Supreme Court dismisses appeal for procedural defects in civil procedure code article 393 requirements.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the cassation appeal filed by the plaintiff against the appellate court's decision. The plaintiff argued that the lower court incorrectly applied civil procedure rules regarding the apparent nature of employment contracts. The court dismissed the appeal because the cassation petition failed to meet the formal requirements of Article 393 of the Civil Procedure Code, specifically lacking proper grounds and justification.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 393 § 1 pkt 2, 3 k.p.c.; Art. 3935 § 2 k.p.c.; Art. 3938 § 1 k.p.c.: A cassation petition must strictly comply with formal requirements, including the specific citation of legal grounds and a detailed justification of the circumstances warranting review, under penalty of inadmissibility.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 109/05
POSTANOWIENIE
Dnia 19 stycznia 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Maria Tyszel
w sprawie z wniosku I. R.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi we W.
o ubezpieczenie społeczne,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 stycznia 2006 r.,
kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w G.
z dnia 8 kwietnia 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,
odrzuca kasację.
Uzasadnienie
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. decyzją z dnia 18 lutego
2002 r. orzekł, iż M. C. nie podlega ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu
zdrowotnemu od dnia 1 września 2001 r. jako pracownik I. R. Sąd Okręgowy – Sąd
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w T. wyrokiem z 21 listopada 2002 r., V U
…/02, oddalił odwołanie I. R. i M. C. wobec ustalenia, że zawarta między nimi
umowa o pracę na czas nieokreślony była nieważna i nie wywoływała skutków w
zakresie ubezpieczenia społecznego, a Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych
w G. wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2004 r., III AUa …/03, oddalił
apelacje wniesione przez I. R. i M. C., a w uzasadnieniu swego orzeczenia podzielił
ustalenia faktyczne i ich ocenę prawną dokonane przed Sądem Okręgowym.
W kasacji od wyroku Sądu Apelacyjnego, I. R. zarzuciła naruszenie art. 231
k.p.c. poprzez jego „błędne zastosowanie” i wniosła o uchylenie wyroków obydwu
instancji i o przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania
wraz z rozstrzygnięciem o kosztach procesu. Jako okoliczność, mającą
usprawiedliwić wniesienie kasacji wskazano wystąpienie istotnego zagadnienia
prawnego, „czy w sytuacji, w której dochodzi do rzeczywistego świadczenia pracy
przez pracownika na rzecz pracodawcy można mówić o bezwzględnej pozorności
(...) zawartej między stronami umowy o pracę.”
Sąd Najwyższy dokonując, stosownie do art. 393 k.p.c., wstępnej oceny
kasacji, wziął pod uwagę co następuje:
Wobec wejścia w życie z dniem 6 lutego 2005 r. ustawy z dnia 27 grudnia
2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o
ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) stosownie do jej art.
3, do rozpoznania kasacji od orzeczenia wydanego przed dniem wejścia w życie
ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.
Od początku orzekania kasacyjnego Sąd Najwyższy wyjaśnia, że kasacja
jest szczególnym środkiem zaskarżenia o charakterze ściśle prawnym, o
ograniczonym zakresie podmiotowym, przedmiotowym i
zapewnienia
kasacji
odpowiednio
wysokiego,
czasowym.
profesjonalnego
Dla
poziomu
ustawodawca w art. 3933 k.p.c. szczegółowo wymienił formalne wymagania, jakim
powinna odpowiadać.
Zgodnie z tym przepisem powinna nie tylko spełniać
wymagania przepisane dla pisma
procesowego (§ 2), lecz także wymagania
wskazane w jego § 1, czyli zawierać między innymi nie tylko przytoczenie jej
podstaw, lecz również ich uzasadnienie (pkt 2) oraz przedstawienie okoliczności
uzasadniających jej rozpoznanie (pkt 3). Wniesiona w sprawie kasacja warunkom
tym nie odpowiada.
Przede wszystkim wadliwie została sformułowana podstawa z art. 393 1 pkt 2
k.p.c. Wydając zaskarżony wyrok, Sąd drugiej instancji nie mógł naruszyć art. 231
k.p.c., ponieważ w żadnym zakresie nie opierał się na domniemaniu faktycznym,
nie wyprowadzał wniosków „z innych ustalonych faktów”, lecz dokonał oceny
zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wadliwa ocena dowodów może
stanowić zarzut naruszenia zupełnie innego przepisu postępowania, jednakże
takiego zarzutu w kasacji nie podniesiono. W istocie, kasacja przypisuje Sądowi
drugiej instancji błędne ustalenie pozorności umowy o pracę, pomimo tego, że takie
ustalenie nie jest podstawą zaskarżonego wyroku. Podstawą tą jest ustalenie, że
umowa o pracę pomiędzy wnioskodawczyniami była zawarta w celu obejścia
prawa. Zagadnienie prawne, jakie przedstawiono w kasacji nie jest zagadnieniem,
wymagającym rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego, skoro Sąd ten wielokrotnie
wypowiadał się na temat okoliczności, jakie świadczą o pozorności czynności
prawnej, a także jakie – o uznaniu czynności prawnej za dokonaną w celu obejścia
prawa (por. wyrok SN z 14 marca 2001 r., II UKN 258/00, OSNP 2002 r., nr 21,
poz. 527, wyrok SN z 23 stycznia 1997 r., I CKN 51/96, OSNC 1997 r., nr 6-7, poz.
79 – powołany w kasacji).
Wobec powyższego, ponieważ „kasacja” sporządzona została z wadami w
zakresie art. 3933 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c., jako niedopuszczalna z innych przyczyn, o
których mowa art. 3935 § 2 k.p.c. podlegała odrzuceniu, toteż na podstawie tych
przepisów oraz art. 3938 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji
postanowienia.