Supreme Court dismisses social security appeal, ruling facts established by lower courts are binding.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by G. K. against the Social Insurance Fund's decision to collect social security contributions. The appellant argued for a different interpretation of the Social Security System Act regarding the continuity of business operations, but the Court found this merely a request for a different factual assessment. Consequently, the Court held that it is bound by the factual findings of the lower courts unless the appeal raises a legal error, which was not the case here.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 398 § 2 k.p.c.; Art. 13 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych: The Supreme Court, as a court of law, is bound by the factual findings of the lower courts and may only review legal errors, not re-evaluate facts or evidence.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 204/11
POSTANOWIENIE
Dnia 9 stycznia 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kuźniar
w sprawie z wniosku G. K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych
o składki na ubezpieczenie społeczne,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 9 stycznia 2012 r.,
na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego […] z
dnia 4 listopada 2010 r.,
1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania,
2. odmawia przyznania adwokatowi P. N. - pełnomocnikowi
wnioskodawczyni z urzędu, kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 4 listopada 2010 r., Sąd Apelacyjny oddalił apelację
wnioskodawczyni G. K. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych z dnia 5 maja 2010 r. w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń
Społecznych o składki na ubezpieczenie społeczne. Sąd Apelacyjny podzielił
ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji, poczynione na podstawie zebranego
w sprawie materiału dowodowego, w tym dowodu z opinii biegłego z zakresu
rachunkowości, z którego wynika, że pomimo składanych zawiadomień o
czasowym zawieszeniu prowadzenia działalności gospodarczej Przedsiębiorstwa
„H.” Hurt-Detal, wnioskodawczyni faktycznie pozostawała w gotowości do jej
wykonywania, a tym samym podlegała obowiązkowym ubezpieczeniom;
- społecznemu w okresie od dnia 1 sierpnia 2003 r. do dnia 31 października 2003 r.
i od dnia 1 grudnia 2003 r. do dnia 31 października 2004 r. z obowiązkiem
opłacania składek na fundusz ubezpieczeń społecznych w łącznej kwocie 18799,70
zł,
- zdrowotnemu w okresie od dnia 1 listopada 2004 r. do dnia 31 października
2005 r. z obowiązkiem opłacenia składek na fundusz ubezpieczeń zdrowotnych w
łącznej kwocie 7778,17 zł oraz odsetkami liczonymi na dzień 16 lutego 2009 r. w
wysokości 3003 zł,
- społecznemu i zdrowotnemu w okresie od dnia 1 listopada 2005 r. do dnia
11 grudnia 2007 r., z obowiązkiem opłacania składek na Fundusz Pracy w okresie
od dnia 1 sierpnia 2003 r. do dnia 31 października 2003 r., od dnia 1 grudnia
2003 r. do dnia 31 października 2004 r. i od dnia 1 listopada 2005 r. do dnia
11 grudnia 2007 r. w łącznej kwocie 1358,15 zł, z odsetkami liczonymi na dzień
16 lutego 2009 r. w wysokości 502 zł, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5, art. 36 ust. 4
oraz art. 14 ust. 1a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń
społecznych (jednolity tekst; Dz. U. z 2009 r., Nr 205, poz. 1585 ze zm.).
W
skardze
kasacyjnej
od
powyższego
wyroku
pełnomocnik
wnioskodawczyni zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego przez
błędną wykładnię art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie
ubezpieczeń społecznych, oraz przepisów postępowania - art. 233 § 1 i 385 k.p.c.,
wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz poprzedzającego go wyroku
Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego
rozpoznania, wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania.
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniono potrzebą
wykładni art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie
ubezpieczeń społecznych, a w szczególności wykładni zwrotu „zaprzestanie
prowadzenia działalności gospodarczej”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wstępnie i ogólnie należy zauważyć, że zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd
Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje
istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych
budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie
sądów, zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest
oczywiście uzasadniona. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.) polega na powołaniu okoliczności
wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., czyli na przedstawieniu występującego w
sprawie istotnego zagadnienia prawnego, potrzeby wykładni przepisów prawnych
budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie
sądów, nieważności postępowania lub oczywistej zasadności skargi kasacyjnej
oraz obejmuje nie tylko powołanie się na jedną z przesłanek, ale także odrębną,
pogłębioną argumentację prawną wskazującą na istnienie jednej z tych przesłanek.
Jeżeli przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest
twierdzenie skarżącego, iż skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 3984 § 1 w
związku z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), powinien on w uzasadnieniu wniosku zawrzeć
wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta „oczywistość" i przedstawić
argumenty na poparcie tego twierdzenia.
Odwołanie się do przesłanki istnienia potrzeby wykładni przepisów prawnych
budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie
sądów wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne
wątpliwości (ze wskazaniem, na czym te wątpliwości polegają), nie doczekał się
wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie
sądów, które należy przytoczyć (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia
11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002 nr 12, poz. 151 i z dnia
15 października 2002 r., II CZ 102/02, niepublikowane), przy czym oczywiste jest,
że budzący wątpliwości interpretacyjne przepis musi znajdować w sprawie
zastosowanie, a jego wykładnia – mieć znaczenie dla jej rozstrzygnięcia.
Trzeba też pamiętać, że Sąd Najwyższy jest tzw. sądem prawa, a więc
rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jest związany ustaleniami
faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia, jeżeli skarga nie
zawiera zarzutu naruszenia przepisów postępowania (tak jak w istocie w
rozpoznawanej sprawie, gdy się zważy, że podstawą skargi kasacyjnej nie mogą
być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów, w tym w szczególności
art. 233 k.p.c. – tak w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2011 r., I PK
182/10 - LEX nr 852765) lub gdy zarzut taki okaże się niezasadny.
Wskazana w uzasadnieniu skargi kasacyjnej potrzeba wykładni art. 13 ust. 4
ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, w istocie sprowadza się do
odmiennej niż uczynił to Sądy orzekające w sprawie, oceny stanu faktycznego
sprawy, zmierzając do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. Ze względu na
okoliczności sprawy, warto zwrócić uwagę na wyrok Sądu Najwyższego z dnia
17 lipca 2003 r., II UK 111/03 (niepublikowany), według którego prowadzenie
działalności gospodarczej nie może mieć charakteru przypadkowego, w związku
z tym faktyczne niewykonywanie działalności w czasie oczekiwania na kolejne
zamówienie, czy też w czasie ich poszukiwania, nie oznacza zaprzestania
prowadzenia takiej działalności i nie powoduje uchylenia obowiązku ubezpieczenia
społecznego, a także wyrok z dnia 11 lutego 2010 r., I UK 221/09 (niepublikowany),
wskazujący, że obowiązek ubezpieczenia osoby prowadzącej pozarolniczą
działalność - w tym działalność gospodarczą - wynika z faktycznego prowadzenia
tej działalności, a zatem o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej,
powodującej wyłączenie z tego ubezpieczenia, decyduje faktyczne zaprzestanie tej
działalności, przy czym kwestie związane z formalnym zarejestrowaniem,
wyrejestrowaniem, czy zgłaszaniem przerw w tej działalności mają ewentualnie
znaczenie w sferze dowodowej, i nie przesądzają same w sobie o podleganiu
obowiązkowi ubezpieczenia społecznego.
Trzeba też pamiętać, że w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że
zawieszenie działalności nie jest czasowym jej zaprzestaniem lecz znaczącym
ograniczeniem (por. wyrok SN z dnia 17 czerwca 2011 r., II UK 377/10 –
niepublikowany), w czasie czasowego zaprzestania wykonywania działalności
żadne czynności nie są podejmowane, natomiast faktyczne wykonywanie
działalności
w
okresie
zawieszenie
może
rodzić
obowiązek
podlegania
ubezpieczeniu społecznemu - tak w wyroku z dnia 18 listopada 2011 r., I UK
156/11(niepublikowany).
Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy odmówił
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Wniosek
ustanowionego
dla
ubezpieczonej
pełnomocnika
z
urzędu
adwokata P. N. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, nie
zawierający oświadczenia, że żądane koszty nie zostały zapłacone przez stronę w
całości lub w części, Sąd Najwyższy oddalił, jako nieuzasadniony zgodnie z § 20
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie
opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348 ze zm.)
- por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 października 1998 r., II CKN
687/98, OSNC 1999, nr 3, poz.63).