CPC appeal dismissed; lawyer's request for reasoning not equivalent to request for reasoned judgment under Art. 387 § 3. The two-month appeal period did not start because the client did not formally request the judgment with reasoning.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against the district court's rejection of her cassation complaint. The plaintiff's lawyer had requested only the reasoning of the judgment, not the full reasoned judgment itself. The court held that under the Civil Procedure Code, a request for reasoning is distinct from a request for the reasoned judgment, and without the latter, the two-month deadline for filing a cassation appeal cannot begin to run.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 387 § 3 k.p.c.; Art. 3985 § 1 k.p.c.: A request by a lawyer for the reasoning of a judgment is not equivalent to a request for the reasoned judgment; consequently, the two-month period for filing a cassation appeal does not commence unless the party formally requests the judgment with reasoning.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 29 listopada 2006 r.
II PZ 53/06
Złożony przez pełnomocnika strony będącego adwokatem lub radcą
prawnym wniosek, którego treścią jest żądanie uzasadnienia wyroku sądu drugiej instancji, nie może być utożsamiany z żądaniem doręczenia wyroku wraz z
uzasadnieniem na podstawie art. 387 § 3 k.p.c. i pozostaje bez wpływu na rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Przewodniczący SSN Zbigniew Hajn, Sędziowie SN: Herbert Szurgacz,
Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca).
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 listopada 2006 r. sprawy z powództwa Hanny M. przeciwko Bankowi [...] SA w W. o odszkodowanie, na skutek zażalenia powódki na postanowienie Sądu OkręgowegoSądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28
czerwca 2006 r. [...]
o d d a l i ł zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2006 r. Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił skargę kasacyjną powódki Anny M. od wyroku tego Sądu z dnia
14 marca 2006 r., którym oddalono jej apelację w sprawie przeciwko Bankowi [...] SA
w W. o odszkodowanie. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w dacie zapadnięcia wyroku reprezentujący powódkę pełnomocnik będący adwokatem wystąpił
z wnioskiem o doręczenie jego uzasadnienia. Uzasadnienie wyroku zostało sporządzone i doręczone pełnomocnikowi powódki, a w dniu 14 czerwca 2006 r. wniósł on
skargę kasacyjną. Tymczasem stosownie do art. 3982 § 1 k.p.c. skargę kasacyjną
wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch miesięcy
od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem. Oznacza to, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej jest uprzednie otrzymanie odpisu wyroku sądu
drugiej instancji wraz z uzasadnieniem po złożeniu przez stronę wniosku w tym
przedmiocie zgodnie z treścią art. 387 § 1 i 3 k.p.c. Przepis art. 398 5 § 1 k.p.c. należy
więc rozumieć w ten sposób, że dwumiesięczny termin do wniesienia skargi kasacyjnej liczony jest od dnia doręczenia orzeczenia w sposób prawidłowy, zgodny z treścią art. 387 k.p.c. To z kolei oznacza, że tylko wtedy, gdy strona zażądała w terminie tygodniowym doręczenia jej orzeczenia wraz z jego uzasadnieniem można mówić
o spełnieniu wstępnego wymogu dla powstania możliwości wniesienia skargi kasacyjnej. Kiedy natomiast strona z żądaniem doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem nie wystąpiła, dwumiesięczny termin przewidziany w art. 3985 § 1 k.p.c. w ogóle
nie może rozpocząć biegu, a tym samym niemożliwe staje się wniesienie skargi kasacyjnej. Z tych powodów wniosek składany przez stronę musi być sformułowany
precyzyjnie, tak aby nie było wątpliwości, czy stronie chodzi wyłącznie o odpis, czy
też o wydanie orzeczenia z uzasadnieniem . Wniosek strony nie musi wskazywać
celu jego złożenia, ale przepisy art. 387 i 3985 § 1 k.p.c. wyraźnie przewidują, że
dotyczyć ma doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem.
W zażaleniu na powyższe postanowienie powódka zarzuciła obrazę art. 398 5
§ 1 k.p.c., przez niewłaściwe zastosowanie zawartej w tym przepisie normy prawnej,
art. 3986 § 2 k.p.c., przez odrzucenie skargi kasacyjnej pomimo braku którejkolwiek
negatywnej przesłanki w nim zawartej oraz art. 65 § 1 i 2 k.p.c., przez jego niezastosowanie i uznanie, że złożony w terminie wniosek nie był zapowiedzią wniesienia
skargi kasacyjnej. W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji w celu nadania biegu
skardze kasacyjnej.
W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że zgodnie z normą prawną zawartą
w art. 61 § 1 i 2 k.p.c. oświadczenie woli należy tłumaczyć tak jak tego wymagają ze
względu na okoliczności, w których zostało złożone, zasady współżycia społecznego
oraz ustalone zwyczaje, zaś w umowach należy badać jaki był zgodny zamiar stron i
cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu. Wniosek o doręczenie
wyroku zawierał oczywistą omyłkę pisarską przez brak słowa „wyroku”, czy też „orzeczenia”. Okoliczność, że wniosek został złożony w terminie oraz niekorzystny dla
powódki wynik sprawy wymagały potraktowania oświadczenia woli w nim zawartego
jako zapowiedzi skargi kasacyjnej z wszelkimi tego konsekwencjami. Sąd drugiej
instancji powinien zatem postąpić zgodnie z art. 61 § 1 k.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 398 5 § 1 k.p.c.
skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie
dwóch miesięcy od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem stronie skarżącej. Z
kolei w myśl art. 387 § 3 k.p.c. orzeczenie z uzasadnieniem doręcza się tej stronie,
która w terminie tygodniowym od ogłoszenia sentencji zażądała doręczenia. W przepisie tym jednoznacznie chodzi o żądanie doręczenia „orzeczenia z uzasadnieniem”,
a zatem jeżeli strona zażądała doręczenia tylko sentencji orzeczenia lub tylko uzasadnienia, doręczeniu podlega sama sentencja lub samo uzasadnienie, szczególnie
w sytuacji, gdy z żądaniem takim wystąpił pełnomocnik strony będący adwokatem
lub radcą prawnym, od którego należy wymagać należytego wykonywania
elementarnych zadań warsztatowych, w tym prawidłowego od strony formalnej sporządzania pism procesowych. Rzeczą profesjonalnego pełnomocnika jest dochowanie szczególnej staranności przy sporządzaniu każdego pisma procesowego i zamieszczenie w nim w prawidłowy sposób wszystkich niezbędnych elementów, zaś
sąd nie ma obowiązku wyinterpretowywania z jego treści elementów brakujących lub
przytoczonych w nieprawidłowy sposób bądź domyślania się celu, w jakim strona
występuje z danym wnioskiem. W konsekwencji jeśli strona zaniechała wystąpienia z
żądaniem doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem należy uznać, że nie jest
uprawniona do wniesienia skargi kasacyjnej. Warunkiem skutecznego wniesienia
tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jest bowiem uprzednie doręczenie stronie odpisu wyroku sądu drugiej instancji z uzasadnieniem po złożeniu przez stronę
wniosku w tym przedmiocie w trybie art. 387 § 3 k.p.c. Termin do wniesienia skargi
kasacyjnej biegnie zatem od doręczenia dokonanego prawidłowo, czyli zgodnie z
wymaganiami art. 387 § 3 k.p.c., zaś w sytuacji gdy z żądaniem takim strona nie wystąpiła, przewidziany w art. 3985 § 1 k.p.c. termin nie może w ogóle rozpocząć biegu,
a tym samym wniesienie skargi kasacyjnej jest niemożliwe (por. także wyrok Sądu
Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2000 r., I PKN 583/99, OSNAPiUS 2001 nr 18, poz.
555 oraz postanowienia z dnia 7 stycznia 2003 r., I PZ 104/02, OSNP 2004. nr 13,
poz. 231 i z dnia 14 września 2004 r., III CZ 74/04, niepublikowane). W konsekwencji
złożony przez pełnomocnika strony, będącego adwokatem lub radcą prawnym, wniosek, którego treścią jest żądanie uzasadnienia wyroku sądu drugiej instancji, nie
może być utożsamiany z żądaniem doręczenia takiego wyroku wraz z uzasadnie-
niem na podstawie art. 387 § 3 k.p.c. i pozostaje bez wpływu na rozpoczęcie biegu
terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (por. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 1998 r., III CZ 149/98, niepublikowane).
Podniesiony w zażaleniu zarzut naruszenia przez Sąd drugiej instancji art. 65
§ 1 i 2 k.p.c. polega na nieporozumieniu, gdyż przepis ten reguluje kwestię zdolności
do czynności procesowych i nie znajduje w sprawie zastosowania, podobnie jak
przytoczone w uzasadnieniu zażalenia przepisy art. 61 § 1 i 2 k.p.c. i art. 61 § 1 k.c.
Pierwszy z nich dotyczy wytaczania przez organizacje społeczne powództw na rzecz
obywateli, drugi zaś chwili złożenia oświadczenia woli i możliwości jego skutecznego
odwołania. Z przywołanej w uzasadnieniu zażalenia treści art. 65 § 1 i 2 k.c. wydaje
się wynikać, że skarżącemu chodzi o ten właśnie przepis. Jednakże dotyczy on
czynności prawnych wywołujących skutki materialnoprawne, a nie czynności procesowych, do których należy złożenie wniosku o doręczenie wyroku sądu wraz z uzasadnieniem.
Z powyższych względów zażalenie podlega oddaleniu na podstawie art. 398 14
k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.