Cassation appeal dismissed for inadmissibility due to lack of significant legal issues and factual challenge.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal against a social insurance disability pension decision. The applicant raised procedural errors regarding evidence assessment and material law interpretations, but the court found these grounds inadmissible or without merit. Consequently, the appeal was rejected because it failed to demonstrate significant legal issues requiring cassation review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3983 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it does not raise significant legal issues or challenge factual findings, as cassation serves only to verify the correct application of law, not to re-evaluate facts.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 198/05
POSTANOWIENIE
Dnia 6 kwietnia 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Maria Tyszel
w sprawie z wniosku K. P.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S.
o rentę z tytułu niezdolności do pracy,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 kwietnia 2006 r.,
skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w P.
z dnia 31 maja 2005 r., sygn. akt III AUa …/03,
odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.
Uzasadnienie
Wprawdzie, stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c.,
postanowienie Sądu
Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej nie wymaga
pisemnego uzasadnienia, jednakże w pierwszym okresie stosowania przepisów o
skardze kasacyjnej, w ich brzmieniu nadanym ustawą
z 22 grudnia 2004 r. o
zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju
sądów powszechnych (Dz. U z 2005 r. Nr 13, poz. 98), Sąd Najwyższy
rozpoznający niniejszą skargę uznaje za potrzebne wskazanie zasadniczych
motywów rozstrzygnięcia.
W skardze zostały przytoczone obydwie podstawy, na jakich strona może ją
oprzeć stosownie do art. 3983 § 1 k.p.c. W ramach podstawy z pkt 2 tego przepisu
autor skargi podniósł zarzuty naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. i art. 232 k.p.c. –
dotyczące, jak wynika z ich treści - oceny dowodów i ustalania stanu faktycznego
mimo, że w świetle art. 3983 § 3 k.p.c., - te zarzuty są niedopuszczalne. Sąd
Najwyższy od początku orzekania kasacyjnego wyjaśnił, że uchybienie dyrektywom
art. 328 § 2 k.p.c. jest wprawdzie naruszeniem tego przepisu, jednakże naruszenie
to nie może usprawiedliwiać kasacji, bowiem nie mogło wpłynąć na wynik sprawy,
skoro uzasadnienie orzeczenia jest sporządzone po jej rozstrzygnięciu (por. wyroki
z dnia: 1 lipca 1998 r., I PKN 220/98, oraz z 29 października 1998 r., II UKN
282/98, - OSNAPiUS, 1999 r. Nr 15, poz. 482 i nr 23, poz. 758, z 5 września 2001
r.., I PKN 615/00, OSNP 2003 z. 15, poz. 352). Tak więc ta podstawa skargi jest
bezskuteczna. W świetle przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku –
stosownie do art. 39813 § 2 k.p.c. – wiążących dla Sądu Najwyższego, ustaleń
podniesionych w skardze, zarzuty prawa materialnego są oczywiście bezzasadne.
Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący uzasadnił wystąpieniem
„istotnych zagadnień prawnych, budzących poważne wątpliwości, a mianowicie
potrzebą wykładni przepisu art. 13 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z
Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118) oraz § 5 pkt 3
rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie orzekania o
niezdolności do pracy do celów rentowych (Dz. U. Nr 99, poz. 612) w związku z
przepisem art. 13 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy”.
Przedstawione zagadnienie nie
wymaga kolejnej wykładni Sądu Najwyższego, ponieważ wszystkie powołane w
skardze
przepisy
były
już
wielokrotnie
i
wszechstronnie
wyjaśniane
dotychczasowym orzecznictwie (m.in. w wyroku z 30 sierpnia 2001 r.,
w
II UKN
521/00, - OSNP 2003/10/260 a także w postanowieniu z dnia 4 lutego 2003 r., II
UKN 345/02, - OSNP 2004, nr 8, poz. 146). Sąd Najwyższy, po raz kolejny
przypomina, że jako
kasacyjny nie jest sądem powszechnym zwykłej, trzeciej
instancji, a skarga kasacyjna (podobnie, jak uprzednio – kasacja) nie jest środkiem
zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji
kończącego postępowanie w sprawie. Zgodnie ze stosownymi przepisami Kodeksu
postępowania cywilnego, kontrola kasacyjna, nie jest środkiem weryfikacji ustaleń
faktycznych dokonywanych przez sądy orzekające merytorycznie. Z uwagi na
przeważający w charakterze skargi kasacyjnej element interesu publicznego, jako
środka kontroli prawidłowości stosowania prawa, wskazany w art. 398 4 § 1 pkt 3
k.p.c. jeden z kreatywnych elementów skargi kasacyjnej, jakim jest wniosek o
przyjęcie skargi i jego uzasadnienie ma na celu wykazanie znaczenia tego
rozstrzygnięcia dla realizacji publicznoprawnych funkcji skargi, ujednolicenia
orzecznictwa sądów powszechnych i rozwoju jurysprudencji. Takiego znaczenia w
skardze nie przedstawiono, jest ona ograniczona do zakwestionowania ustaleń
faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego wyroku, dlatego też Sąd
Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzekł, jak w sentencji postanowienia.