Supreme Court allows appeal against dismissal of cassation appeal due to missing power of attorney by rejecting excessive formalism.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court overturned the District Court's dismissal of the appellant's cassation appeal, which had been rejected because a general power of attorney was deemed insufficient. The appellant argued that a broad power of attorney explicitly covering court representation and all appeals inherently included the authority to file a cassation appeal. The Court agreed, ruling that such a general mandate implies the power to file extraordinary remedies like cassation appeals without requiring explicit enumeration of every specific act.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 88 ust. 1 k.p.c.; Art. 91-92 k.p.c.; A general power of attorney authorizing representation in all court proceedings and filing all appeals implicitly includes the authority to file a cassation appeal, rejecting excessive formalism.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PZ 52/10
POSTANOWIENIE
Dnia 27 stycznia 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Beata Gudowska (przewodniczący)
SSN Zbigniew Hajn
SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa M. S.
przeciwko F. Urządzenia i Montaże Przemysłowe Sp. z o.o.
o odszkodowanie,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 stycznia 2011 r.,
zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych
z dnia 20 października 2010 r.,
uchyla zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 października 2010 r. Sąd Okręgowy, działając na
podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. i powołując się na uchwałę składu siedmiu sędziów
Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2008 r., III CZP 142/07, odrzucił skargę
kasacyjną strony pozwanej – F. Urządzenia i Montaże Spółki z o.o. od wyroku tego
Sądu z dnia 2 lipca 2010 r. Sąd Okręgowy uznał, że pełnomocnictwo ogólne z dnia
7 kwietnia 2010 r. nie spełniało ustawowych wymagań, a pełnomocnik skarżącego pomimo wezwania - nie przedłożył pełnomocnictwa procesowego upoważniającego
go do występowania w postępowaniu kasacyjnym.
W zażaleniu na powyższe postanowienie strona pozwana zarzuciła
naruszenie art. 3986 § 2 w związku z art. 871 § 1 i z art. 88 częścią pierwszą k.p.c.,
poprzez bezzasadne ustalenie, że pełnomocnik strony pozwanej nie dołączył
pełnomocnictwa procesowego upoważniającego go do zastępowania skarżącego w
postępowaniu kasacyjnym.
Wskazując na powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego
postanowienia i stwierdzenie, że stanowi ono oczywiste naruszenie prawa (art. 79
ust. 1 lit. e ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach
cywilnych).
W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, z powołaniem się na treść aktu
notarialnego z dnia 30 października 2008 r., że przedstawione pełnomocnictwo jest
pełnomocnictwem
procesowym
ogólnym
(art.
część
pierwsza
k.p.c.),
stanowiącym umocowanie pełnomocnika do prowadzenia w imieniu mocodawcy
wszelkich spraw toczących się z jego udziałem i że treść tego pełnomocnictwa
obejmuje umocowanie do wszczęcia w imieniu skarżącego także postępowania
dotyczącego
wniesienia
do
Sądu
Najwyższego
skargi
kasacyjnej
od
prawomocnego wyroku Sądu drugiej instancji, sporządzenia takiej skargi
kasacyjnej, podpisania jej i reprezentowania Spółki przed Sądem Najwyższym. W
konsekwencji zasada prawna wyrażona w uchwale III CZP 142/07 nie została
niczym naruszona.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie jest zasadne. W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 5
czerwca 2008 r., III CZP 142/07 (OSNC 2008 nr 11, poz. 122), której nadano moc
zasady prawnej, Sąd Najwyższy stwierdził, że pełnomocnictwo procesowe nie
obejmuje z samego prawa umocowania do wniesienia skargi kasacyjnej i udziału w
postępowaniu kasacyjnym. Z treści tej uchwały Sąd drugiej instancji wyprowadził
wniosek, że pełnomocnictwo powinno wyraźnie upoważniać do występowania
przed Sądem Najwyższym w postępowaniu kasacyjnym. Pogląd ten należy uznać
za zbyt rygorystyczny.
Zgodnie z art. 88 k.p.c. pełnomocnictwo może być albo procesowe - bądź to
ogólne, bądź do prowadzenia poszczególnych spraw - albo do niektórych tylko
czynności procesowych. Nie budzi wątpliwości, że przez pełnomocnictwo ogólne
należy rozumieć umocowanie pełnomocnika do prowadzenia w imieniu mocodawcy
wszelkich spraw toczących się z jego udziałem, a zakres uprawnień pełnomocnika
procesowego ustanowionego takim pełnomocnictwem określa art. 91 k.c. Rację ma
Sąd drugiej instancji, że - w świetle powołanej wyżej uchwały - przepis ten nie
obejmuje swoim zakresem umocowania do wniesienia skargi kasacyjnej i
występowania w wywołanym jej wniesieniem postępowaniu przed Sądem
Najwyższym.
Jednakże
z
treści
pełnomocnictwa
przedłożonego
przez
pełnomocnika skarżącego na wezwanie Sądu odwoławczego wynika, że obejmuje
ono - między innymi - umocowanie do reprezentowania mocodawcy przed sądami,
wszczynania i prowadzenia wszelkich postępowań sądowych oraz składania
wszelkich środków zaskarżenia. Pełnomocnictwo to wykracza więc poza zakres
pełnomocnictwa procesowego z art. 91 k.p.c., stanowiąc pełnomocnictwo szersze,
którego treść należy oceniać - zgodnie z art. 92 k.p.c. - według jego treści oraz
przepisów prawa cywilnego. Wyraźne wskazanie w treści pełnomocnictwa, że
obejmuje ono reprezentowanie mocodawcy przed sądami, w tym wszczynanie i
prowadzenie wszelkich postępowań sądowych z prawem składania wszelkich
środków zaskarżenia oznacza, że pełnomocnictwo to dotyczy nie tylko postępowań
przed sądami powszechnymi, z prawem wnoszenia zwykłych środków zaskarżenia,
ale także postępowań przed Sądem Najwyższym, z umocowaniem do wniesienia
nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna.
Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym niniejsze zażalenie wyraża
pogląd, że traktowanie pełnomocnictwa, w którym strona upoważniła pełnomocnika
do reprezentowania jej we wszelkich postępowaniach sądowych (a więc także w
postępowaniu kasacyjnym) i wnoszenia wszelkich środków zaskarżenia (zatem
również skargi kasacyjnej), jako niezawierającego wyraźnego umocowania do
sporządzenia skargi kasacyjnej, jej wniesienia i występowania przed Sądem
Najwyższym, byłoby przejawem nadmiernego formalizmu. Skoro pełnomocnictwo
obejmuje
reprezentowanie
mocodawcy
przed
sądami,
we
wszelkich
postępowaniach, z prawem składania wszelkich środków zaskarżenia, to wynika z
niego, że pełnomocnik może dokonywać wszystkich czynności, które są potrzebne
do występowania przed wszystkimi sądami, w tym wnieść skargę kasacyjną
wszczynającą
postępowanie
kasacyjne
przed
Sądem
Najwyższym.
Pełnomocnictwo szersze niż procesowe nie musi szczegółowo wymieniać
wszystkich czynności, do których dokonania pełnomocnik jest uprawniony.
Wystarczy, gdy z oświadczenia mocodawcy wynika, że pełnomocnik jest
umocowany do ich dokonywania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13
maja 2009 r., III PZ 3/09, LEX nr 509017).
Z tych względów, na podstawie art. 39815 § 1 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.
Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji, uznając jednocześnie, że brak jest podstaw
do przyjęcia, iż zażalenie zostało uwzględnione z powodu oczywistego naruszenia
prawa przez Sąd drugiej instancji (art. 79 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 28 lipca
2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, jednolity tekst: Dz.U. z 2010 r.
Nr 90, poz. 594 ze zm.).