Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 157/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses police pension appeal, ruling factual issues on security agency status are not legal questions for cassation review.

Numero d'incarto II UK 157/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by a police officer against the appellate court's decision on her pension calculation. The appellant argued that the lower court incorrectly applied pension rates and violated constitutional rights regarding acquired rights and legal certainty. The court determined that the core dispute concerned specific historical facts about the nature of her workplace, which fall outside the scope of cassation review reserved for legal errors.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 15 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy; Art. 2 Konstytucji RP: Cassation appeals must be based on legal errors connected to established facts, not on disputes regarding the factual characterization of past employment roles.

Parole chiave

Generato dall'IA
pension calculation security agency status cassation review scope acquired rights factual determination legal error requirement police pension

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji...
Do tego okresu zastosował art. 15 ust.
Art. 15b ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji...
potwierdził zgodność art. 15b ust.
Art. 2 Konstytucji RP
Zarzuciła także naruszenie art. 2 Konstytucji RP, a w tym zasady ochrony praw słusznie nabytych oraz art.
Art. 10 ust. 2 Konstytucji RP
2 Konstytucji RP, a w tym zasady ochrony praw słusznie nabytych oraz art. 10 ust. 2 Konstytucji RP przez stworzenie przez Sąd Apelacyjny normy prawnej ustalającej podstawę wymiaru emerytury policyjnej wbrew woli ustawodawcy wyrażonej w treści art.
Art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy...
Ponadto wskazała na naruszenia przepisów postępowania – art. 32 ust.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2012 r., II PK 278/11, niepubl., czy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2014 r., V CSK 140/13, niepubl.).Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
art. 2 Konstytucji RP
Zarzuciła także naruszenie art. 2 Konstytucji RP, a w tym zasady ochrony praw słusznie nabytych oraz art.
art. 10 ust. 2 Konstytucji RP
2 Konstytucji RP, a w tym zasady ochrony praw słusznie nabytych oraz art. 10 ust. 2 Konstytucji RP przez stworzenie przez Sąd Apelacyjny normy prawnej ustalającej podstawę wymiaru emerytury policyjnej wbrew woli ustawodawcy wyrażonej w treści art.
art. 3989 § 1 k.p.c
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2012 r., II PK 278/11, niepubl., czy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2014 r., V CSK 140/13, niepubl.).Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
art. 31 ust. 3 Konstytucji
1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2002 r., III CZP 76/01
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2009 r., II PZP 3/09
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 kwietnia 2008 r., II PZP 5/08
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2003 r., III CZP 82/02
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2013 r., III UK 98/12
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2012 r., II PK 278/11
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2012 r., II PK 278/11, niepubl., czy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2014 r., V CSK 140/13, niepubl.).Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art.
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2014 r., V CSK 140/13
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2012 r., II PK 278/11, niepubl., czy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2014 r., V CSK 140/13, niepubl.).Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art.
III CZP 76/01
uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2002 r., III CZP 76/01, niepubl.
III CZP 82/02
203, z dnia 17 stycznia 2003 r., III CZP 82/02, niepubl.
III UK 98/12

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 157/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 grudnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku A. L. ‎przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. ‎o wysokość emerytury policyjnej,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 16 grudnia 2014 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 listopada 2013 r. Sąd Apelacyjny w (…) uwzględnił apelację A. L. i zmienił wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 13 września 2012 r. oraz decyzję Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w W. z dnia 12 października 2009 r. Przyjął przelicznik 2,6% podstawy wymiaru za każdy rok służby w okresie od dnia 22 kwietnia 1969 r. do dnia 31 grudnia 1969 r., a w pozostałym zakresie apelację oddalił. W części oddalonej odniósł się do okresu od dnia 15 lutego 1967 r. do dnia 31 lipca 1990 r., służby ubezpieczonej w organach bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz.U. z 2013 r., poz. 1388; dalej „ustawa lustracyjna”).

Do tego okresu zastosował art. 15 ust. 1 i art. 15b ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 667; dalej „ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy”). Skarga kasacyjna ubezpieczonej, obejmująca wyrok Sądu drugiej instancji w całości i zawierająca wniosek o uchylenie wyroków sądów obydwu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu, została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych.

W ramach pierwszej podstawy skarżąca wskazała na naruszenie art. 15 ust. 1 i art. 15b ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy przez nieuwzględnienie zasady przewidzianej w art. 15 ust. 1 tej ustawy, wyrażającej prawo do emerytury w wysokości 40% podstawy po 15 latach służby. Zarzuciła także naruszenie art. 2 Konstytucji RP, a w tym zasady ochrony praw słusznie nabytych oraz art. 10 ust. 2 Konstytucji RP przez stworzenie przez Sąd Apelacyjny normy prawnej ustalającej podstawę wymiaru emerytury policyjnej wbrew woli ustawodawcy wyrażonej w treści art. 15 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy.

Ponadto wskazała na naruszenia przepisów postępowania – art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, w rozumieniu którego zmiana prawa nie jest okolicznością uzasadniającą ponowne ustalenie prawa do świadczenia emerytalnego oraz art. 233 § 1 i § 2 k.p.c. przez pominięcie istotnych dowodów w postaci dokumentów Sejmu RP z głosowania nad zmianą do ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołała się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego dotyczącego instytucji prawa do emerytury policyjnej.

Podniosła, że nie jest jasne – także w świetle uchwały Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 2011 r., II UZP 2/11 – czy zostało jej odebrane prawo do emerytury w wysokości 40% podstawy wymiaru po 15 latach służby; gdyby tak było, zostałaby jego pozbawiona wbrew woli ustawodawcy, jedynie w drodze wykładni,.Skarżąca odniosła się także do potrzeby ustalenia, czy jednostki organizacyjne Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, które z natury rzeczy wykonywały zadania w zakresie ogólnej administracji publicznej jak Centralne Biuro Adresowe mogą być zaliczane do organów bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 15b ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Niejasność wykładni art. 15b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, ma według skarżącej polegać na sposobie ustalenia wysokości emerytury policyjnej z uwzględnieniem wprowadzonej od dnia 16 marca 2009 r. zmiany zasad obliczania wysokości emerytury dla osób, które pozostawały w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r. i pełniły służbę w organach, o których mowa w art. 2 ustawy lustracyjnej. Kwestia ta nie stanowi jednak przyczyny kasacyjnej, gdyż została wyjaśniona, a problem wskazany w skardze był przedmiotem wielu rozstrzygnięć. Przede wszystkim Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2010 r., K 6/09 (OTK-ZU 2012 Seria A 2010 nr 2, poz.

15) potwierdził zgodność art. 15b ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy z art. 2, art. 10, art. 30, art. 32 i art. 67 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Jednocześnie stwierdził, że przepis ten nie jest niezgodny z art. 42 Konstytucji. Także Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 3 marca 2011 r., II UZP 2/11 (OSNP 2011 nr 15-16, poz. 210) przyjął, że za każdy rok pełnienia służby w latach 1944-1990 w organach bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 2 ustawy lustracyjnej, emerytura – stosownie do art. art. 15b ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy – wynosi 0,7% podstawy jej wymiaru, co oznacza, że wysokość emerytury wyliczanej wyłącznie za okresy pełnienia takiej służby może być niższa od 40% podstawy wymiaru tego świadczenia.

Stanowisko to zostało potwierdzone w decyzji Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, Czwarta Sekcja w sprawach połączonych nr 15189/10, 16970/10, 17185/10, 18215/10, 18848/10, 19152/10, 19915/10, 20080/10, 20705/10, 20725/10, 21259/10, 21270/10, 21279/10, 21456/10, 22603/10, 22748/10 i 23217/10, Cichopek i inni przeciwko Polsce z dnia 14 maja 2013 r.W szczególności, w powołanej uchwale Sąd Najwyższy, usuwając niejasności, stwierdził, że żaden rodzaj ani sposób wykładni zawartego w art. 15b ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy odesłania do art. 15 tej ustawy nie daje osobom, które pełniły w latach 1944-1990 służbę w organach bezpieczeństwa państwa, „możliwości prawnych ani argumentów prawnych lub prawniczych do domagania się ustalenia wysokości należnych im emerytur z zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy od innej podstawy wymiaru niż 0,7% za każdy rok pełnienia służby w wymienionych w art. 2 organach bezpieczeństwa państwa.

Przeciwnie, poddane analizie przepisy są jednoznacznie czytelne, a przeto jasne i niewymagające szczególnie pogłębionej analizy prawnej ani prawniczej”.Powoływanie się zatem we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na niejasność interpretacji omawianych przepisów nie ma uzasadnienia.Zważywszy, że przyczyny kasacyjne muszą być powiązane z ustalonym w sprawie stanem faktycznym (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2002 r., III CZP 76/01, niepubl. i postanowienia z dnia 9 lipca 2009 r., II PZP 3/09, niepubl., z dnia 9 kwietnia 2008 r., II PZP 5/08, OSNP 2009 nr 15-16, poz. 203, z dnia 17 stycznia 2003 r., III CZP 82/02, niepubl. oraz z dnia 4 kwietnia 2013 r., III UK 98/12, niepubl.), należało stwierdzić, że sformułowana przez skarżącą potrzeba ustalenia, czy jednostki organizacyjne Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, które z natury rzeczy wykonywały zadania w zakresie ogólnej administracji publicznej jak Centralne Biuro Adresowe mogą być zaliczane do organów bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 15b ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy nawiązuje do wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej kontrowersji dotyczących stwierdzonych w sprawie faktów.

Przedstawione zagadnienie dotyczy ustaleń co do pełnienia przez skarżącą służby od dnia 15 lutego 1967 r. do dnia 31 lipca 1990 r. w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych w Biurze „C" na stanowiskach podoficera ewidencji operacyjnej, młodszego referenta, referenta, starszego referenta, młodszego inspektora i inspektora. Biuro „C” Ministerstwa Spraw Wewnętrznych – jak wynika z wiążących Sąd Najwyższy ustaleń – powstało w dniu 2 stycznia 1960 r. Podlegało Dyrektorowi Generalnemu do spraw Służby Bezpieczeństwa. Do jego zadań należała m.in. ewidencja osób będących w czynnym zainteresowaniu operacyjnym Służby Bezpieczeństwa, opracowanie „akt i materiałów” tej służby, sprawy związane z wyjazdami za granicę, drukowanie i rozprowadzanie druków operacyjnych.

Od sierpnia 1981 r. pełniło funkcje ewidencyjno-operacyjne oraz archiwalne. Od 1983 r. prowadziło sprawy ochrony informacji niejawnych z całego kraju. Jako jednostka organizacyjna Służby Bezpieczeństwa podlegało rozwiązaniu po zorganizowaniu Urzędu Ochrony Państwa i było objęte § 6 pkt 1 zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 10 maja 1990 r., na podstawie art. 129 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa (Dz.U. Nr 30, poz. 180 ze zm.). Te kwestie, dotyczące faktów, nie stanowią przedmiotu kontroli kasacyjnej, w związku z czym opartemu na tej podstawie wnioskowi o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania towarzyszą niedopuszczalne motywy (art. 3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c.; por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2012 r., II PK 278/11, niepubl., czy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2014 r., V CSK 140/13, niepubl.).Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).