Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PZ 59/06 Generato dall'IA

Supreme Court rules that employer must pay basic appeal fee in labor law cases regardless of party.

Numero d'incarto II PZ 59/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court overturned the District Court's decision rejecting the employer's appeal against a labor dispute judgment. The employer argued it should pay a proportional fee instead of the basic fee because it was not exempt from court costs. The court held that Article 35 of the Civil Court Costs Act explicitly requires both employees and employers to pay the basic fee for specific appeals in labor law matters, regardless of who initiates the action. Consequently, the employer was ordered to pay the basic appeal fee as required by law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 35 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych; Art. 96 ust. 1 pkt 4 tej ustawy: In labor law proceedings, the basic court fee applies to appeals filed by both employees and employers, overriding any statutory exemption for employees.

Parole chiave

Generato dall'IA
labor law proceedings court costs Act basic appeal fee employer liability proportional fee statutory exemption Supreme Court ruling

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
W zażaleniu zarzucono niewłaściwą wykładnię art. 35 ust.
Art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
powództwo w sprawach z zakresu prawa pracy zwolnionych od obowiązku uiszczania kosztów sądowych na podstawie art. 96 ust.
Art. 19 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
niż 30 złotych i nie więcej niż 100.000 zł (art. 13 tej ustawy). Według art. 19 ust. 3 pkt
Art. 398 § 16 k.p.c.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie powołanych przepisów oraz art. 39816 w związku z art.
Art. 394 § 3 k.p.c.
przez Sąd Okręgowy jako Sąd drugiej instancji i dlatego podstawą wniesienia zażalenia mógł być jedynie art. 3941 § 2 k.p.c., a nie art.
art. 3941 § 2 k.p.c
przez Sąd Okręgowy jako Sąd drugiej instancji i dlatego podstawą wniesienia zażalenia mógł być jedynie art. 3941 § 2 k.p.c., a nie art.
art. 394 § 1 k.p.c
3941 § 2 k.p.c., a nie art. 394 § 1 k.p.c.
art. 476 § 1 pkt 1 k.p.c
Jednakże, rozpoznawana sprawa jest sprawą z zakresu prawa pracy w rozumieniu art. 476 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 476 § 1 k.p.c
pracy, wobec czego należy rozumieć je zgodnie z art. 476 § 1 k.p.c.
art. 395 § 2 k.p.c
o odrzuceniu apelacji i uchylić tego postanowienia (Sąd Okręgowy może rozważyć zastosowanie art. 395 § 2 k.p.c.), a tym bardziej

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 18 grudnia 2006 r.

II PZ 59/06

Od zażalenia w sprawach z zakresu prawa pracy pobiera się opłatę podstawową, niezależnie od tego kto je wnosi (pracownik, czy pracodawca; powód,

czy pozwany).

Przewodniczący SSN Józef Iwulski (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Katarzyna Gonera, Jerzy Kwaśniewski.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 grudnia

2006 r. sprawy z powództwa Radosława M. przeciwko E. L.G. Spółce z o.o. w S. o

wynagrodzenie, na skutek zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu z dnia 18 sierpnia 2006

r. [...]

u c h y l i ł zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2006 r. [...] Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu odrzucił zażalenie pozwanej E. L.G. Spółki z

o.o. w S. na postanowienie tego Sądu z dnia 25 lipca 2006 r. o odrzuceniu apelacji,

jakie zapadło w sprawie z powództwa Radosława M. o wynagrodzenie. Postanowienie z dnia 18 sierpnia 2006 r. zostało wydane w następującej sytuacji procesowej.

Wyrokiem z dnia 29 maja 2006 r. [...] Sąd Rejonowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu częściowo uwzględnił powództwo. Od tego wyroku w dniu 29

czerwca 2006 r. pozwana Spółka złożyła apelację, uiszczając opłatę sądową w kwocie 30 zł. Wartość przedmiotu zaskarżenia określono w apelacji na 10.113,77 zł. Postanowieniem z dnia 25 lipca 2006 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu odrzucił apelację. W

uzasadnieniu tego postanowienia stwierdzono, że pozwana, reprezentowana przez

adwokata, nie uiściła od apelacji należnej opłaty. W ocenie Sądu Okręgowego, apelujący pracodawca powinien uiścić opłatę stosunkową w wysokości 5% wartości przed-

miotu zaskarżenia, a nie opłatę podstawową, gdyż nie został zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych. Tylko wówczas pracodawca byłby zobowiązany do uiszczenia od apelacji opłaty podstawowej w wysokości 30 zł. Postanowienie w przedmiocie

odrzucenia apelacji zostało przez pozwaną, reprezentowaną przez adwokata, zaskarżone zażaleniem, od którego również uiszczono opłatę podstawową.

Odrzucając zażalenie pozwanego, postanowieniem z 18 sierpnia 2006 r., Sąd

Okręgowy podtrzymał argumentację użytą w uzasadnieniu wcześniejszego postanowienia z 25 lipca 2006 r., że niezgodnie z przepisami od zażalenia uiszczono opłatę

podstawową zamiast opłaty stosunkowej. Postanowienie to zostało zaskarżone zażaleniem przez pozwaną, od którego uiszczono opłatę sądową w kwocie 102 zł. W zażaleniu zarzucono niewłaściwą wykładnię art. 35 ust. 1 w związku z art. 11 ustawy z

dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz.

1398 ze zm.), przez „przyjęcie, że od zażalenia w sprawach z zakresu prawa pracy

pracodawca uiszczać powinien opłatę stosunkową” oraz błędną wykładnię art. 14

ust. 4 w związku z art. 14 ust. 1 tej ustawy przez „przyjęcie, że w sytuacji kiedy przepis zobowiązuje do uiszczenia opłaty podstawowej należy uiścić opłatę stosunkową”.

Skarżący domaga się uchylenia zaskarżonego postanowienia w przedmiocie odrzucenia zażalenia i poprzedzającego je postanowienia w przedmiocie odrzucenia apelacji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu oraz

uchylenia zaskarżonego postanowienia w przedmiocie odrzucenia apelacji i rozpoznania sprawy. W uzasadnieniu skarżący podnosi w szczególności, że wykładnia

przepisów ustawy o kosztach sądowych prowadzi do wniosku, iż w sprawach z zakresu prawa pracy pracodawca (podobnie, jak pracownik), uiszcza od apelacji i zażalenia opłatę podstawową a nie opłatę stosunkową.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że Sąd Okręgowy zasadnie przekazał zażalenie

do rozpoznania Sądowi Najwyższego, zamiast Sądowi Apelacyjnemu w Poznaniu,

jak wnosiła pozwana. Postanowienie z 18 sierpnia 2006 r. zostało bowiem wydane

przez Sąd Okręgowy jako Sąd drugiej instancji i dlatego podstawą wniesienia zażalenia mógł być jedynie art. 3941 § 2 k.p.c., a nie art. 394 § 1 k.p.c. Zażalenie jest dopuszczalne, gdyż postanowienie Sądu drugiej instancji z dnia 18 sierpnia 2006 r. kończy postępowanie w sprawie, zamyka bowiem drogę do rozpoznania apelacji, a z

uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie przysługuje stronom skarga

kasacyjna.

Zażalenie jest zasadne. Zgodnie z art. 11 ustawy o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych, istnieją trzy rodzaje opłat sądowych: opłata stała, stosunkowa

albo podstawowa, przy czym zasadą jest, że w sprawach o prawa majątkowe (a taką

bez wątpienia jest sprawa będąca przedmiotem niniejszego postępowania) pobiera

się opłatę stosunkową w wysokości 5% wartości przedmiotu sporu, jednak nie mniej

niż 30 złotych i nie więcej niż 100.000 zł (art. 13 tej ustawy). Według art. 19 ust. 3 pkt

2 ustawy, zażalenie wnoszone w sprawie o prawa majątkowe podlega opłacie w wysokości 1/5 opłaty stosunkowej. Jednakże, rozpoznawana sprawa jest sprawą z zakresu prawa pracy w rozumieniu art. 476 § 1 pkt 1 k.p.c. Przepis art. 35 ust. 1 zdanie

pierwsze ustawy o kosztach sądowych stanowi, że w sprawach z zakresu prawa

pracy pobiera się opłatę podstawową w kwocie 30 zł wyłącznie od apelacji, zażalenia, skargi kasacyjnej i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia. Dotyczy on tylko spraw, w których wartość przedmiotu sporu jest niższa

od kwoty 50.000 zł (art. 35 ust. 1 zdanie drugie tej ustawy a contrario). Przepis ten

nie definiuje na użytek ustawy o kosztach sądowych pojęcia sprawy z zakresu prawa

pracy, wobec czego należy rozumieć je zgodnie z art. 476 § 1 k.p.c. Przepis art. 35

ust. 1 ustawy o kosztach sądowych nie różnicuje rodzaju i wysokości opłaty od tego,

która strona (powód, pozwany) wnosi wskazane w nim środki zaskarżenia oraz czy

jest to pracownik, czy pracodawca. Nie wynika z niego zwłaszcza, że obowiązek

uiszczenia opłaty podstawowej dotyczy jedynie pracownika. Potwierdza to regulacja

zawarta w art. 35 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych, zgodnie z którym pracownik i

pracodawca uiszczają opłatę podstawową od pism podlegających opłacie wymienionych w ust. 1, także w sprawie o ustalenie istnienia stosunku pracy wytoczonej z

powództwa inspektora pracy. Przepis ten wyraźnie wymienia pracownika i pracodawcę oraz odwołuje się do pism wymienionych w art. 35 ust. 1, posługując się zwrotem, że podmioty te „także” uiszczają opłatę podstawową. Wynika z tego wprost, że

art. 35 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy dotyczy „także” pracodawcy. Argumentacja,

użyta w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że art. 35 ust. 1 zdanie pierwsze

ustawy o kosztach sądowych ma zastosowanie tylko do pracowników wnoszących

powództwo w sprawach z zakresu prawa pracy zwolnionych od obowiązku uiszczania kosztów sądowych na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy, nie może być uznana

za trafną. Zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy, pracownik wnoszący powództwo nie

ma obowiązku uiszczać kosztów sądowych, ale „z zastrzeżeniem art. 35”. Oznacza

to, że pracownik wnoszący powództwo jest z mocy ustawy zwolniony od kosztów

sądowych, ale nie dotyczy to czterech środków zaskarżenia wymienionych w art. 35

ust. 1, od których ma obowiązek uiścić opłatę zgodnie z tym przepisem. W tym znaczeniu art. 35 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych jest przepisem szczególnym, wyłączającym w stosunku do pracownika wytaczającego powództwo ustawowe zwolnienie od kosztów wynikające z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy. Przepis art. 35 ust. 1 zdanie

pierwsze ustawy o kosztach sądowych w odniesieniu do pracodawcy jest natomiast

przepisem szczególnym (jako dotyczący tylko spraw z zakresu prawa pracy), w zakresie w nim uregulowanym (co do czterech wskazanych pism procesowych) względem przepisów ogólnych dotyczących uiszczania opłat sądowych (w tym przypadku

art. 19 ust. 3 pkt 2 w związku z art. 13 tej ustawy). Wynika z tego, że w sprawach z

zakresu prawa pracy od zażalenia pobiera się zawsze opłatę podstawową, niezależnie od tego kto je wnosi (pracownik, czy pracodawca; powód, czy pozwany). Pogląd

taki został już wyrażony w niepublikowanej dotychczas uchwale Sądu Najwyższego z

dnia 9 stycznia 2007 r., II PZP 5/06, według której, w sprawie z zakresu prawa pracy,

w której wartość przedmiotu sporu nie przekracza 50.000 zł, od apelacji pozwanego

pracodawcy pobiera się opłatę podstawową w kwocie 30 zł.

Kontroli Sądu Najwyższego zostało poddane jedynie postanowienie Sądu

Okręgowego z dnia 18 sierpnia 2006 r. o odrzuceniu zażalenia. Dlatego też Sąd Najwyższy nie może rozpoznać zażalenia pozwanej Spółki na postanowienie Sądu

Okręgowego z dnia 25 lipca 2006 r. o odrzuceniu apelacji i uchylić tego postanowienia (Sąd Okręgowy może rozważyć zastosowanie art. 395 § 2 k.p.c.), a tym bardziej

uwzględnić oczywiście bezzasadnego wniosku o rozpoznanie apelacji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie powołanych przepisów oraz art. 39816 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.