Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 131/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation appeal as obviously unfounded, rejecting arguments on evidence assessment and procedural grounds.

Numero d'incarto II UK 131/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to admit the cassation appeal for trial, ruling it was obviously unfounded. The appellant argued that the lower court incorrectly assessed evidence regarding special working conditions and failed to address procedural violations. The court held that such arguments must be substantiated with specific facts rather than merely repeating the appeal's grounds.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 39813 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is obviously unfounded if the lower court's decision is clearly erroneous, but the appellant must substantiate this with specific facts rather than merely repeating the grounds of the appeal.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal obviously unfounded evidence assessment special working conditions procedural violations

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Opolu z dnia 27 grudnia 2013 r., oddalającego jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Opolu w przedmiocie odmowy prawa do emerytury.Na tle art. 184 w związku z art.
§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze
Art. 233 § 1 k.p.c.
Opierając skargę także na podstawie naruszenia przepisów postępowania – art. 233 § 1 i art.
Art. 382 k.p.c.
233 § 1 i art. 382 oraz art.
Art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c.
382 oraz art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. – zarzucił niedokonanie oceny wiarygodności i mocy dowodu z dokumentu, tj.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
3989 § 1 k.p.c.Uzasadnienie przyczyn kasacyjnych sprowadzające się do krytyki oceny dowodów i nawiązanie do wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej kontrowersji dotyczących dokonanych ustaleń jest niedopuszczalne (art. 3983 § 3 oraz art.
Art. 39813 § 2 k.p.c.
3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c.), zatem nie może wspierać wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, gdyż każda z przyczyn wniesienia skargi kasacyjnej, także powołana przez skarżącego jako oczywista zasadność skargi, musi być powiązana z ustalonym w sprawie stanem faktycznym (por.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 391 § 1 k.p.c
328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2002 r., III CZP 76/01
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2009 r., II PZP 3/09
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 kwietnia 2008 r., II PZP 5/08
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2003 r., III CZP 82/02
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2013 r., III UK 98/12
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2012 r., II PK 278/11
oraz z dnia 4 kwietnia 2013 r., III UK 98/12, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2012 r., II PK 278/11, niepubl., czy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2014 r., V CSK 140/13, niepubl.).Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art.
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2014 r., V CSK 140/13
oraz z dnia 4 kwietnia 2013 r., III UK 98/12, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2012 r., II PK 278/11, niepubl., czy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2014 r., V CSK 140/13, niepubl.).Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art.
III CZP 76/01
uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2002 r., III CZP 76/01, niepubl.
III CZP 82/02
203, z dnia 17 stycznia 2003 r., III CZP 82/02, niepubl.
III UK 98/12
oraz z dnia 4 kwietnia 2013 r., III UK 98/12, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2012 r., II PK 278/11, niepubl., czy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2014 r., V CSK 140/13, niepubl.).Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 131/15 POSTANOWIENIE Dnia 22 października 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku E.G. ‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Opolu‎o prawo do emerytury,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 października 2015 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu‎z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt III AUa 575/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 września 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, oddalił apelację E.G. od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Opolu z dnia 27 grudnia 2013 r., oddalającego jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Opolu w przedmiocie odmowy prawa do emerytury.Na tle art. 184 w związku z art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 748) Sąd drugiej instancji, aprobując ustalenia Sądu pierwszej instancji, przyjął, że wnioskodawca wykonywał funkcje kontrolne wobec pracowników pracujących na stanowiskach wymienionych w wykazie A rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (Dz.U.

Nr 8, poz. 43 ze zm.) nie stale i nie w pełnym wymiarze czasu pracy. Za trafną uznał ocenę, że ustalenie to wynika z dowodów zgromadzonych w sprawie, w tym z podważających treść świadectwa pracy w warunkach szczególnych zeznań świadków potwierdzających szeroki zakres obowiązków ubezpieczonego, znacznie wykraczający poza stałe oraz wykonywane w pełnym wymiarze czynności kontrolne i nadzorcze.W skardze kasacyjnej ubezpieczony zarzucił naruszenie prawa materialnego - art. 184 ustawy o emeryturach i rentach w związku z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. przez niewłaściwe zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, że jego praca w spornym okresie nie była pracą w warunkach szczególnych, oraz art. 184 ustawy o emeryturach i rentach w związku z § 2 ust. 1 i § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. przez pominięcie, że dozór jako stanowisko wyższego szczebla charakteryzuje się wykonywaniem również dodatkowych czynności.

Opierając skargę także na podstawie naruszenia przepisów postępowania – art. 233 § 1 i art. 382 oraz art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. – zarzucił niedokonanie oceny wiarygodności i mocy dowodu z dokumentu, tj. świadectwa pracy stwierdzającego pracę w szczególnych warunkach, i niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowiska w tym przedmiocie, a także niewskazanie, które dowody (które zeznania świadka lub wnioskodawcy) uznano za podstawę ustalenia, że skarżący nie wykonywał pracy w szczególnych warunkach; art. 233 § 1 w związku z art. 232 k.p.c., przez naruszenie zasady kontradyktoryjności i dokonanie ustaleń zgodnych ze stanowiskiem organu rentowego, pomimo że zakresem postępowania dowodowego objęte były tylko dowody wskazane przez wnioskodawcę, które potwierdzały wykonywanie pracy w szczególnych warunkach.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został umotywowany stwierdzeniem, że skarga jest oczywiście uzasadniona.

Na tę oczywistość wskazywało to, że uzasadniona jest podstawa skargi oraz że zachodzi potrzeba wykładni ujętych w niej przepisów przez odpowiedź na pytanie, „czy w stanie faktycznym sprawy, skarżący wykonując czynności przy bezpośrednim nadzorze przy pracy w kanałach remontowych, mógł wykonywać inne czynności nadzorcze wobec podległych pracownikach na terenie warsztatu oraz placu remontowego i suma tych czynności (w ramach pełnych 8 godzin) mając na uwadze ich charakter uprawnia do przyjęcia, iż pracował w szczególnych warunkach w pełnym wymiarze czasu pracy”.

W ocenie skarżącego, definitywne rozstrzygnięcie tej kwestii wymaga interwencji Sądu Najwyższego, co niewątpliwie przysłuży się nie tylko ubezpieczonym, organom rentowym, ale także usprawni i przyspieszy toczące się sprawy sądowe w tym zakresie (art. 398 § 1 pkt 2 k.p.c. w związku z art. 398 § 1 pkt 1 k.p.c).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Powołanie się na oczywistą zasadność skargi, czyli na naruszenie prawa o charakterze kwalifikowanym, wymaga odrębnego od uzasadnienia podstaw kasacyjnych, wykazania, że wadliwe zastosowanie przepisu doprowadziło do wydania oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Co do zasady nie odpowiada temu odwoływanie się w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania argumentów sprowadzających się do zarzutów ujętych w podstawach skargi, te bowiem nie są badane w ramach przedsądu, w którym ocenie podlegają tylko przyczyny kasacyjne przewidziane w art. 3989 § 1 k.p.c.Uzasadnienie przyczyn kasacyjnych sprowadzające się do krytyki oceny dowodów i nawiązanie do wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej kontrowersji dotyczących dokonanych ustaleń jest niedopuszczalne (art. 3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c.), zatem nie może wspierać wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, gdyż każda z przyczyn wniesienia skargi kasacyjnej, także powołana przez skarżącego jako oczywista zasadność skargi, musi być powiązana z ustalonym w sprawie stanem faktycznym (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2002 r., III CZP 76/01, niepubl. i postanowienia z dnia 9 lipca 2009 r., II PZP 3/09, niepubl., z dnia 9 kwietnia 2008 r., II PZP 5/08, OSNP 2009 nr 15-16, poz. 203, z dnia 17 stycznia 2003 r., III CZP 82/02, niepubl. oraz z dnia 4 kwietnia 2013 r., III UK 98/12, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2012 r., II PK 278/11, niepubl., czy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2014 r., V CSK 140/13, niepubl.).Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).