Supreme Court dismisses cassation appeal as legal issue does not affect the core of the social security benefit dispute.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by an insured person against a social security fund regarding the amount of a disability pension. The appellant argued that the new 2002 social security law should apply retroactively to accidents occurring under the old 1975 law, citing specific articles as grounds for review. The court rejected this claim because the legal issue raised did not concern the core of the dispute, which was the application of the correct law to determine the pension amount based on the accident date.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 398 § 1 k.p.c.; Art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.: The Supreme Court accepts a cassation appeal only if it raises a significant legal issue affecting the resolution of the case; an issue that does not concern the essence of the dispute or has no impact on the outcome is not admissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 169/08
POSTANOWIENIE
Dnia 9 października 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Romualda Spyt
w sprawie z wniosku J. M.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych
o wysokość renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy
prowadzeniu działalności gospodarczej,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 października 2008 r.,
skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 15 stycznia 2008 r.,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Ubezpieczony J. M. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego
– Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 15 stycznia 2008 r., w sprawie III
AUa …/07, oddalającego jego apelację od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy
i Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 3 października 2007 r. Wyrokiem tym Sąd
Okręgowy oddalił odwołanie ubezpieczonego od decyzji Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych z dnia 22 stycznia 2007 r. którą to decyzją Zakład ustalił prawo do
renty z tytułu wypadku przy prowadzeniu działalności gospodarczej i jej wysokość.
W podstawach kasacyjnych wskazano naruszenie prawa materialnego przez
zastosowanie przepisów ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu
społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz.U. Nr 199,
poz. 1673 ze zm.) do stanu faktycznego, który miał miejsce w czasie, gdy
obowiązywała ustawa z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu
wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst: Dz.U. z 1983 r., Nr 30,
poz. 144 ze zm.) oraz naruszenie art. 49a, 61 i 62 ustawy z dnia 30 października
2002 r. – przez stwierdzenie, że przepisy tej ustawy mają moc wsteczną i stosuje
się je do świadczeń przysługujących ubezpieczonemu z tytułu zdarzeń, które
nastąpiły przed wejściem w życie tej ustawy.
Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
skarżący stwierdził, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne i „potrzeba
uszczegółowienia
wykładni
przepisów
prawnych”
budzących
uzasadnione
wątpliwości poprzez wyjaśnienie, czy od chwili wejścia w życie ustawy z dnia 30
października
2002
r.
do
skutków
prawnych
zaistniałych
w
momencie
obowiązywania dotychczasowych przepisów należy stosować ustawę z dnia 12
czerwca 1975 r. Ponadto wywiódł, że „dokonanie uszczegółowienia” wykładni
przepisów prawa, w tym zwłaszcza art. 49a, 61 i 62 aktualnej ustawy wypadkowej
ma „konkretne znaczenie merytoryczne prawne (również finansowe – wysokość
świadczenia) nie tylko dla powoda, ale również dla wszystkich innych osób
pozostających w analogicznej sytuacji prawnej, jaką uzasadnił powód.”
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność
postępowania (pkt 3) lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). W
związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien
wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w
powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym,
że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje
potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.
Przedstawione przez skarżącego zagadnienie prawne w żaden sposób nie
dotyka przepisów dotyczących wysokości renty z tytułu wypadku przy pracy (o
których szeroko, także w aspekcie międzyczasowym, wywiódł Sąd Apelacyjny), a
tego dotyczy spór w niniejszej sprawie. Sąd Apelacyjny mianowicie nie zanegował
co do zasady, że przepisy ustawy z dnia 30 października 2002 r. stosuje się do
spraw o świadczenia z tytułu wypadków przy pracy, które nastąpiły począwszy od
dnia 1 stycznia 2003 r., a do spraw o świadczenia z tytułu wypadków, które
nastąpiły przed dniem 1 stycznia 2003 r., przepisy obowiązujące w dniu, w którym
nastąpił wypadek lub w którym stwierdzono uszczerbek na zdrowiu spowodowany
chorobą zawodową. Właśnie w oparciu o tę zasadę Sąd zastosował przepisy
dotyczące ustalania wysokości świadczenia, w tym także – w pierwszej kolejności przepisy ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r., które stanowiły punkt wyjścia dla
zastosowania innych, dalszych, konkretnie wskazanych norm prawnych, a w
szczególności art. 45 i art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o
rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie
niektórych ustaw (Dz.U. Nr 104, poz. 450 ze zm.) . Skarżący, ignorując te ostatnie
przepisy, ogranicza się wyłącznie do przedstawienia problemu w aspekcie
przepisów derogacyjnych i intertemporalnych ustawy z dnia 30 października 2002
r., tj. art. 49a, 61 i 62. Skonstruowane zagadnienie prawne nie dotyczy zatem istoty
rozstrzyganej sprawy.
Nie stanowi zatem istotnego zagadnienia prawnego uzasadniającego
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.) problem
prawny, którego wyjaśnienie nie miałoby żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia
sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2005 r., II PK
98/05, OSNP 2006 nr 15-16, poz. 243) i co więcej .
Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji
postanowienia.