Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 201/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal regarding social insurance coverage for a business owner deemed to have acted in bad faith.

Numero d'incarto II UK 201/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a woman against the Social Insurance Institution's decision to deny her mandatory social insurance coverage. The court upheld the appellate court's finding that the applicant's business registration was a sham intended solely to secure higher social benefits during her pregnancy, rather than a genuine attempt to start a business. Consequently, the court ruled that the lower courts correctly applied the law by rejecting the claim of good faith and rational economic management.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 6 ust. 1 pkt 5, art. 11 ust. 2, art. 12 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych; Art. 3989 § 1 k.p.c.; The court established that an individual engaging in business activities solely to obtain disproportionate social benefits without genuine intent to operate a business constitutes a sham activity and does not qualify for mandatory social insurance coverage.

Parole chiave

Generato dall'IA
social insurance coverage sham business activity bad faith conduct cassation appeal dismissal mandatory insurance obligation revoca di prestazioni sociali cessazione dell'esercizio sospensione della prestazione d'assicurazione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
przedsądu (art. 3989 k.p.c.).
Art. 3989 § 2 k.p.c.
3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.as
Art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych
W konsekwencji nie zostały spełnione przesłanki objęcia skarżącej ubezpieczeniem społecznym na podstawie art. 6 ust.
Art. 11 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych
Art. 12 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych
art. 3984 § 2 k.p.c
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Podczas, gdy dla uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla przyjęcia skargi do rozpoznania – z uwagi na jej oczywistą zasadność w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 233 § 1 k.p.c
art. 3989 k.p.c
przedsądu (art. 3989 k.p.c.).
art. 3989 § 1 k.p.c
przedsądu (art. 3989 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
V CSK 204/06
III PK 70/07
I UK 283/07
II PK 352/07
I UK 218/07
II UK 317/07
Generato dall'IA
I USKP 55/25
Supreme Court quashes Social Security Act decision, allowing appeal due to insufficient factual findings on business activity.
III AUa 636/18
Court allows social insurance coverage for self-employed during sick leave following maternity benefit end.
III USK 113/22
Supreme Court dismisses cassation appeal regarding social insurance for a business owner with irregular income.
V U 1062/17
Court allows appeal, establishing mandatory social insurance from July 1, 2016, due to taxi business registration.
I USK 274/21
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious merit regarding social insurance status of a business owner. The court found the applicant admitted to not conducting business due to health issues. The ruling establishes that admitting non-activity negates claims of obvious legal violation. The decision confirms the lower court's finding of no business activity. The applicant's admission of health-related cessation of business activity. The court rejected the claim of obvious legal violation based on this admission. The ruling clarifies that admitting non-activity precludes obvious merit arguments. The decision affirms the social insurance status determination based on admitted facts. The court dismissed the appeal due to lack of obvious merit in the cassation grounds. The applicant's admission of health-related cessation of business activity. The court rejected the claim of obvious legal violation based on this admission. The ruling clarifies that admitting non-activity precludes obvious merit arguments. The decision affirms the social insurance status determination based on admitted facts.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 201/16 POSTANOWIENIE Dnia 28 lutego 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Staryk w sprawie z wniosku N.D. ‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G. ‎o ubezpieczenie społeczne,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 lutego 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt III AUa (...), Sąd Apelacyjny w (…) – w sprawie z wniosku N.D. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G. – oddalił apelację N.D. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. z dnia 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt VII U (…), oddalającego odwołanie N.D. od decyzji organu rentowego z dnia 29 grudnia 2014 r., którą organ rentowy stwierdził, że N.D., jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą nie podlega w okresie od 1 września 2014 r. obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, wypadkowemu oraz dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu.Powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego wnioskodawczyni zaskarżyła skargą kasacyjną – w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania (art. 3984 § 2 k.p.c.) wskazano na przyczynę przyjęcia skargi określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Oczywista zasadność skargi – w ocenie jej autora – wynika z tego, że zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego został wydany z „naruszeniem prawa materialnego oraz przepisów postępowania, w związku z czym jest niezasadny i jako taki nie może się ostać”, wskazano na „…naruszenie przez Sąd prawa materialnego, tj. art. 83 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, dalej jako:

„k.c.”, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w efekcie przyjęcie, że postępowanie Skarżącej polegające na zgłoszeniu rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej miało na celu wyłącznie objęcie jej ubezpieczeniem z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej i w konsekwencji zapewnienia świadczeń z ubezpieczenia społecznego, podczas gdy z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy wynikało, że działaniu skarżącej w postaci zgłoszenia prowadzenia działalności gospodarczej nie można było przypisać cech pozorności, bowiem jej działania zmierzały do zapewnienia sobie źródła utrzymania, a nie osiągnięcia nieuzasadnionego świadczenia z systemu ubezpieczeń społecznych”; oraz naruszenie „...art. 233 § 1 k.p.c., poprzez uznanie przez Sąd Apelacyjny, iż Sąd Okręgowy w G. przeprowadził stosowne postępowanie dowodowe, a w swoich ustaleniach i wnioskach nie wykroczył poza ramy swobodnej oceny dowodów oraz nie popełnił uchybień w zakresie ustalonych faktów, jak i ich kwalifikacji prawnej, uzasadniających ingerencję w zaskarżone orzeczenie organu rentowego i w konsekwencji zaakceptowanie przez Sąd Apelacyjny całości ustaleń faktycznych Sądu I instancji, podczas gdy ustalenia te uznane zostały w złożonej apelacji za dokonane na podstawie dowolnej, a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego, co stanowi naruszenie art. 233 § 1 k.p.c.”.W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

W odpowiedzi nie zawarto wniosku co do kosztów postępowania w zakresie trybu tzw. przedsądu (art. 3989 k.p.c.). Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna wnioskodawczyni nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania uzasadniony w ten sposób, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Nie można jednak uznać, że skarżąca wykazała istnienie przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania określonej w art. 3989 § 4 k.p.c.Wykazanie podnoszonej w skardze oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) – jako przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania – wymagałoby przedstawienia tego, w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, LEX nr 198531, z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 204/06, LEX nr 421035, z dnia 9 stycznia 2008 r., III PK 70/07, LEX nr 448289, z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, LEX nr 448205, z dnia 3 kwietnia 2008 r., II PK 352/07, LEX nr 465859 i z dnia 5 września 2008 r., I CZ 64/08).

Podczas, gdy dla uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla przyjęcia skargi do rozpoznania – z uwagi na jej oczywistą zasadność w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. – niezbędne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły, czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274, z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, LEX nr 375616, z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, LEX nr 453107, z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, LEX nr 490364, z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, LEX nr 491538 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, LEX nr 494134).

W judykaturze podkreśla się, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 nr 13, poz. 230, z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, LEX nr 442743, z dnia 11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08, LEX nr 469185 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, LEX nr 494133 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2013 r., III SK 11/13, LEX nr 1380967).Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełnia powyższych wymogów; nie wykazuje, aby w sprawie występował stan „oczywistej zasadności” skargi kasacyjnej w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Autor rozpatrywanej skargi – w próbie wykazania oczywistej zasadności jego skargi kasacyjnej – ogranicza się do przedstawienia argumentacji będącej prostym powtórzeniem uzasadnienia obydwu podstaw skargi kasacyjnej (art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.).

Poza tylko zacytowaniem uzasadnienia zarzutów obydwu podstaw skargi kasacyjnej brakuje odpowiedniego wywodu zawierającego argumentację, którą autor skargi wykazałby walor oczywistej zasadności jego skargi kasacyjnej w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Ponadto uzasadnienie wniosku nie uwzględnia w ogóle w swojej konstrukcji zasadniczych ustaleń faktycznych zaskarżonego wyroku. Sąd Apelacyjny ustalił między innymi, że skarżąca zgłosiła wniosek o wpis do ewidencji działalności gospodarczej w zakresie obsługi administracyjnej biur z datą rozpoczęcia tej działalności określoną na dzień 1 września 2014 r.

Od tego dnia zostało dokonane zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych, w tym dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego. W dokumencie rozliczeniowym za wrzesień 2014 r. N. D. zadeklarowała maksymalną podstawę wymiaru składek w kwocie 9.300 zł. Za wrzesień 2014 r. skarżąca opłaciła składkę w wysokości 2.968,70 zł. Od 1 października 2014 r. przebywała na zasiłku macierzyńskim. We wrześniu 2014 r. wnioskodawczyni osiągnęła dochód w wysokości 3.600 zł – na okoliczność czego przedłożyła kserokopie dwóch faktur - każda wystawiona na kwotę 1.800 zł.

Skarżąca w ramach prowadzenia obsługi biurowej firmy A.K. (ojca skarżącej) miała wyszukiwać ładunki na giełdach oraz pilnować kierowców i kontaktować się z nimi. Wnioskodawczyni nie posiada żadnego doświadczenia w zakresie obsługi biurowej, która jest związana - zwłaszcza w przypadku małych i średnich firm - ze znajomością zagadnień księgowo-finansowych, kadrowych, prawnych, dyspozycyjnością, oraz mobilnością, która w przypadku wnioskodawczyni, będącej w dacie rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej w 8 miesiącu ciąży – była dość mocno ograniczona.

Skarżąca nie dysponuje samochodem, a do klienta pojechała jeden raz i to autobusem. Już w początkowym okresie ciąży skarżąca czuła się na tyle źle, że nie było możliwe wykonywanie przez nią pracy biurowej w zakresie wyższym niż 4 godziny dziennie. Sąd drugiej instancji uznał, że skarżąca podejmując decyzję o założeniu własnej działalności gospodarczej w ósmym miesiącu zagrożonej ciąży, nie zamierzała jej faktycznie prowadzić, a jej jedynym celem, było zapewnienie sobie wysokich świadczeń na okres choroby i macierzyństwa.

Działania podjęte przez odwołującą nie odpowiadają warunkom wskazanym w definicji z art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej; nie podjęła ona działań podporządkowanych zasadzie racjonalnego gospodarowania. Skarżąca nie zamierzała prowadzić działalności gospodarczej, a podjęła jedynie czynności pozorujące prowadzenie takiej działalności, mające na celu uzyskanie z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych niewspółmiernych korzyści w stosunku do włożonych środków. W konsekwencji nie zostały spełnione przesłanki objęcia skarżącej ubezpieczeniem społecznym na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 5, art. 11 ust. 2 i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2015 r., poz. 121 ze zm.).Autor skargi poza powtórzeniem uzasadnienia podstaw swojej skargi nie uwzględnia w uzasadnieniu wniosku przytoczonego wyżej (skrótowo) stanowiska zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) w zakresie oceny spornej w sprawie kwestii – przestawionego obszernie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.as