Supreme Court dismisses police pension appeal as cassation grounds rely on non-controllable factual determinations.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal against the appellate court's decision regarding a police officer's pension calculation. The appellant argued that the lower courts incorrectly classified his service in a specific bureau as security service, but the Supreme Court determined that such factual findings are not subject to cassation review. Consequently, the appeal was rejected because the cassation grounds were based on established facts rather than legal errors.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 39813 § 2 k.p.c.: Cassation grounds must be linked to established facts; appeals based on factual determinations are inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 135/14 POSTANOWIENIE Dnia 26 listopada 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku M. S. przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. o wysokość emerytury policyjnej (IPN),po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 listopada 2014 r.,skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 7 czerwca 2013 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 7 czerwca 2013 r. Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelacje M.S. oraz Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w (…) od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 6 lipca 2012 r. zmieniającego decyzję Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w W. z dnia 30 października 2009 r. w przedmiocie obniżenia policyjnej emerytury od dnia 1 stycznia 2010 r. Sąd drugiej instancji – oddalając apelację organu rentowego – zaaprobował zakwalifikowanie okresu nauki w Stacjonarnym Studium Podyplomowym Wyższej Szkoły Oficerskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji imienia F.
Dzierżyńskiego w L. od dnia 14 października 1986 r. do dnia 26 czerwca 1987 r. jako podlegającego wyliczeniu wskaźnikiem podstawy wymiaru 2,6% Za Sądem pierwszej instancji stwierdził – oddalając apelację ubezpieczonego – że potwierdzony w informacji o przebiegu służby wystawionej przez Instytut Pamięci Narodowej okres służby w biurze „W” odpowiada służbie w organach bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (jednolity tekst:
Dz.U. z 2013 r., poz. 1388; dalej „ustawa lustracyjna”) i podlega wskaźnikowi 0,7% (art. 15b ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 667; dalej „ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy”).M.S. był w dokumentach personalnych określany jako funkcjonariusz Służby Bezpieczeństwa.
Do tej służby został przyjęty na prośbę z dnia 27 lipca 1973 r. i zatrudniony w Referacie Służby Bezpieczeństwa Komendy Milicji Obywatelskiej w G. jako inspektor operacyjny Służby Bezpieczeństwa, a następnie przeniesiony z dniem 1 czerwca 1975 r. do Wydziału III „A” Służby Bezpieczeństwa („na kierunek ochrony gospodarki narodowej”) jako inspektor Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w P., a potem do Wydziału „W” tej Komendy z miejscem pracy w Grupie „W” Służby Bezpieczeństwa w G.. W dniu 13 czerwca 1989 r. został mianowany na stanowisko inspektora Grupy V Służby Bezpieczeństwa Rejonowego Urzędu Spraw Wewnętrznych w G..
Według opinii Wojewódzkiej Komisji Kwalifikacyjnej w P., wydanej na podstawie § 7 i 8 ust. 2 uchwały Rady Ministrów z dnia 21 maja 1990 r. w sprawie przyjmowania byłych funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa do służby w Urzędzie Ochrony Państwa i innych jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych oraz zatrudniania ich w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, możliwość zatrudnienia M. S. w Urzędzie Ochrony Państwa, w Policji lub w innych jednostkach podległych Ministrowi Spraw wewnętrznych oraz w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych była wyłączona.
W związku z tym został zwolniony ze służby z dniem 31 lipca 1990 r. na podstawie art. 131 ustawy o Urzędzie Ochrony Państwa. Uzyskał prawo do emerytury policyjnej od dnia 1 sierpnia 1990 r. Jednostki, w których służył ubezpieczony, wydziały „W” zostały powołane przy Departamencie DC Komitetu ds. Bezpieczeństwa Publicznego jako zajmujące się techniką operacyjną. Po likwidacji Komitetu podporządkowano je Ministerstwu Spraw Wewnętrznych, a całość ich zadań, po rozwiązaniu rozkazem nr 0115/Org. z dnia 30 maja 1989 r., została przejęta przez Departament II Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.
Ten uległ likwidacji na podstawie ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa (Dz.U. Nr 30, poz. 180).Skarga kasacyjna ubezpieczonego, obejmująca wyrok Sądu drugiej instancji w całości, z wnioskiem o uchylenie wyroków sądów obydwu instancji i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w W. do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie wyroków sądów obydwu instancji i orzeczenie co do istoty sprawy przez uwzględnienie odwołania w całości, została oparta na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego. Skarżący podniósł niewłaściwe zastosowanie art. 15b ust. 1 pkt 1 zamiast art. 15b ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy oraz art. 2 ustawy lustracyjnej przez błędne przyjęcie, że służba skarżącego w Biurze „W” była służbą w strukturze Służby Bezpieczeństwa.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, które sformułował jako wątpliwość, czy służba w pionie „W” była służbą w strukturach Służby Bezpieczeństwa, wskazując, że struktura ta nie została z mocy prawa rozwiązana z chwilą utworzenia Urzędu Ochrony Państwa w dniu 10 sierpnia 1990 r., lecz zlikwidowana wcześniej, w czerwcu 1989 r.
Wyraził pogląd, że do kręgu osób, których dotyczą zasady ustalania emerytur określone w art. 15b ustawy należą osoby pełniące służbę w organach bezpieczeństwa państwa. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy lustracyjnej są to instytucje centralne Służby Bezpieczeństwa Ministerstwa Spraw Wewnętrznych oraz podległe im jednostki terenowe w wojewódzkich, powiatowych i równorzędnych komendach Milicji Obywatelskiej oraz w wojewódzkich, rejonowych i równorzędnych urzędach spraw wewnętrznych. W art. 2 ust. 3 zdefiniowano Służbę Bezpieczeństwa przez wskazanie, że są to te jednostki Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, które z mocy prawa podlegały rozwiązaniu w chwili zorganizowania Urzędu Ochrony Państwa, oraz te jednostki, które były ich poprzedniczkami.
Nie jest więc decydujące to, czy ktoś w okresie przed dniem 1 sierpnia 1990 roku pełnił służbę w jednostce wchodzącej w struktury Służby Bezpieczeństwa, lecz tyko to, czy w chwili zorganizowania UOP, jednostka, w której służył wchodziła w skład Służby Bezpieczeństwa i z tym dniem została rozwiązana. Jeśli tak nie było, to służba pełniona w tej jednostce, również w okresie, gdy mogła ona wchodzić w struktury Służby Bezpieczeństwa, nie stanowi służby w organach bezpieczeństwa państwa i nie może stanowić podstawy do zastosowania wobec takiej osoby zasad obliczania emerytury określonych w art. 15b ustawy.Skarżący podniósł także oczywistą zasadność skargi, wskazując, że Sądy obydwu instancji w sposób oczywisty naruszyły art. 15b ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, uznając, że służba w Biurze „W” była służbą w jednostkach określonych w art. 2 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 ustawy lustracyjnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Każda z przyczyn wniesienia skargi kasacyjnej, zarówno ta, w której skarżący powołał się na występowanie istotnego zagadnienia prawnego, jak i ta, która wskazuje na oczywistą zasadność skargi, muszą być powiązana z ustalonym w sprawie stanem faktycznym (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2002 r., III CZP 76/01, niepubl. i postanowienia z dnia 9 lipca 2009 r., II PZP 3/09, niepubl., z dnia 9 kwietnia 2008 r., II PZP 5/08, OSNP 2009 nr 15-16, poz. 203, z dnia 17 stycznia 2003 r., III CZP 82/02, niepubl. oraz z dnia 4 kwietnia 2013 r., III UK 98/12, niepubl.).
Sformułowane przez skarżącego uzasadnienie przyczyn kasacyjnych nawiązuje tymczasem do wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej kontrowersji dotyczących dokonanych w sprawie ustaleń, na której został zbudowany także argument o oczywistości skargi. Dotyczy to w szczególności ustaleń co do chwili i podstawy rozwiązania Biur „W”, kwalifikowanych jako podległe Służbie Bezpieczeństwa Ministerstwa Spraw Wewnętrznych jednostki terenowe w komendach Milicji Obywatelskiej. Te kwestie, dotyczące faktów, nie stanowią przedmiotu kontroli kasacyjnej, w związku z czym opartemu na tej podstawie wnioskowi o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania towarzyszą niedopuszczalne motywy (art. 3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c.; por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2012 r., II PK 278/11, niepubl., czy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2014 r., V CSK 140/13, niepubl.).
Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).