Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PZ 41/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility regarding a procedural order rejecting a request to extend a deadline.

Numero d'incarto II PZ 41/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court partially dismissed the appellant's appeal against a lower court order rejecting a request to extend a procedural deadline. The appellant argued that the deadline for requesting the extension had not expired because they only learned of the delay on the day they submitted the request. The court held that the appeal was inadmissible because the appellant failed to explicitly request the review of the rejected extension request within the appeal document, as required by law. Consequently, the appeal was rejected in part for being inadmissible, while the remaining part was dismissed on the merits.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 169 § 1 k.p.c.; Art. 380 k.p.c.; Art. 3941 § 2, 3 k.p.c.; Art. 39821 k.p.c.; Art. 39814 k.p.c.; Art. 373 k.p.c. - An appeal against a procedural order rejecting a request to extend a deadline is inadmissible if the appellant fails to explicitly request the review of that specific order within the appeal document, as such requests must be clearly formulated to avoid ambiguity.

Parole chiave

Generato dall'IA
procedural deadline extension inadmissible appeal explicit request requirement procedural order review court of cassation legal representation duty procedural time limit

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 169 § 1 k.p.c.
zarzucił naruszenie art. 169 § 1 k.p.c., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego
Art. 380 k.p.c.
w art. 380 k.p.c., który znajduje zastosowanie w postępowaniu przed Sądem
Art. 3941 § 2 k.p.c.
art. 3941 § 2 k.p.c. Jeżeli zatem postanowienie takie wydane zostało przez Sąd
Art. 3941 § 3 k.p.c.
Zgodnie z art. 3941 k.p.c.
Art. 39821 k.p.c.
3941 § 3 w związku z art. 39821 k.p.c. Oznacza to, że na
Art. 39814 k.p.c.
oddalenie zażalenia w pozostałej części z mocy art. 39814 w związku z art.
Art. 373 k.p.c.
39821 i art. 373 k.p.c., czego konsekwencją jest
art. 171 k.p.c
podstawie art. 171 k.p.c., odrzucił wniosek Samodzielnego Publicznego Zakładu
art. 169 § 1 k.p.c
zarzucił naruszenie art. 169 § 1 k.p.c., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego
art. 3941 k.p.c
Zgodnie z art. 3941 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PZ 41/10

POSTANOWIENIE

Dnia 10 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (przewodniczący,

sprawozdawca)

SSN Zbigniew Hajn

SSN Zbigniew Myszka

w sprawie z powództwa A. N.

przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej Zespołowi

Opieki Zdrowotnej w K.

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 grudnia 2010 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Ś.

z dnia 1 czerwca 2010 r.,

I. odrzuca

zażalenie

w

zakresie

objętym

punktem

I

(pierwszym) zaskarżonego postanowienia,

II. oddala zażalenie w pozostałej części (punkt II zaskarżonego

postanowienia).

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2010 r. Sąd Okręgowy w Ś., działając na

podstawie art. 171 k.p.c., odrzucił wniosek Samodzielnego Publicznego Zakładu

Opieki Zdrowotnej Zespołu Opieki Zdrowotnej w K. o przywrócenie terminu do

złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku tego Sądu z

dnia 29 marca 2010 r. (pkt I) oraz odrzucił - jako spóźniony - wniosek o

sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku (pkt II).

W ocenie Sądu drugiej instancji, skoro przeszkoda w dokonaniu czynności

procesowej istniała 30 marca 2010 r., to termin do złożenia wniosku o przywrócenie

terminu do jej dokonania upłynął 7 kwietnia 2010 r. Tymczasem - chociaż odpis

wyroku bez uzasadnienia wpłynął do kancelarii pełnomocnika reprezentującego

stronę pozwaną 8 kwietnia 2010 r. - wniosek o przywrócenie terminu został złożony

dopiero 15 kwietnia 2010 r., a więc z przekroczeniem terminu określonego w art.

169 § 1 k.p.c.

Strona pozwana wniosła zażalenie na powyższe postanowienie „w sprawie

odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i

doręczenie uzasadnienia wyroku z dnia 29 marca 2010 r. oraz odrzucenia wniosku

o sporządzenie i doręczenie w/w uzasadnienia”, zaskarżając je w całości. Skarżący

zarzucił naruszenie art. 169 § 1 k.p.c., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego

polegające na przyjęciu, że jej pełnomocnik mógł złożyć wniosek o przywrócenie

terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku do

7 kwietnia 2010 r., nie biorąc pod uwagę faktu, iż dowiedział się on o uchybieniu

pracownika sekretariatu dopiero 8 kwietnia 2010 r. i wysłał wniosek o przywrócenie

terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku

wraz z wnioskiem o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku 15 kwietnia

2010 r. mieszcząc się tym samym w terminie, o którym stanowi art. 169 § 1 k.p.c.

Wskazując na powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego

postanowienia

i

skierowanie

wniosków

rozpoznania przez Sąd drugiej instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

strony

pozwanej

do

ponownego

Zgodnie z art. 3941 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na

postanowienie Sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz skargę o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia oraz co do

kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej

instancji (§ 1), a nadto w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna,

zażalenie przysługuje także na postanowienie sądu drugiej instancji kończące

postępowanie w sprawie, z wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 398 1

k.p.c., a także postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na

postanowienie sądu pierwszej instancji (§ 2). W judykaturze Sądu Najwyższego

przyjmuje się zgodnie, że postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające wniosek

strony o doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem w celu wniesienia skargi

kasacyjnej jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu

art. 3941 § 2 k.p.c. Jeżeli zatem postanowienie takie wydane zostało przez Sąd

drugiej instancji w sprawie, w której przysługuje skarga kasacyjna, może być ono

przedmiotem zażalenia do Sądu Najwyższego. Z kolei postanowienie oddalające

lub odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności

procesowej nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie i dlatego

nie podlega zaskarżeniu zażaleniem (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu

sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNAPiUS 2000 nr

24, poz. 887, w której wyrażony został pogląd potwierdzający wpadkowy charakter

postępowania o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej, którego

celem jest jedynie ocena zasadności wniosku o przywrócenie terminu, w tym

zbadanie,

czy

zaniechanie

dokonania

czynności

było

spowodowane

okolicznościami niezawinionymi przez stronę). Postanowienie to - jako niekończące

postępowania w sprawie, a więc niezaskarżalne w drodze zażalenia wniesionego

na podstawie art. 3941 § 2 k.p.c. - należy do kategorii postanowień, o jakich mowa

w art. 380 k.p.c., który znajduje zastosowanie w postępowaniu przed Sądem

Najwyższym wywołanym wniesieniem zażalenia na postanowienie sądu drugiej

instancji na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39821 k.p.c. Oznacza to, że na

wniosek strony (zgłoszony w zażaleniu), postanowienie sądu drugiej instancji,

którego

przedmiotem

jest

przywrócenie

terminu

do

dokonania

czynności

procesowej może być skutecznie kwestionowane w zażaleniu na postanowienie o

odrzuceniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i doręczenie odpisu

wyroku z uzasadnieniem, jeżeli miało wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w tym

postanowieniu. Inaczej rzecz ujmując, badanie na podstawie art. 380 w związku z

art. 39821 i art. 3943 § 3 k.p.c. w wyniku tzw. uprzedniej kontroli prawidłowości

orzeczenia, które nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia jest dopuszczalne,

jednak warunkiem takiej kontroli niezaskarżalnego postanowienia, które miało

wpływ na wynik sprawy, jest zamieszczenie stosownego wniosku w środku

odwoławczym skierowanym przeciwko postanowieniu podlegającemu zaskarżeniu

zażaleniem. Gdy w sprawie występuje profesjonalny pełnomocnik wniosek taki

powinien być jednoznacznie sformułowany, gdyż nie ma podstaw do przypisywania

pismom przez niego wnoszonym treści wprost w nich nie wyrażonych (por.

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2008 r., II CZ 54/08, LEX nr

447663; z dnia 28 października 2009 r., II PZ 17/09, LEX nr 559946).

Z konstrukcji sporządzonego przez pełnomocnika będącego radcą prawnym

zażalenia jednoznacznie wynika, że tym właśnie środkiem zaskarżenia zostało

objęte postanowienie Sądu drugiej instancji nie tylko w zakresie odrzucającym

wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, ale także w części

odnoszącej się do odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej

czynności procesowej. Wskazuje na to zarówno zakres zaskarżenia, jak i

powołanie jako jedynego zarzutu zażalenia obrazy art. 169 § 1 k.p.c. Skarżący nie

zawarł w zażaleniu odnoszącym się do postanowienia odrzucającego wniosek o

sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku ani stosownego wniosku, o którym

stanowi art. 380 k.p.c., ani nawet nie powołał się na ten przepis. Zawarte w

uzasadnieniu zażalenia rozważania dotyczące przywrócenia terminu do dokonania

czynności procesowej nie mogą być same w sobie uznane za taki wniosek i

wywołać skutku określonego w art. 380 k.p.

Z powyższych względów zażalenie na postanowienie odrzucające wniosek o

przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie

uzasadnienia wyroku podlega - jako niedopuszczalne - odrzuceniu na podstawie

art. 3941 § 2 i 3 w związku z art. 39821 i art. 373 k.p.c., czego konsekwencją jest

oddalenie zażalenia w pozostałej części z mocy art. 39814 w związku z art. 3941 § 3

k.p.c.