Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 171/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation on forced labor contract coverage, ruling low pay does not negate employment status.

Numero d'incarto II UK 171/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by an insured party against a social insurance office decision. The lower courts determined that the forced labor contract was merely a sham agreement failing to meet the statutory requirement of earning at least half the minimum wage, thus excluding social insurance coverage. The Supreme Court rejected the cassation request, holding that the court's reasoning correctly applied existing precedent regarding the constructive elements of such contracts.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 6 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych; The Supreme Court established that a forced labor contract does not constitute a valid employment relationship for social insurance purposes if the agreed work volume does not guarantee remuneration of at least half the minimum wage.

Parole chiave

Generato dall'IA
forced labor contract social insurance coverage minimum wage threshold constructive employment elements cassation appeal dismissal sham employment agreement remuneration calculation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych
Art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych
w przypadku zaistnienia zbiegu tytułu do ubezpieczeń społecznych z pozarolniczej działalności gospodarczej z tytułem związanym z wykonywaniem umowy o pracę nakładczą, zgodnie z art. 9 ust.
Art. 83 § 1 k.c.
przepisów art. 83 § 1 k.c., § 3 w związku z § 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 grudnia 1975 r.
§ 3 w związku z § 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 grudnia 1975 r. w sprawie uprawnień pracowniczych osób wykonujących pracę nakładczą
83 § 1 k.c., § 3 w związku z § 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 grudnia 1975 r. w sprawie uprawnień pracowniczych osób wykonujących pracę nakładczą (Dz.
Art. 41 Karty Praw Podstawowych UE
1585 ze zm.) oraz art. 41 Karty Praw Podstawowych UE, a także przepisów postępowania – art.
Art. 233 § 1 k.p.c.
41 Karty Praw Podstawowych UE, a także przepisów postępowania – art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
w związku z art. 391 § 1 k.p.c. i art.
Art. 328 § 2 k.p.c.
Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
437).Przedstawione stanowisko judykatury dowodzi, że argumenty użyte w skardze na uzasadnienie przyjęcia jej do rozpoznania są nietrafne i nie uzasadniają występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Art. 98 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
I PKN 594/99
Supreme Court dismissed cassation, ruling parties may choose employment basis based on execution method, not task subject.
I UK 116/07
Supreme Court dismissed cassation appeal regarding social insurance obligation based on fake employment contract facts.
I PK 311/07
Supreme Court dismissed cassation, ruling labor law applies to civil contracts with employment characteristics.
III UK 75/07
Supreme Court dismisses appeal: fake forced labor contracts without half-minimum wage pay are not social insurance titles.
III UK 73/07
Supreme Court dismisses appeal on false employment contract grounds, finding minimum work requirement violated.
III UK 74/07
Supreme Court dismisses appeal, ruling fake labor contracts with low pay violate social security principles.
III UK 76/07
Pogląd ten został powtórzony w kolejnych wyrokach Sądu Najwyższego: z dnia 9 stycznia 2008 r., III UK 73/07, III UK 74/07, III UK 75/07, III UK 76/07, III UK 77/07; z 17 kwietnia 2009 r., I UK 314/08 (OSNP 2010 Nr 21-22, poz.
III UK 77/07
Supreme Court dismisses appeal regarding invalid agency contract used to evade social security obligations.
I UK 314/08
Supreme Court dismisses appeal where employment contract was a sham to avoid social security contributions.
I UK 261/09
Supreme Court dismisses appeal; contract for avoidance of law is void despite partial performance.
I UK 43/10
Supreme Court dismisses appeal; non-existent minimum work in agency labor contract excludes social insurance coverage.
II UK 182/11
Supreme Court voids social security coverage for a commission contract where remuneration was below 50% of the minimum wage.
I UK 101/12
Supreme Court dismissed appeal on forced labor contract validity due to evasion of social security laws.
I UK 222/12
i z dnia 5 lipca 2012 r., I UK 101/12 (niepubl.).W wyrokach z dnia 13 listopada 2012 r., I UK 222/12 (niepubl.), z dnia 8 stycznia 2013 r., I UK 369/12 (niepubl.) oraz z dnia 15 stycznia 2013 r., I UK 367/12 (niepubl.) Sąd Najwyższy wyjaśnił, że po wejściu w życie ustawy dnia 10 października 2002 r.
I UK 369/12
i z dnia 5 lipca 2012 r., I UK 101/12 (niepubl.).W wyrokach z dnia 13 listopada 2012 r., I UK 222/12 (niepubl.), z dnia 8 stycznia 2013 r., I UK 369/12 (niepubl.) oraz z dnia 15 stycznia 2013 r., I UK 367/12 (niepubl.) Sąd Najwyższy wyjaśnił, że po wejściu w życie ustawy dnia 10 października 2002 r.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 171/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 sierpnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku M. K.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w W.‎z udziałem zainteresowanego K. P. działającego pod firmą "D. […]" z siedzibą w K.‎o ubezpieczenie społeczne,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 sierpnia 2013 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 stycznia 2013 r. Sąd Apelacyjny, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w […] oddalił apelację M. K. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 23 kwietnia 2012 r., którym oddalono jej odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w W. z dnia 14 marca 2011 r., odmawiającej objęcia odwołującej się ubezpieczeniem społecznym z tytułu pracy nakładczej w okresie od dnia 1 września 2006 r. do dnia 28 lutego 2009 r. Sądy meriti ustaliły, że z tytułu pracy nakładczej skarżąca osiągała przychód w kwocie znacznie niższej niż połowa minimalnego wynagrodzenia i ta kwota stanowiła podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne.

W ocenie prawnej stwierdziły, że umowa o pracę nakładczą była umową pozorną niewywołującą skutku zbiegu ubezpieczeń z tytułu tej pracy i prowadzenia pozarolniczej działalności.Skarga kasacyjna ubezpieczonej, którą objęto wyrok Sądu drugiej instancji w całości, zawierała wniosek o jego uchylenie i wydanie orzeczenia co do istoty sprawy albo o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu. Została oparta na podstawie naruszenia prawa materialnego tj. przepisów art. 83 § 1 k.c., § 3 w związku z § 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 grudnia 1975 r. w sprawie uprawnień pracowniczych osób wykonujących pracę nakładczą (Dz.

U. z 1976 r. nr 3, poz. 19 ze zm.), art. 9 ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 2, art. 13 ust. 2 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz. U. z 2009 r., nr 205, poz. 1585 ze zm.) oraz art. 41 Karty Praw Podstawowych UE, a także przepisów postępowania – art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 328 § 2 k.p.c.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniono występowaniem w sprawie istotnych zagadnień prawnych, którymi wprawdzie Sąd Najwyższy już się zajmował, lecz „w kontekście umowy o pracę nakładczą nadal budzą poważne trudności interpretacyjne, a także wywołują odmienne oceny w orzecznictwie i doktrynie”.

Chodziło w szczególności o to, czy zgodnie z § 3 rozporządzenia w sprawie uprawnień pracowniczych osób wykonujących pracę nakładczą warunkiem ważności umowy o pracę nakładczą jest faktyczne uzyskiwanie przez wykonawcę na jej podstawie wynagrodzenia w wysokości co najmniej 50% minimalnego wynagrodzenia; czy niskie wynagrodzenie i niewielka ilość faktycznie wykonywanej pracy uzasadniają uznanie, że umowa o pracę nakładczą została zwarta dla pozoru i w rezultacie stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 83 k.c. lub stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 58 § 1 k.c. albo na podstawie art. 58 § 2 k.c. oraz czy w okresie przed 1 marca 2009 r. w przypadku zaistnienia zbiegu tytułu do ubezpieczeń społecznych z pozarolniczej działalności gospodarczej z tytułem związanym z wykonywaniem umowy o pracę nakładczą, zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, ubezpieczony mógł wybrać podleganie ubezpieczeniu z tytułu pracy nakładczej tylko w przypadku, gdy z tytułu pracy nakładczej osiągał faktycznie co najmniej 50% minimalnego wynagrodzenia?Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Przedstawione przez skarżącego zagadnienie prawne nie jest istotne, było bowiem przedmiotem licznych rozstrzygnięć Sądu Najwyższego, w których przepisy art. 83 § 1 k.c. oraz art. 58 § 1 k.c. w związku z § 3 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie uprawnień osób wykonujących pracę nakładczą wykładane były jednolicie.

O tym, że nie budzą wątpliwości w orzecznictwie sądów powszechnych świadczą wyroki wydane w sprawie objętej skargą. Wydane zostały z uwzględnieniem dokonanej przez Sąd Najwyższy wykładni w przedmiocie stosowania przepisów prawa pracy do osób wykonujących pracę nakładczą jedynie zakresie określonym w przepisach szczególnych, odnosząc tę zasadę także do uprawnień w zakresie ubezpieczenia społecznego (por. art. 303 § 1 k.p. oraz wyrok Trybunału Ubezpieczeń Społecznych z dnia 15 lutego 1961 r., II TR 1920/60 z glosą W.

Szuberta, Państwo i Prawo 1962 nr 3, s. 543, uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 1991 r., III PZP 17/90, OSP 1991, Nr 10, poz. 250 oraz uchwały Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 1965 r., III PO 31/65, OSPiKA 1966 nr 4, poz. 82, z dnia 8 grudnia 1975 r., III PZP 15/75, OSNCP 1976 nr 5, poz. 108 i z dnia 17 lipca 1991 r., II UZP 9/91, OSNCAP 1992 nr 2, poz. 32, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2011 r., I UK 233/11, niepublikowane). W związku z tym umowa o pracę nakładczą, traktowana wyłącznie jako umowa prawa cywilnego (umowa o dzieło lub świadczenie usług), staje się tytułem ubezpieczenia społecznego tylko w pewnych warunkach, tj. wtedy, gdy sposób wykonywania tej umowy pozwala na traktowanie wykonawcy jak pracownika.Warunki zrównania uprawnień wykonawców pracy nakładczej z pracownikami zostały uregulowane na podstawie delegacji zawartej w art. 303 k.p. w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 31 grudnia 1975 r., według którego strony mają określić taką jej minimalną miesięczną ilość pracy, która pozwala na zyskiwanie wynagrodzenia w wysokości określonej co do swej dolnej granicy.

O pracowniczym, a jednocześnie ubezpieczeniowym, statusie wykonawcy umowy o pracę nakładczą decyduje nie tylko określenie, lecz także wykonywanie miesięcznej ilości pracy określonej w umowie, przy czym określenie i uzyskiwanie minimum jest konieczne (konstrukcyjne) dla możliwości potraktowania umowy o pracę nakładczą na równi ze stosunkiem pracy.Sąd Najwyższy wyjaśnił, że nie treść, lecz sposób wykonywania umowy decyduje o podleganiu ubezpieczeniu społecznemu (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 2000 r., I PKN 594/99, OSNAPiUS 2001/21, poz. 637, z dnia 4 października 2007 r., I UK 116/07, OSNP 2008/23-24, poz. 355, z dnia 3 czerwca 2008 r., I PK 311/07, OSNP 2009/19-20, poz. 258).

W związku z tym w wyroku z dnia 9 stycznia 2008 r., III UK 75/07 (OSNP 2009 Nr 3-4, poz.

53) uznał, że umowa o pracę nakładczą, na podstawie której strony nie realizowały konstrukcyjnych cech (elementów) tego zobowiązania dotyczących rozmiaru wykonywanej pracy w ilości gwarantującej wynagrodzenie w wysokości co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę nie stanowi tytułu podlegania obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym (art. 6 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 9 ust. 2 in fine ustawy systemowej). Pogląd ten został powtórzony w kolejnych wyrokach Sądu Najwyższego: z dnia 9 stycznia 2008 r., III UK 73/07, III UK 74/07, III UK 75/07, III UK 76/07, III UK 77/07; z 17 kwietnia 2009 r., I UK 314/08 (OSNP 2010 Nr 21-22, poz. 272), z dnia 19 stycznia 2010 r., I UK 261/09 (niepubl.), z dnia 21 maja 2010 r., I UK 43/10 (niepubl.), z dnia 18 kwietnia 2012 r., II UK 182/11 (Monitor Prawa Pracy 2012 nr 8, str. 437) i z dnia 5 lipca 2012 r., I UK 101/12 (niepubl.).W wyrokach z dnia 13 listopada 2012 r., I UK 222/12 (niepubl.), z dnia 8 stycznia 2013 r., I UK 369/12 (niepubl.) oraz z dnia 15 stycznia 2013 r., I UK 367/12 (niepubl.) Sąd Najwyższy wyjaśnił, że po wejściu w życie ustawy dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz.U.

Nr 200, poz. 1679) należy co do zasady wykluczyć posługiwanie się w systemie prawa pracy dwoma pojęciami dotyczącymi wynagrodzenia za pracę – pojęciem wynagrodzenia minimalnego i najniższego wynagrodzenia. Ocena stosunków prawnych powstałych po dniu wejścia w życie tej ustawy następuje na podstawie jej przepisów, zatem w zawartej po tym dniu umowie o pracę nakładczą strony powinny – jeżeli ich zamiarem jest objęcie tego stosunku ubezpieczeniami społecznymi – określić minimalną miesięczną ilości pracy wykonawcy odpowiadającą wynagrodzeniu w wysokości co najmniej połowy wynagrodzenia minimalnego ustalanego w trybie i na zasadach przewidzianych w art. 6 ustawy o wynagrodzeniu minimalnym i wykonawca takie wynagrodzenie ma osiągać w każdym miesiącu (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2008 r., III UK 73/07, III UK 74/07, III UK 75/07, III UK 76/07, III UK 77/07, z dnia 17 kwietnia 2009 r., I UK 314/08, OSNP 2010 nr 21-22, poz. 272, z dnia 19 stycznia 2010 r., I UK 261/09, niepubl. oraz z dnia 18 kwietnia 2012 r., II UK 182/11, Monitor Prawa Pracy 2012 nr 8, s. 437).Przedstawione stanowisko judykatury dowodzi, że argumenty użyte w skardze na uzasadnienie przyjęcia jej do rozpoznania są nietrafne i nie uzasadniają występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Mając to na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 3989 § 1 k.p.c. i art. 98 k.p.c.).aw