Supreme Court dismissed cassation appeal as inadmissible due to failure to state grounds for admissibility.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the cassation appeal filed by a claimant against a social insurance fund's decision on disability pension. The appellant argued a violation of medical commission regulations but failed to provide the required grounds for admissibility under the Civil Procedure Code. The court ruled that without explicitly stating why the case warrants cassation review, the appeal is procedurally inadmissible and cannot be supplemented.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3986 § 2, 3, 4 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to state the circumstances justifying its admissibility or provide a reasoned request for its acceptance, as these are mandatory elements of the pleading.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 209/05
POSTANOWIENIE
Dnia 6 marca 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kuźniar
w sprawie z wniosku T. M.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P.
o rentę z tytułu niezdolności do pracy,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 marca 2006 r.,
skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w P.
z dnia 12 lipca 2005 r., sygn. akt III AUa …/04,
1. odrzucić skargę kasacyjną,
2. zawiadomić o powyższym Naczelną Radę Adwokacką.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 lipca 2005 r., III AUa …/04, Sąd Apelacyjny w P. zmienił,
w wyniku uwzględnienia apelacji pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych
Oddziału w P., wyrok Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w
P. w sprawie z wniosku T. M. o rentę z tytułu niezdolności do pracy, w ten sposób,
że zmieniając zaskarżoną decyzje organu rentowego, przyznał wnioskodawcy
prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 1 marca 2003 r.
do 31 grudnia 2004 r., a w pozostałym zakresie oddalił odwołanie.
Powyższy
wyrok
zaskarżył
skargą
kasacyjną
(nazwaną
kasacją)
wnioskodawca i zarzucając naruszenie prawa materialnego – „§ 29 ust. 2 pkt 2
rozporządzenia Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 5 08. 1983 r. w
sprawie składu komisji lekarskich do spraw inwalidztwa i zatrudnienia, trybu
postępowania, trybu kierowania na badania przez te komisje oraz szczegółowych
zasad ustalania inwalidztwa (Dz. U. nr 47, poz.214 ze zm.)”, wniósł o jego zmianę i
oddalenie apelacji pozwanego za zwrotem kosztów postępowania.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
W poprzednim stanie prawnym, warunek przedstawienia okoliczności
uzasadniających rozpoznanie kasacji został ujęty w pkt 3 art. 393³ § 1 k.p.c., obok
pozostałych warunków kasacji, tj oznaczenia orzeczenia, od którego kasacja
została wniesiona, przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia oraz
wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego
uchylenia. Okolicznościami uzasadniającymi rozpoznanie kasacji miały być
argumenty,
wykazujące
dlaczego
uzasadnione
jest
przyjęcie
kasacji
do
rozpoznania. Skarżący winien wskazać, że w sprawie występuje istotne
zagadnienie prawne lub istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących
poważne wątpliwości albo wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (por.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2001 r., III CZ 36/01, OSNC
2002, nr 2, poz. 22 , z dnia 5 lipca 2001 r., V CKN 176/01, nie publikowane, z dnia
4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147 i z dnia 9 listopada
2000 r., II CKN 1385/00 – OSNC 2001/3/51). Może także przedstawić argumenty
wskazujące na oczywiste naruszenie prawa lub nieważność postępowania (por.
uchwałę Połączonych Izb, Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
i Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2002 r., III CZP 72/02, OSNC
2003/4, poz. 92).
Zaskarżony wyrok został wydany w dniu 12 lipca 2005 r., a więc do oceny
złożonej skargi kasacyjnej należało stosować przepisy kodeksu postępowania
cywilnego w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie
ustawy – kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – prawo o ustroju sądów
powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) – art. 3 ustawy a contrario.
Stosownie do art. 3984 k.p.c. skarga kasacyjna powinna, poza czynieniem zadość
wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego, zawierać oznaczenie
orzeczenia, od którego jest wniesiona ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w
całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie,
wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie oraz wniosek o
uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i
zmiany.
Oznacza to, że nie zmieniły się „składniki skargi” – a więc winna ona w
dalszym ciągu zawierać wymienione wyżej elementy, mające charakter tzw.
konstrukcyjny, bezwzględny, a więc pociągające - w razie ich braku - nie tylko
niemożność ich uzupełnienia, ale czyniące kasację niedopuszczalną.
W dotychczasowym orzecznictwie kasacyjnym Sądu Najwyższego, utrwalony jest
pogląd, że brak bliższego określenia podstawy kasacyjnej oraz jej uzasadnienia
stanowił wadę, która uniemożliwiała traktowanie pisma jako skargi kasacyjnej i
wykluczała jej uzupełnienie (por. np. postanowienie z dnia 6 listopada 1996 r., II
UKN 12/96 – OSNAPiUS 1997/10/173). W ten sam sposób należało - w
poprzednim stanie prawnym - traktować brak polegający na nieprzedstawieniu w
kasacji okoliczności uzasadniających przyjęcie jej do rozpoznania, a obecnie
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wraz z uzasadnieniem,
nawiązującym – co wydaje się oczywiste - do przesłanek przyjęcia skargi do
rozpoznania, wymienionych wyczerpująco w art. 3989 § 1 pkt 1 – 4 k.p.c.
W obecnym stanie prawnym, Sąd Najwyższy – stosownie do art.3989 § 1
k.p.c. – przyjmuje skargę kasacyjną jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie
prawne,
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżność w orzecznictwie sądów, zachodzi
nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Przedstawienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego
uzasadnienie (art. 3984 § 1 pkt 3 k.pc.), jest jej istotnym elementem, którego brak
nie pozwala na ocenę czy w sprawie występują przesłanki ustawowe dla poddania
kasacji rozpoznaniu. W tym zakresie zachowały aktualność poglądy Sądu
Najwyższego wyrażone w dotychczasowym, powołanym wyżej orzecznictwie,
dotyczące
skutków
prawnych
nie
przedstawienia
w
kasacji
okoliczności
uzasadniających jej rozpoznanie.
W orzecznictwie tym, zachowującym również w tej części pełną aktualność,
uznaje się ponadto, że jeżeli skarżący nie wskazał w skardze kasacyjnej
okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie, to obowiązek ich przedstawienia nie
jest spełniony, choćby dały się wywieść z uzasadnienia kasacji (por. postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSN 2001 nr 10, poz.
156). Okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji (obecnie wniosek o przyjęcie
skargi kasacyjnej z uzasadnieniem, o których mowa w art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c.),
powinny być – podobnie jak pozostałe elementy przewidziane w tym przepisie –
przedstawione w kasacji, jako odrębny element pisma procesowego (postanowienie
z dnia 30 maja 2001 r., III CZ 36/01, OSNC 2002 nr 2, poz. 22).
W tym stanie rzeczy, skoro w ocenianej skardze kasacyjnej nie
przedstawiono wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego
uzasadnienia poza przytoczeniem podstaw skargi, wniesioną skargę kasacyjną
należało odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie art. 3986 § 2 i 3 k.p.c.
Działając na podstawie art. 3986 § 4 k.p.c. Sąd Najwyższy postanowił,
zawiadomić o treści i przyczynach odrzucenia skargi kasacyjnej „właściwy organ
samorządu zawodowego, do którego należy pełnomocnik” - adwokat Z. S.,
Kancelaria Adwokacka w P. – Naczelną Radę Adwokacką.