Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 164/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation for failure to prove obvious merit under Art. 3989 § 1(4) CPC. Claimant did not demonstrate obvious merit of the appeal.

Numero d'incarto II UK 164/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against a social pension denial decision. The claimant argued that lower courts erred in assessing work capacity and excluded a medical expert opinion, claiming obvious merit under Art. 3989 § 1(4) of the Civil Procedure Code. The court ruled that the claimant failed to explicitly demonstrate how the alleged procedural errors rendered the judgment obviously erroneous, as mere citation of a legal violation does not satisfy the requirement for obvious merit.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3984 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if the claimant explicitly demonstrates that the appeal is obviously meritorious, requiring proof that the alleged legal error decisively determined the outcome, rather than merely citing a violation.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility obvious merit requirement Civil Procedure Code social pension entitlement medical expert opinion exclusion work capacity assessment procedural error demonstration

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej
naruszenie prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej oraz art. 12 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, przez błędne przyjęcie, że jest osobą całkowicie zdolną do pracy;
art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej
1 i art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej oraz art.
art. 12 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
o rencie socjalnej oraz art. 12 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, przez błędne przyjęcie, że jest osobą całkowicie zdolną do pracy;
art. 233 k.p.c.
art. 278 § 2 k.p.c.
art. 286 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c.
W ocenie skarżącego, okoliczności te uzasadniają przyjęcie skargi do rozpoznania ze względu na jej oczywistą zasadność.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Przepis art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c.
Uzasadnienie wniosku natomiast powinno nawiązywać do przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:
art. 3989 § 2 k.p.c.
Uzasadnienie wniosku natomiast powinno nawiązywać do przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 233 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06
między innymi postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, niepublikowane i orzeczenia tam powołane).
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2012 r., II PK 278/11
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2012 r., II PK 278/11, LEX nr 1214574).
II PK 278/11
Supreme Court dismisses labor appeal claiming facts were not established, citing procedural bar on factual disputes.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 164/15 POSTANOWIENIE Dnia 19 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec w sprawie z wniosku R. J.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Legnicy‎o rentę socjalną,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 listopada 2015 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu‎z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt III AUa 638/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 30 września 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu oddalił apelację R. J. od wyroku z dnia 26 lutego 2014 r., którym Sąd Okręgowy w Legnicy oddalił odwołanie wnioskodawcy od decyzji z dnia 20 grudnia 2012 r. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Legnicy odmawiającej prawa do renty socjalnej.W skardze kasacyjnej wnioskodawca zarzucił:

1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej oraz art. 12 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, przez błędne przyjęcie, że jest osobą całkowicie zdolną do pracy;

2) naruszenie prawa procesowego, tj.:

a) art. 233 k.p.c., przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym niedokonanie wszechstronnej oceny całości materiału dowodowego, a w szczególności niedopuszczenie dowodu z dodatkowej opinii biegłego z zakresu medycyny pracy;

2) art. 278 § 2 oraz art. 286 k.p.c., przez uznanie ustaleń Sądu Okręgowego w Legnicy za właściwe i wystarczające oraz pominięcie dodatkowego dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny pracy, który to dowód mógł stanowić bardzo istotne znaczenie dla końcowego rozstrzygnięcia.Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniono „koniecznością wykazania chybionych i błędnych wyroków Sądu I i II instancji, które w sposób niewątpliwy uniemożliwiły powodowi uzyskanie słusznej renty socjalnej i praktycznie pozbawiły go środków do życia” oraz wskazaniem na „naruszenie przez Sądy niższych instancji przepisów postępowania poprzez niedopuszczenie wszystkich wnioskowanych dowodów w tym dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny pracy co w konsekwencji uniemożliwiło wszechstronne, obiektywne i wnikliwego sprawdzenie stanu zdrowia powoda i jego niezdolności do pracy”.

W ocenie skarżącego, okoliczności te uzasadniają przyjęcie skargi do rozpoznania ze względu na jej oczywistą zasadność.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Przepis art. 3984 § 2 k.p.c. wymaga, aby wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania stanowił odrębny element pisma niezależny od przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.). Uzasadnienie wniosku natomiast powinno nawiązywać do przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:

1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Spełnienie wymagania z art. 3984 § 2 k.p.c. powinno zatem przybrać formę wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący wskaże, jakie występujące w sprawie okoliczności pozwalają na uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie uzasadni, dlaczego odpowiadają one ustawowemu katalogowi przesłanek.Z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wynika konieczność nie tylko powołania się na okoliczność, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ale również wykazania, że przesłanka ta rzeczywiście zachodzi.

Oznacza to, że skarżący musi wskazać, w czym - w jego ocenie - wyraża się „oczywistość” zasadności skargi oraz podać argumenty wykazujące, że rzeczywiście skarga jest uzasadniona w sposób oczywisty. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi bowiem wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, czyli że jej zarzuty są zasadne „na pierwszy rzut oka” (prima facie) i w sposób oczywisty prowadzą do uznania zaskarżonego wyroku za błędny i jego wzruszenia (por. między innymi postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, niepublikowane i orzeczenia tam powołane).

Jest tak dlatego, że o ile dla uwzględnienia skargi kasacyjnej wystarczy, iż jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla jej przyjęcia do rozpoznania koniecznej jest wykazanie kwalifikowanej podstawy naruszenia prawa materialnego lub procesowego widocznej przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez wdawania się w pogłębioną analizę prawną. Z tego względu przyjmuje się, że nie spełnia tego wymagania odwołanie się do podstaw kasacyjnych i opatrzenie zawartego tam zarzutu dodatkowo mianem rażącego, ewidentnego, kwalifikowanego lub oczywistego, jeżeli nie zostanie wykazane, w czym przejawia się oczywistość wydania wadliwego orzeczenia.

Należy przy tym zwrócić uwagę, że art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. nie odwołuje się do oczywistego naruszenia prawa, ale do oczywistej zasadności skargi, co oznacza, że oczywista zasadność skargi może wynikać z oczywistego i kwalifikowanego naruszenia przepisu prawa, pod warunkiem jednak, że skarżący wykaże, iż uchybienie to zadecydowało o wyniku sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2012 r., II PK 278/11, LEX nr 1214574). Skarżący nie odnosi się do tak rozumianej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, gdyż nie tylko nie wykazuje, w jaki sposób naruszenie przepisów postępowania miałoby stanowić wprost o wadliwości wyroku, ale nawet przepisów tych nie wskazuje.

Rzeczą Sądu Najwyższego na etapie przedsądu nie jest poszukiwanie tych okoliczności w podstawach kasacyjnych i ich uzasadnieniu oraz formułowanie za skarżącego prawidłowego wniosku w tym zakresie.Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.