Supreme Court dismisses pension appeal as clearly unfounded without substantive legal issues.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the pension authority's cassation appeal against a lower court ruling granting disability pension. The appellant argued that the appellate court erred in law by finding the claimant unable to work despite her business activities and a psychiatrist's opinion stating she was capable. The court determined the appeal was clearly unfounded because the lower court's assessment of medical evidence was not obviously erroneous and no significant legal question required review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 393 k.p.c.; The Supreme Court may refuse to accept a cassation appeal for consideration when the appealed judgment does not obviously violate the law, no important legal issue exists, and the appeal is clearly unfounded.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 213/04
POSTANOWIENIE
Dnia 22 marca 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Andrzej Kijowski
w sprawie z wniosku H. D.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L.
o rentę z tytułu niezdolności do pracy,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 marca 2005 r.,
kasacji organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w W.
z dnia 15 kwietnia 2004 r., sygn. akt III AUa …/02,
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w W., po
rozpoznaniu sprawy z wniosku H. D. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń
Społecznych - Oddziałowi w L., wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2004 r. (III A Ua
1823/02) oddalił apelację organu rentowego od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w
W. z dnia 8 maja 2002 r. (IX2 U …/00),
przyznającego wnioskodawczyni prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do
pracy od dnia 10 października 1999 r. na okres do dnia 8 października 2002 r.
W motywach tego rozstrzygnięcia Sąd Apelacyjny przejął jako własne
ustalenia faktyczne poczynione w postępowaniu w pierwszej instancji oraz podzielił
ich prawną kwalifikację. Wnioskodawczyni, urodzona dnia 9 września 1955 r.,
prowadząca działalność gospodarczą, w dniu 8 października 1999 r. złożyła
wniosek o ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Decyzją z dnia 3
listopada 1999 r. organ rentowy odmówił wnioskodawczyni prawa do renty uznając
w oparciu o orzeczenie lekarza orzecznika, że wnioskodawczyni jest zdolna do
pracy.
Sąd pierwszej instancji, w oparciu o opinię biegłych lekarzy specjalistów:
neurologa i internisty ustalił, że stan po urazach głowy ze wstrząśnieniem mózgu w
1989 r. i 1993 r. oraz padaczka pourazowa powodują częściową okresową
niezdolność wnioskodawczyni do pracy na okres dwóch lat od dnia złożenia
wniosku. W oparciu o opinię biegłych psychiatry i psychologa, Sąd ustalił, że
przewlekła reakcja depresyjna i łagodne zaburzenia funkcji poznawczych nie
powodują niezdolności wnioskodawczyni do pracy. W opinii uzupełniającej z dnia
11 marca 2002 r. biegli ci stwierdzili, że stan zdrowia wnioskodawczyni skutkuje jej
dalszą niezdolnością do pracy na okres jednego roku po dniu 8 października 2001
r. W tym świetle, zdaniem Sądu Apelacyjnego wnioskodawczyni jest częściowo
niezdolna do pracy, a zatem ma prawo do renty na podstawie art. 57 ustawy z dnia
17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
(jednolity tekst: Dz. U. z 2004 r., Nr 39, poz. 353 ze zm.).
Kasację od powyższego wyroku wniósł organ rentowy. Zaskarżając wyrok w
całości, zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, w
szczególności art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i
rentach
z
Funduszu
Ubezpieczeń
Społecznych
poprzez
uznanie,
że
wnioskodawczyni jest niezdolna do pracy, w sytuacji, gdy z treści opinii biegłego
lekarza psychiatrii wynika jednoznacznie, że wnioskodawczyni jest zdolna do pracy.
Ponadto wskazał na naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na
wynik sprawy, a w szczególności art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dowolną ocenę
zgromadzonego materiału dowodowego przez Sąd Apelacyjny i pominięcie
okoliczności,
że
wnioskodawczyni
prowadziła
bez
przeszkód
działalność
gospodarczą – sklep z odzieżą. W tym świetle organ rentowy wniósł o uchylenie
zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie temu Sądowi
sprawy do ponownego rozpoznania. Organ rentowy uzasadnił złożenie kasacji tym,
że w sprawie doszło do oczywistego naruszenia prawa – art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy
o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz art. 233 § 1
k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja nie zasługuje na przyjęcie do rozpoznania..
Zgodnie z art. 393 k.p.c., jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty
nie narusza prawa ani nie zachodzi nieważność postępowania (§ 2), Sąd
Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie
występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w
orzecznictwie sądów, a ponadto gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna (§ 1).
W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 393 §
2 k.p.c., a rozpatrzenie sprawy pod kątem okoliczności z § 1 tego przepisu
uzasadnia odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania.
W niniejszej sprawie Sąd Najwyższy nie dopatruje się nieważności
postępowania, jak również nie stwierdza oczywistego naruszenia prawa przez Sąd
Apelacyjny. Wystąpienie tej przesłanki można potwierdzić wyłącznie wówczas, gdy
naruszenie prawa jest „stwierdzalne” na pierwszy rzut oka, bez potrzeby wnikliwego
badania sprawy (por. uzasadnienie uchwały
składu siedmiu sędziów Sądu
Najwyższego z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00). Tymczasem w
przedmiotowym stanie faktycznym oczywistość naruszenia prawa nie występuje.
Wprawdzie można mieć wątpliwości, czy w świetle przepisów powołanych przez
skarżącego, nie wyłania się istotne zagadnienie prawne dotyczące możliwości
nabycia prawa do renty w razie równoległego prowadzenia działalności
gospodarczej, lecz skarżący zagadnienia tego nie sformułował, nie mówiąc już o
przedstawieniu wywodów stanowiących jego szczegółowe umotywowanie.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3937 § 1 w
związku z art. 393 k. p. c. orzekł jak w sentencji.