Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PZ 51/05 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses lower court's review of substantive requirements for a legality challenge to a final judgment.

Numero d'incarto II PZ 51/05
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the appeal against a lower court's order rejecting a legality challenge to a final judgment. The lower court had rejected the petition because it allegedly failed to meet substantive requirements under Article 4245 § 1 of the Code of Civil Procedure, arguing these were merely formal defects. The Supreme Court ruled that lower courts lack the authority to examine substantive requirements, reserving such review exclusively for the Supreme Court itself.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4246 § 1, § 2 k.p.c.; Art. 4245 § 1 k.p.c.: A court to which a legality challenge is filed may examine only formal requirements and cannot reject the challenge for failure to meet substantive requirements, which is reserved for the Supreme Court.

Parole chiave

Generato dall'IA
legality challenge final judgment substantive requirements formal requirements Supreme Court competence Code of Civil Procedure procedural review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4246 § 1 k.p.c.
wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie (art. 4246 § 1 k.p.c.).
Art. 4246 § 2 k.p.c.
Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy odrzucił na podstawie art. 4246 § 3 k.p.c.
Art. 4246 § 3 k.p.c.
Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy odrzucił na podstawie art. 4246 § 3 k.p.c. i art.
Art. 4245 § 1 k.p.c.
w art. 4245 § 1 k.p.c., gdyż jest to zastrzeżone do wyłącznej kompetencji Sądu
Art. 4245 § 2 k.p.c.
4245 § 1 k.p.c.) oraz takie, które charakteryzują każde pismo procesowe (art. 4245 § 2 k.p.c.).
Art. 4245 § 3 k.p.c.
w art. 4245 § 1 k.p.c., gdyż jest to zastrzeżone do wyłącznej kompetencji Sądu
Art. 42412 k.p.c.
w związku z art. 42412 k.p.c. skargi Krystyny B.-B.
Art. 3986 § 2 k.p.c.
oraz art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art.
Art. 424 § 1 k.p.c.
w art. 4245 § 1 k.p.c., gdyż jest to zastrzeżone do wyłącznej kompetencji Sądu
Art. 424 § 2 k.p.c.
w art. 4245 § 1 k.p.c., gdyż jest to zastrzeżone do wyłącznej kompetencji Sądu

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z 17 czerwca 2005 r., III CZ 49/05, OSNC 2005 nr 10, poz. 180

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 22 grudnia 2005 r.

II PZ 51/05

Sąd, do którego wpłynęła skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia nie może badać, czy spełnia ona warunki określone

w art. 4245 § 1 k.p.c., gdyż jest to zastrzeżone do wyłącznej kompetencji Sądu

Najwyższego.

Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Katarzyna Gonera, Jerzy

Kwaśniewski (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 grudnia

2005 r. sprawy z powództwa Krystyny B.-B., Ireny O. przeciwko Obwodowi Lecznictwa Kolejowego Samodzielnemu Publicznemu Zespołowi Opieki Zdrowotnej w L.

o zapłatę, na skutek zażalenia powódek na postanowienie Sądu Okręgowego-Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy z dnia 1 września 2005 r. [...] w przedmiocie stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

u c h y l i ł zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 1 września 2005 r. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy odrzucił na podstawie art. 4246 § 3 k.p.c. i art. 3986 §

2 k.p.c. w związku z art. 42412 k.p.c. skargi Krystyny B.-B. i Ireny O. o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy z dnia 10 lutego 2005 r. Zdaniem Sądu Okręgowego wymogi formalne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zostały podzielone przez ustawodawcę na takie, które są dla niej

właściwe (art. 4245 § 1 k.p.c.) oraz takie, które charakteryzują każde pismo procesowe (art. 4245 § 2 k.p.c.). W przypadku uchybienia wymogom formalnym pisma procesowego przewodniczący wzywa wnoszącego skargę do ich uzupełnienia, a bezskuteczny upływ terminu do uzupełnienia tych braków będzie skutkować odrzuce-

niem skargi przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Co się zaś tyczy wymogów jakim

powinna odpowiadać skarga, określonym w art. 4245 § 1 k.p.c., są to elementy

istotne dla tej skargi i uchybienie tym wymogom spowoduje odrzucenie skargi bez

wzywania do ich uzupełnienia. Zdaniem Sądu wnoszący skargi błędnie sformułowali

zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego. Sąd uznał

zarzuty te za pozorne i odnoszące się w istocie do oceny stanu faktycznego sprawy.

Wadliwe przedstawienie zarzutów spowodowało zdaniem Sądu, że wnoszące skargi

uchybiły wymogowi przewidzianemu w art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c., co w konsekwencji

spowodowało, że skargi należało odrzucić.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik powódek wniósł o jego

uchylenie i przyjęcie skargi do rozpoznania. Zarzucił on naruszenie przepisów prawa

procesowego - art. 4246 § 3 k.p.c. oraz art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 42412

k.p.c. - przez błędne przyjęcie, że Sąd drugiej instancji może odrzucić skargę o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w sytuacji, gdy

skarga ta nie spełnia wymagań określonych w art. 4245 § 1 k.p.c. Zdaniem pełnomocnika powódek Sąd drugiej instancji może odrzucić skargę wyłącznie w przypadku

nieuzupełnienia w terminie braków formalnych (art. 4246 § 3 k.p.c.). Skargę niespełniąjącą wymagań określonych w art. 424 5 § 1 k. p. c. może zaś odrzucić tylko Sąd

Najwyższy. Nadto pełnomocnik powódek zarzucił błędną ocenę przez Sąd, że wskazane w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego

mają charakter pozorny i w istocie zmierzały do zakwestionowania ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie (art. 4246 § 1 k.p.c.). Na podstawie art. 4246 § 1 i § 2 k.p.c. w sądzie, do którego skarga została wniesiona, przewodniczący bada ją pod kątem zachowania warunków formalnych przewidzianych w

art. 4245 § 2 k.p.c. W sytuacji, gdy stwierdzi niezachowanie tych warunków, wzywa o

poprawienie lub uzupełnienie skargi. Nieuzupełnienie tych braków w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego zgodnie z treścią art. 4246 § 3 k.p.c. powoduje odrzucenie skargi przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Sąd, do którego skarga wpłynęła, nie może natomiast badać, czy skarga spełnia warunki wskazane w art. 424 5 §

1 k.p.c. (postanowienie SN z 17 czerwca 2005 r., III CZ 49/05, OSNC 2005 nr 10,

poz. 180). Nie może on zatem odrzucić skargi „z innych przyczyn”. Z art. 424 § 1 i 2

k.p.c. wynika, że poza przypadkiem odrzucenia skargi przez sąd pierwszej lub drugiej instancji z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych, odrzucenie skargi o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zostało zastrzeżone

wyłącznie do kompetencji Sądu Najwyższego. Jeżeli zaś chodzi o odpowiednie stosowanie do skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

(art. 42412 k.p.c.) przepisów o skardze kasacyjnej (art. 3986 § 2 k.p.c.), to z odrębnego uregulowania przedmiotowej kwestii w przepisach dotyczących tej pierwszej

skargi wynika niedopuszczalność zastosowania innej regulacji, która z tego względu

nie jest dla postępowania z tej skargi odpowiednia.

Z powyżej przedstawionych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.