Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PZ 49/10 Generato dall'IA

Supreme Court quashes appeal decision on costs due to insufficient legal reasoning under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto II PZ 49/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the District Court's decision regarding litigation costs and remanded the case for a new ruling. The District Court had ruled that the plaintiff would not bear any costs, citing specific articles of the Civil Procedure Code without providing detailed reasoning. The Supreme Court held that such a brief justification failed to meet the statutory requirements for explaining the application of special cost rules, making a reformatory judgment inappropriate.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 328 § 2 k.p.c.; Art. 391 § 1 k.p.c.; Art. 102 k.p.c.; Art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 398 § 15 § 1 k.p.c.; Art. 108 § 2 k.p.c.; If a court of appeal decides not to charge the plaintiff with costs under special provisions, it must provide a detailed legal basis and reasoning; a mere citation of articles without explanation violates procedural requirements and precludes a reformatory judgment by the Supreme Court.

Parole chiave

Generato dall'IA
litigation costs special provisions insufficient reasoning reformatory judgment Civil Procedure Code appeal decision remand for retrial

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 328 § 2 k.p.c.
art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.".
Art. 102 k.p.c.
orzekł na podstawie art. 102 k.p.c. w zw.
Art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c.
Wyjątkowość rozwiązania przyjętego w art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. wyraża się w tym,
Art. 398 § 15 § 1 k.p.c.
Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 398 15 § 1 k.p.c.
Art. 108 § 2 k.p.c.
art. 102 k.p.c
orzekł na podstawie art. 102 k.p.c.
art. 391 § 1 k.p.c
k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.".
art. 328 § 2 k.p.c
art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 k.p.c. Tym bardziej, iż zastosowano
art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c
Wyjątkowość rozwiązania przyjętego w art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PZ 49/10

POSTANOWIENIE

Dnia 21 stycznia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (przewodniczący)

SSN Katarzyna Gonera

SSN Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa U. M.

przeciwko Ś. S. Sp. z o.o.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 stycznia 2011 r.,

zażalenia strony pozwanej od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 6 lipca 2010

r.,

uchyla zaskarżone postanowienie (punkt drugi wyroku) i

sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Okręgowemu do

ponownego

rozpoznania

oraz

orzeczenia

o

kosztach

postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy wyrokiem z 13 sierpnia 2007 r. uwzględnił powództwo i przywrócił

U. M. do pracy oraz zasądził jej wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy od

15 stycznia 2007 r. Sąd Okręgowy wyrokiem z 28 stycznia 2009 r. oddalił apelację

pracodawcy. Po jego skardze kasacyjnej Sąd Najwyższy wyrokiem z 7 stycznia

2010 r. uchylił wyrok Sądu Okręgowego i sprawę przekazał do ponownego

rozpoznania oraz orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego. Po ponownym

rozpoznaniu apelacji pozwanego Sąd Okręgowy wyrokiem z 6 lipca 2010 r. zmienił

wyrok Sądu Rejonowego z 13 sierpnia 2007 r. i zasądził powódce wynagrodzenie

za czas pozostawania bez pracy od 1 października 2007 r. (pkt 1) i „nie obciążył

powódki kosztami" (pkt 2). W uzasadnieniu wyroku orzeczenie o kosztach zwarto w

zdaniu - „O kosztach postępowania Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 102

k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.".

Pozwany w zażaleniu na orzeczenie o kosztach zarzucił naruszenie art. 328 § 2

k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej

oraz naruszenie art. 102 w związku z art. 391 § 1 k.p.c., polegające na błędnym

przyjęciu, że zachodzą szczególne okoliczności pozwalające na nieobciążenie

powódki kosztami postępowania w całości. Wniósł o zmianę postanowienia przez

zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów zastępstwa procesowego i

opłat podstawowych (wniesionych od apelacji i skargi kasacyjnej) oraz kosztów

postępowania zażaleniowego ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie uzasadnia uchylenie zaskarżonego orzeczenia o kosztach.

Wyjątkowość rozwiązania przyjętego w art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. wyraża się w tym,

że kontroli orzeczenia o kosztach procesu dokonuje Sąd Najwyższy oraz w tym, że

kontrola odnosi się do orzeczenia sądu powszechnego drugiej instancji.

Jeżeli zważy się nadto, że w tej sprawie kontrolowane rozstrzygnięcie o kosztach

obejmować ma koszty postępowania w kilku instancjach (w tym kasacyjnej), to

uzasadnione jest stwierdzenie, że niemożliwe jest podjęcie właściwej funkcji

kontrolnej zaskarżonego orzeczenia, bez poznania motywów które miał na uwadze

Sąd Okręgowy przyjmując, iż „nie obciąża powódki kosztami".

Lakoniczne zdanie uzasadnienia, iż „O kosztach postępowania Sąd Okręgowy

orzekł na podstawie art. 102 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c." nie spełnia wymagań

art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 k.p.c. Tym bardziej, iż zastosowano

rozwiązanie wyjątkowe

z art. 102 k.p.c. w odniesieniu do zwykłych reguł

ponoszenia kosztów procesu (art. 98 k.p.c. i nast.). Wszak przepis art. 102 k.p.c.

ma na uwadze „wypadki szczególnie uzasadnione".

W orzecznictwie powiedziano, iż brak wskazania podstawy prawnej, jak również

motywów, którymi kierował się Sąd Apelacyjny orzekając o kosztach postępowania

apelacyjnego, oznacza, że uzasadnienie nie odpowiada wymogom przewidzianym

w art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z 25

lutego 2010 r., V CZ 7/10, Biul. SN 2010/4/14).

Wobec wskazanego mankamentu uzasadnienia orzeczenia o kosztach nie jest

możliwa ocena zarzutu naruszenia art. 102 k.p.c.

Tym

samym

nie

jest

zasadny

wniosek

zażalenia

żądający

orzeczenia

reformatoryjnego, jako że rola Sądu Najwyższego przy wskazanej na wstępie

wyjątkowości przyjętego rozwiązania powinna być w istocie kontrolna, co wymaga

wpierw zajęcia stanowiska przez Sąd drugiej instancji co do podstaw i motywów

orzeczenia o kosztach procesu.

Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 398 15 § 1 k.p.c. i art.

108 § 2 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.