Supreme Court dismisses pension appeal claiming error in burden of proof regarding disability onset timing.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the cassation appeal filed by a claimant against a final decision denying her disability pension. The claimant argued that the lower court erred in applying burden of proof rules regarding the timing of her disability relative to her insurance coverage. The court held that cassation cannot be based on factual assessments or evidence evaluation, and the claimant failed to demonstrate an obvious legal error warranting review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 57 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach: A cassation appeal based on the obvious merit of the claim is inadmissible if it concerns the evaluation of evidence or the allocation of the burden of proof, as these fall outside the scope of cassation review.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 144/10
POSTANOWIENIE
Dnia 8 października 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec
w sprawie z wniosku M. P.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B.
o rentę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 października 2010 r.,
skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 13 stycznia 2010 r.,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2010 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację M. P.
od wyroku z dnia 27 sierpnia 2007 r. Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w B., którym oddalono jej odwołanie od decyzji Zakładu
Ubezpieczeń Społecznych - Oddziału w B. z dnia 22 listopada 2007 r.
odmawiającej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wnioskodawczyni zarzuciła: 1)
naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć (miało) istotny wpływ na
wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 233 k.p.c., poprzez jego błędną wykładnię i
niezastosowanie oceny i mocy dowodów na podstawie wszechstronnego
rozważenia zebranego materiału, b) art. 227 k.p.c., poprzez uznanie, że
przedmiotem dowodu może być kwalifikacja prawna faktów; 2) naruszenie prawa
materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to art.
57 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w
związku z art. 6 k.c., poprzez uznanie, iż niezdolność do pracy powstała w okresie,
w którym wnioskodawczyni nie była objęta ubezpieczeniem lub w ciągu 18 miesięcy
od ustania ostatniego tytułu ubezpieczenia, mimo że okoliczność ta nie została
udowodniona przez organ rentowy.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego
wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego
rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i
rozstrzygnięcie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie odwołania.
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniony został jej
oczywistą zasadnością w zakresie po pierwsze - naruszenia przez Sąd drugiej
instancji art. 233 k.p.c. i uznanie, iż dokonanie oceny wiarygodności i mocy
dowodów następuje dowolnie i po drugie - art. 57 ust. 1 ustawy o emeryturach i
rentach, którego konstrukcja wykładana wraz z art. 100 ustawy wskazuje, że
ubiegającego się o rentę obciąża wykazanie dwóch pierwszych przesłanek
określonych w pierwszym z wymienionych przepisów (istnienie niezdolności do
pracy oraz posiadanie wymaganych okresów składkowych i nieskładkowych),
natomiast wykazanie trzeciej przesłanki (powstanie niezdolności do pracy w
wymaganych okresach) powinno obciążać tego kto kwestionuje powstanie
niezdolności do pracy w okresie ubezpieczenia lub okresie równoważnym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2)
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność
postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wynika konieczność nie tylko powołania się na
okoliczność, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ale również
wykazania, iż przesłanka ta rzeczywiście zachodzi, a więc że doszło do
kwalifikowanej (widocznej przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez
wdawania się w pogłębioną analizę prawną) obrazy wskazanych w podstawach
kasacyjnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, prowadzącej w
oczywisty sposób do uznania zaskarżonego wyroku za błędny i jego wzruszenia.
Odwołując się do przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej
skarżąca wskazuje w pierwszej kolejności na art. 233 k.p.c. Tymczasem zgodnie z
art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące
ustalenia faktów lub oceny dowodów, do której to sfery art. 233 k.p.c. wprost się
odnosi. Z kolei wskazując na treść art. 57 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z
Funduszu Ubezpieczeń Społecznych skarżąca odwołuje się w istocie do
naruszenia przez Sąd drugiej instancji zasady rozkładu ciężaru dowodu, jednakże
bez odniesienia się do przepisów kwestię tę normujących. W wyroku z dnia 28
marca 2001 r., II UKN 297/00 (OSNAPiUS 2002 nr 23, poz. 577) Sąd Najwyższy
stwierdził, że do wniosku o rentę z tytułu niezdolności do pracy powinny być
dołączone dowody uzasadniające między innymi prawo do tego świadczenia (art.
116 ust. 5 ustawy o emeryturach i rentach), co oznacza, że ciężar dowodu w tym
zakresie spoczywa na wnioskodawcy. Inaczej mówiąc, to wnioskodawcę obciąża
wykazanie wszystkich przesłanek warunkujących nabycie prawa do świadczenia
rentowego, w tym przesłanki określonej w art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy. Należy
również zauważyć, że skarżąca nie wykazuje, jakie znaczenie dla rozstrzygnięcia
mogłaby mieć podnoszona przez nią kwestia, skoro prawomocne orzeczenie w
sprawie o rentę z tytułu niezdolności do pracy wiąże co do braku niezdolności do
pracy za czas do wydania wyroku, gdy sąd dokonał takiej oceny (por. wyrok Sądu
Najwyższego z dnia 6 stycznia 2009 r., I UK 209/08, OSNP 2010 nr 13-14, poz.
173).
Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy odmówił
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.