP 2014 nr 7, poz. 106), skutki wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 listopada 2012 r. nie obejmują ubezpieczonych, którzy nabyli prawo do emerytury przed 8 stycznia 2009 r. (dniem uchylenia art. 103 ust. 2a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych), także wtedy, gdy wypłata emerytury podlegała zawieszeniu w związku z kontynuowaniem przez nich zatrudnienia (por. także m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia 2014 r., II UK 439/13, LEX nr 1458716).

Rozstrzygniecie zapadłe w niniejszej sprawie jest zatem zgodne z wytyczoną przez Sąd Najwyższy linią orzecznictwa. Stwierdzenie to ma istotne znaczenie w kontekście sformułowanego przez skarżącą zagadnienia prawnego dotyczącego związania organu rentowego i sądu ubezpieczeń społecznych podstawą prawną zaskarżonej decyzji. Wbrew sugestii autora skargi kasacyjnej, Sądy orzekające w sprawie przyjęły, iż wskazany w decyzji Oddziału Z. […] przepis art. 28 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.

Nr 257, poz. 1726 oraz z 2011 r. Nr 291, poz. 1707) w związku z art. 103a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych miał zastosowanie do skarżącej, natomiast nie dotyczył jej wspomniany wyrok Trybunału Konstytucyjnego. Przedstawione przez skarżącą zagadnienie prawne nie jest więc zagadnieniem występującym w tej sprawie. Reasumując: wobec niewykazania istnienia powołanej w skardze kasacyjnej przesłanki przedsądu, z mocy art. 3989 § 2 k.p.c. należało orzec jak w sentencji.