Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PZ 37/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds, ruling it lacks formal review scope for case remand.

Numero d'incarto II PZ 37/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against the Regional Court's decision to remand the labor dispute for a new trial. The plaintiff argued that the lower court incorrectly applied labor protection rules regarding early retirement rights, but the Supreme Court held that its review in this specific procedural stage is strictly formal. Consequently, the court rejected the appeal because the plaintiff failed to address the specific procedural prerequisites for remand, instead focusing on the substantive merits of the case.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

art. 3941 § 11 k.p.c.; art. 386 § 4 k.p.c.; art. 398 § 14 k.p.c.; art. 3941 § 3 k.p.c.: An appeal under art. 3941 § 11 k.p.c. is limited to formal review of procedural prerequisites for case remand and cannot examine the substantive merits of the dispute.

Parole chiave

Generato dall'IA
procedural review case remand labor protection early retirement formal control substantive merits Supreme Court jurisdiction

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3941 § 11 k.p.c.
Zgodnie z art. 3941 § 11 k.p.c. - w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 września 2011 r.
art. 386 § 4 k.p.c.
W tej sytuacji konieczne było wydanie orzeczenia kasatoryjnego przewidzianego w art. 386 § 4 k.p.c.Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła powódka H.
art. 398 § 14 k.p.c.
wymaga oddalenia, z powołaniem się na art. 39814 w związku z art.
art. 3941 § 3 k.p.c.
39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.[aw]
art. 386 § 4 k.p.c
W tej sytuacji konieczne było wydanie orzeczenia kasatoryjnego przewidzianego w art. 386 § 4 k.p.c.Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła powódka H.
art. 39 k.p
z dnia 16 października 2012 r., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.W uzasadnieniu wyroku podkreślił, że wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, w chwili wręczenia wypowiedzenia umowy o pracę powódka nie była objęta ochroną z art. 39 k.
art. 3941 § 11 k.p.c
Zgodnie z art. 3941 § 11 k.p.c.
art. 386 § 2 k.p.c
Oznacza to, że w postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia na orzeczenie o uchyleniu wyroku sądu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania na podstawie art. 386 § 2 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.[aw]

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PZ 37/13 POSTANOWIENIE Dnia 13 lutego 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Kuczyński (przewodniczący)‎SSN Romualda Spyt (sprawozdawca)‎SSN Jolanta Strusińska-Żukowska w sprawie z powództwa H. M.‎przeciwko […] R. S.A. w W.‎o przywrócenie do pracy,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 lutego 2014 r.,‎zażalenia powódki na wyrok Sądu Okręgowego w W.‎z dnia 31 lipca 2013 r., sygn. akt XXI Pa […], 1. oddala zażalenie, 2. zasądza od powódki H. M. na rzecz pozwanego […] R. S.A. w W. kwotę 120 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy - Sąd Pracy w W. wyrokiem z dnia 31 lipca 2013 r., po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2013 r. sprawy z powództwa H. M. przeciwko […] R. S.A. w W. o przywrócenie do pracy, na skutek apelacji wniesionej przez pozwaną od wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 16 października 2012 r., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.W uzasadnieniu wyroku podkreślił, że wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, w chwili wręczenia wypowiedzenia umowy o pracę powódka nie była objęta ochroną z art. 39 k. p., bowiem miała już ustalone prawo do emerytury.

W ocenie Sądu, nie miało znaczenia czy powódka pobierała emeryturę, czy też miała ją zawieszoną. Jako uzasadnienie swojego stanowiska przywołał uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 1991 r., I PZP 19/91 (OSNCP 1992 nr 1, poz. 14). Stwierdził też, że skoro Sąd pierwszej instancji oddalił wszystkie wnioski dowodowe i nie przeprowadził postępowania dowodowego co do zasadności wypowiedzenia umowy o pracę, zachodzą przesłanki do przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu, gdyż wydanie wyroku wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości.

W tej sytuacji konieczne było wydanie orzeczenia kasatoryjnego przewidzianego w art. 386 § 4 k.p.c.Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła powódka H. M., zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, przez uznanie, że powódka, w wieku przedemerytalnym w rozumieniu art. 39 k.p., po uzyskaniu prawa do wcześniejszej emerytury, nadal będąc pracownikiem i nie pobierając emerytury, nie podlegała ochronie przewidzianej w tym przepisie.W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że ochrona z art. 39 k.p. ustaje dopiero w momencie rozpoczęcia pobierania emerytury, co nie miało miejsca w jej przypadku.

Powódka w okresie zatrudnienia u pozwanego nie pobierała emerytury, co jest bezsporne, w związku z czym objęta była ochroną określoną w tym przepisie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3941 § 11 k.p.c. - w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 233, poz. 1381), która weszła w życie z dniem 3 maja 2012 r. - zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje stronie także w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.Skarżąca, błędnie pojmując charakter wniesionego środka odwoławczego, zarzuty zażalenia odniosła wyłącznie do merytorycznego stanowiska Sądu drugiej instancji.

Tymczasem Sąd Najwyższy wielokrotnie podkreślał, że kontrola dokonywana w ramach powyższego środka zaskarżenia powinna mieć charakter formalny, skupiający się na przesłankach uchylenia orzeczenia sądu pierwszej instancji, bez wkraczania w kompetencje sądu in merito. Oznacza to, że w postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia na orzeczenie o uchyleniu wyroku sądu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania na podstawie art. 386 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy poddaje kontroli prawidłowość stwierdzenia przez sąd drugiej instancji nieważności postępowania.

Jeżeli natomiast u podstaw orzeczenia kasatoryjnego legły przesłanki określone w art. 386 § 4 k.p.c., Sąd Najwyższy bada, czy rzeczywiście sąd pierwszej instancji nie rozpoznał istoty sprawy albo czy rzeczywiście wydanie wyroku wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości. Dokonywana ocena ma jednak charakter czysto procesowy, co oznacza, że nie może wkraczać w merytoryczne kompetencje sądu drugiej instancji rozpoznającego apelację. Zażalenie przewidziane w art. 3941 § 11 k.p.c. nie jest bowiem środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy orzeczenia; kontrola taka może być przeprowadzona wyłącznie w postępowaniu kasacyjnym.

Z tej przyczyny odmienne ujęcie zakresu kognicji Sądu Najwyższego w postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia przewidzianego w art. 3941 § 11 k.p.c. trzeba uznać za niedopuszczalne (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 października 2012 r., I CZ 136/12, LEX nr 1265544; z dnia 25 października 2012 r., I CZ 139/12, LEX nr 1226828; z dnia 25 października 2012 r., I CZ 143/12, nie publ.; z dnia 7 listopada 2012 r., IV CZ 147/12, OSNC 2013 nr 3, poz. 41; z dnia 9 listopada 2012 r., IV CZ 156/12, LEX nr 1231340; z dnia 28 listopada 2012 r., III CZ 77/12, OSNC 2013 nr 4, poz. 54, i z dnia 5 grudnia 2012 r., I CZ 168/12, nie publ.).Ze względu na to, że powódka w ogóle nie odniosła się do zasadności przesłanek z art. 386 § 4 k.p.c., a uzasadnienie zażalenia dotyczy meritum rozpoznawanej sprawy, należało uznać, że zażalenie wniesione na podstawie art. 3941 § 11 k.p.c. wymaga oddalenia, z powołaniem się na art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.[aw]