Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 169/08 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal as legal issue does not affect the core of the social security benefit dispute.

Numero d'incarto II UK 169/08
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by an insured person against a social security fund regarding the amount of a disability pension. The appellant argued that the new 2002 social security law should apply retroactively to accidents occurring under the old 1975 law, citing specific articles as grounds for review. The court rejected this claim because the legal issue raised did not concern the core of the dispute, which was the application of the correct law to determine the pension amount based on the accident date.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 398 § 1 k.p.c.; Art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.: The Supreme Court accepts a cassation appeal only if it raises a significant legal issue affecting the resolution of the case; an issue that does not concern the essence of the dispute or has no impact on the outcome is not admissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility significant legal issue requirement social security law retroactivity pension amount determination intertemporal validity of laws

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 398 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.) problem
Ustawa z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych
Ustawa z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.) problem

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 169/08

POSTANOWIENIE

Dnia 9 października 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Romualda Spyt

w sprawie z wniosku J. M.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o wysokość renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy

prowadzeniu działalności gospodarczej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 października 2008 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 15 stycznia 2008 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Ubezpieczony J. M. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego

– Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 15 stycznia 2008 r., w sprawie III

AUa …/07, oddalającego jego apelację od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 3 października 2007 r. Wyrokiem tym Sąd

Okręgowy oddalił odwołanie ubezpieczonego od decyzji Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych z dnia 22 stycznia 2007 r. którą to decyzją Zakład ustalił prawo do

renty z tytułu wypadku przy prowadzeniu działalności gospodarczej i jej wysokość.

W podstawach kasacyjnych wskazano naruszenie prawa materialnego przez

zastosowanie przepisów ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu

społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz.U. Nr 199,

poz. 1673 ze zm.) do stanu faktycznego, który miał miejsce w czasie, gdy

obowiązywała ustawa z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu

wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst: Dz.U. z 1983 r., Nr 30,

poz. 144 ze zm.) oraz naruszenie art. 49a, 61 i 62 ustawy z dnia 30 października

2002 r. – przez stwierdzenie, że przepisy tej ustawy mają moc wsteczną i stosuje

się je do świadczeń przysługujących ubezpieczonemu z tytułu zdarzeń, które

nastąpiły przed wejściem w życie tej ustawy.

Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

skarżący stwierdził, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne i „potrzeba

uszczegółowienia

wykładni

przepisów

prawnych”

budzących

uzasadnione

wątpliwości poprzez wyjaśnienie, czy od chwili wejścia w życie ustawy z dnia 30

października

2002

r.

do

skutków

prawnych

zaistniałych

w

momencie

obowiązywania dotychczasowych przepisów należy stosować ustawę z dnia 12

czerwca 1975 r. Ponadto wywiódł, że „dokonanie uszczegółowienia” wykładni

przepisów prawa, w tym zwłaszcza art. 49a, 61 i 62 aktualnej ustawy wypadkowej

ma „konkretne znaczenie merytoryczne prawne (również finansowe – wysokość

świadczenia) nie tylko dla powoda, ale również dla wszystkich innych osób

pozostających w analogicznej sytuacji prawnej, jaką uzasadnił powód.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność

postępowania (pkt 3) lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). W

związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien

wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w

powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym,

że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje

potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.

Przedstawione przez skarżącego zagadnienie prawne w żaden sposób nie

dotyka przepisów dotyczących wysokości renty z tytułu wypadku przy pracy (o

których szeroko, także w aspekcie międzyczasowym, wywiódł Sąd Apelacyjny), a

tego dotyczy spór w niniejszej sprawie. Sąd Apelacyjny mianowicie nie zanegował

co do zasady, że przepisy ustawy z dnia 30 października 2002 r. stosuje się do

spraw o świadczenia z tytułu wypadków przy pracy, które nastąpiły począwszy od

dnia 1 stycznia 2003 r., a do spraw o świadczenia z tytułu wypadków, które

nastąpiły przed dniem 1 stycznia 2003 r., przepisy obowiązujące w dniu, w którym

nastąpił wypadek lub w którym stwierdzono uszczerbek na zdrowiu spowodowany

chorobą zawodową. Właśnie w oparciu o tę zasadę Sąd zastosował przepisy

dotyczące ustalania wysokości świadczenia, w tym także – w pierwszej kolejności przepisy ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r., które stanowiły punkt wyjścia dla

zastosowania innych, dalszych, konkretnie wskazanych norm prawnych, a w

szczególności art. 45 i art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o

rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie

niektórych ustaw (Dz.U. Nr 104, poz. 450 ze zm.) . Skarżący, ignorując te ostatnie

przepisy, ogranicza się wyłącznie do przedstawienia problemu w aspekcie

przepisów derogacyjnych i intertemporalnych ustawy z dnia 30 października 2002

r., tj. art. 49a, 61 i 62. Skonstruowane zagadnienie prawne nie dotyczy zatem istoty

rozstrzyganej sprawy.

Nie stanowi zatem istotnego zagadnienia prawnego uzasadniającego

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.) problem

prawny, którego wyjaśnienie nie miałoby żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia

sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2005 r., II PK

98/05, OSNP 2006 nr 15-16, poz. 243) i co więcej .

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji

postanowienia.