Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PZ 55/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for non-payment of fees under old Civil Procedure Code rules. The court rejects the argument that the case started later. The decision applies the law valid at the time of the lawsuit's filing.

Numero d'incarto II PZ 55/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's order rejecting the appeal due to non-payment of fees. The appellant argued that the proceedings began when they filed the appeal, not when the initial lawsuit was filed in 2008. The court determined that because the lawsuit commenced before July 1, 2009, the old Civil Procedure Code provisions regarding fee waivers applied, making the lower court's decision correct.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 1302 § 3 k.p.c.; Art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego: The old procedural rule waiving fees for legal representatives applies to proceedings initiated before the new law's effective date, even if the appeal is filed later.

Parole chiave

Generato dall'IA
Civil Procedure Code fee waiver legal representative procedural law temporal validity appeal rejection court costs

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 1302 § 3 k.p.c.
związku z art. 1302 § 3 k.p.c.).
art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego
(art. 8 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r., Dz.
art. 370 k.p.c.
przez Sąd Rejonowy bez wzywania do uiszczenia należnej opłaty (art. 370 k.p.c. w
art. 3941 § 3 k.p.c.
Z powyższych względów, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art.
art. 39814 k.p.c.
art. 370 k.p.c
przez Sąd Rejonowy bez wzywania do uiszczenia należnej opłaty (art. 370 k.p.c.
art. 1302 § 3 k.p.c
związku z art. 1302 § 3 k.p.c.).
art. 3941 § 3 k.p.c
Z powyższych względów, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 39814 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z 3 lutego 2010 r., I UZ 1/10
wniesienia pozwu (postanowienie SN z 3 lutego 2010 r., I UZ 1/10,
postanowienie SN z 9 grudnia 2009 r., II PZ 22/09
postanowienie SN z 28 października 2009 r., II PZ 16/09
postanowienie SN z 13 października 2010 r., II UZ 22/10

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PZ 55/10

POSTANOWIENIE

Dnia 22 lutego 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Myszka (przewodniczący)

SSN Bogusław Cudowski (sprawozdawca)

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z powództwa S. B.

przeciwko Kuźnia J. S.A.

o zapłatę, ustalenie i rentę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 lutego 2011 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 2 września 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 2 września 2010 r. Sąd Okręgowy– Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych odrzucił apelację strony pozwanej Kuźni J. Spółki

Akcyjnej. W uzasadnieniu stwierdzono, że postępowanie w sprawie wszczęte

zostało 9 kwietnia 2008 r. Zastosowanie miał więc art. 130 2 § 3 k.p.c. obowiązujący

do 30 czerwca 2009 r. (art. 8 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r., Dz. U. Nr 234 poz.

1571). Zawodowy pełnomocnik pozwanej nie uiścił w terminie do wniesienia

apelacji, tj. do 28 czerwca 2010 r., należnej opłaty. Opłatę uiszczono dopiero 20

lipca 2010 r. Sąd stwierdził zatem, że apelacja powinna była zostać odrzucona

przez Sąd Rejonowy bez wzywania do uiszczenia należnej opłaty (art. 370 k.p.c. w

związku z art. 1302 § 3 k.p.c.).

Na postanowienie zażalenie złożyła pozwana. W jego uzasadnieniu

stwierdzono między innymi, że w sprawie postępowanie zakończone wydaniem

przez Sąd Okręgowy zaskarżonego postanowienia z 2 września 2010 r. zostało

wszczęte nie, jak przyjął Sąd II instancji wniesieniem pozwu 9 kwietnia 2008 r., lecz

wniesieniem przez pozwaną. 28 czerwca 2010 r. apelacji. W opinii skarżącego,

postępowanie wszczęte w wyniku wniesienia przez stronę apelacji stanowi

postępowanie odrębne od postępowania przed Sądem I instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest z oczywistych względów nieuzasadnione i podlega

oddaleniu. Zgodnie z art. 1302 § 3 k.p.c. sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie

opłaty pismo wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika

patentowego środki odwoławcze lub środki zaskarżenia (apelację, zażalenie,

skargę kasacyjną, skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia, sprzeciw od wyroku zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty, skargę

na orzeczenie referendarza sądowego) podlegające opłacie w wysokości stałej

lub stosunkowej obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu

zaskarżenia. Przepis ten został uchylony z dniem 1 lipca 2009 r. przez art. 1 pkt 3

lit. a) ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania

cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 234, poz. 1571). Z kolei

zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy zmieniającej, jej przepisy stosuje się do

postępowań wszczętych po dniu jej wejścia w życie (z zastrzeżeniem przepisów

ust. 2-5, które nie odnoszą się do niniejszej sprawy). Data ta odnosi się do

wniesienia pozwu (postanowienie SN z 3 lutego 2010 r., I UZ 1/10,

niepublikowane).

Dla sprawy kluczowe znaczenie ma, że pozew został wniesiony przed 1

lipca 2009 r. Oznacza to, że przepisy ustawy z 5 grudnia 2008 r. nie znajdują w

sprawie zastosowania i prawidłowo na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c. odrzucono

apelację (tak samo SN w postanowieniach z 9 grudnia 2009 r., II PZ 22/09, LEX

nr 577834, 28 października 2009 r., II PZ 16/09, LEX nr 559945 i 13 października

2010 r., II UZ 22/10, niepublikowane).

Z powyższych względów, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art.

39814 k.p.c., orzeczono jak w sentencji postanowienia.