Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PZ 36/07 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed due to clerical date error; losing party bears costs as case outcome remains undecided.

Numero d'incarto II PZ 36/07
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against a lower court's rejection of the appeal, ruling that a clerical date error did not invalidate the appeal. The appellant argued the lower court should have clarified the disputed appeal value before rejecting the case, while the lower court held the error violated formal requirements. The Supreme Court determined that clear identification of the appealed judgment via other data sufficed, and costs remain undetermined until the final case outcome is known.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 98 § 1 k.p.c.: A clerical error in one identifying element of an appealed judgment, provided other data sufficiently identify it, does not constitute a failure to meet formal requirements; costs are determined based on the final outcome of the entire case, not individual stages.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal formal requirements clerical date error identification costs of proceedings final outcome art 3984 k.p.c. interpretation art 98 k.p.c. cost allocation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c.
orzeczenie, nie może być utożsamiane z niewypełnieniem wymagania określonego w art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c.
Art. 3986 § 2 k.p.c.
oznacza wyłącznie to, iż przewodniczący (na mocy art. 3986 § 1 k.p.c.) wzywa skarżącego do usunięcia braków w terminie tygodniowym pod rygorem odrzucenia
Art. 39816 k.p.c.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji postanowienia.
Art. 108 § 1 k.p.c.
zastosowanie ma przepis art. art. 108 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. i w
Art. 98 § 1 k.p.c.
obrony (art. 98 § 1 k.p.c.).
Art. 103 k.p.c.
oznacza przegranie sprawy i nie ma podstaw do zasądzenia na rzecz strony przegrywającej jakichkolwiek kosztów procesu (wyjąwszy sytuację przewidzianą w przepisie art. 103 k.p.c.).
Art. 108 § 2 k.p.c.
art. 108 § 2 k.p.c. w związku z art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
w związku z art. 391 § 1 k.p.c. i w
Art. 39821 k.p.c.
związku z art. 39821 k.p.c., w przypadku wyroku reformatoryjnego o kosztach procesu
Art. 231 k.p.c.
kwota, zgodnie z przepisem art. 231 k.p.c., wynosi 10.260 zł.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 10 października 2007 r.

II PZ 36/07

1. Mylne oznaczenie jednego z elementów identyfikujących orzeczenie

zaskarżone skargą kasacyjną, wynikające z oczywistej omyłki pisarskiej, przy

prawidłowym oznaczeniu pozostałych danych, dostatecznie określających to

orzeczenie, nie może być utożsamiane z niewypełnieniem wymagania określonego w art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c.

2. Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi

na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej

obrony (art. 98 § 1 k.p.c.). Decydujące zatem znaczenie ma wynik procesu, a

nie jego poszczególnych etapów. Wynik procesu to rozstrzygnięcie o sprawie

jako całości.

Przewodniczący SSN Zbigniew Myszka, Sędziowie SN: Roman Kuczyński,

Romualda Spyt (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 października 2007 r. sprawy z powództwa Andrzeja C. przeciwko Urzędowi Gminy w S.

o ustalenie, na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego-Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Słupsku z dnia 26 lutego 2007 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 lutego 2007 r. Sąd Okręgowy-Sąd

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Słupsku odrzucił skargę kasacyjną powoda Andrzeja C., sporządzoną przez radcę prawnego, wniesioną od wyroku tego Sądu z

dnia 30 października 2006 r. w sprawie przeciwko Urzędowi Gminy w S. o ustalenie.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd Okręgowy wskazał, że pełnomocnik powoda nieprawidłowo oznaczył orzeczenie, którego skarga dotyczy, bowiem wskazał

błędną datę wyroku, tj. 10 października 2006 r., podczas kiedy w istocie zaskarżony

przedmiotową skargą wyrok zapadł 30 października 2006 r. Nadto uznał, że wskazana przez skarżącego wartość przedmiotu zaskarżenia jest nieprawidłowa, bowiem

pełnomocnik skarżącego określił ją na kwotę 10.400 zł, a prawidłowo wyliczona

kwota, zgodnie z przepisem art. 231 k.p.c., wynosi 10.260 zł. Sąd podkreślił, że nieprawidłowe wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia nie jest brakiem formalnym,

podlegającym usunięciu, lecz stanowi uchybienie wymogom oznaczenia zaskarżonego orzeczenia. Z tych względów Sąd Okręgowy uznał, że pełnomocnik powoda nie

dochował wymogów wskazanych w przepisie art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c. i na mocy art.

3986 § 2 k.p.c. odrzucił skargę kasacyjną.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł powód domagając się o jego

uchylenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że Sąd mając wątpliwości co do

wskazanej w skardze kasacyjnej wartości przedmiotu zaskarżenia, winien był wezwać pełnomocnika do wyjaśnienia tej kwestii bądź zarządzić z urzędu jej sprawdzenie. Nie mógł natomiast odrzucić skargi z powodu usuwalnego braku formalnego

skargi, bez wzywania pełnomocnika do usunięcia tego braku na podstawie art. 398 6 §

1 k.p.c. Przyznał też, że oznaczając wyrok, popełnił omyłkę pisarską w dacie jego

wydania, lecz pozostałe dane zawarte w oznaczeniu zaskarżonego wyroku (oznaczenie sądu, stron i sygnatury akt), a także uzasadnienie skargi, nie pozostawiają

wątpliwości co do tego, że skarga ta dotyczy niniejszej sprawy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest uzasadnione. Trafne są wywody skarżącego co do tego, iż

stwierdzenie, że skarga kasacyjna dotknięta jest usuwalnym brakiem formalnym,

oznacza wyłącznie to, iż przewodniczący (na mocy art. 3986 § 1 k.p.c.) wzywa skarżącego do usunięcia braków w terminie tygodniowym pod rygorem odrzucenia

skargi. Dopiero nieusunięcie tych braków w terminie powoduje - w myśl art. 3986 § 2

k.p.c. - odrzucenie skargi przez sąd drugiej instancji. Usunięcie wątpliwości sądu dotyczących prawidłowości określenia wartości przedmiotu zaskarżenia następuje

przez sprawdzenie wartości przedmiotu zaskarżenia, zgodnie z zasadą wyrażoną w

art. 25 § 1 k.p.c. Jeśli w wyniku tego sprawdzenia okaże się, że wartość wskazana w

skardze jest nieprawidłowa nie oznacza to, iż nastąpiło mylne oznaczenia wyroku,

jak przyjął Sąd Okręgowy. Wbrew stanowisku tego Sądu wartość przedmiotu zaskar-

żenia nie stanowi przesłanki identyfikującej zaskarżone orzeczenie. Oznaczenie

orzeczenia, od którego wniesiona jest skarga kasacyjna (art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c.), to

nic innego jak wskazanie sądu, który je wydał, sygnatury akt, daty orzeczenia i stron

procesu. Dane te są wystarczające do zidentyfikowania orzeczenia, którego skarga

kasacyjna dotyczy.

Natomiast rozważając kwestię omyłki w dacie wyroku należy wziąć pod uwagę

to, czy pozostałe dane, wskazane wyżej, są dostateczne do zidentyfikowania orzeczenia. Jak wynika z zaskarżonego postanowienia Sąd Okręgowy nie miał wątpliwości, jakiego orzeczenia dotyczy przedmiotowa skarga, bo w istocie mylne określenie

daty wyroku przy prawidłowym wskazaniu sądu, który je wydał, stron oraz sygnatury

akt, nie nastręczało trudności w takim ustaleniu. Zatem należy zgodzić się z twierdzeniem skargi, że pozostałe dane były wystarczające do tego, żeby - bez zbędnych

trudności - zidentyfikować zaskarżony wyrok. Odczytując znaczenie przepisu art.

3984 § 1 pkt 1 k.p.c. należy mieć na uwadze jego cel, a celem tym jest to, aby sąd nie

musiał dociekać, czy też wręcz wyjaśniać, którego orzeczenia dotyczy skarga kasacyjna, bo to należy do obowiązków skarżącego. Mylne oznaczenie jednego z elementów identyfikujących orzeczenie zaskarżone skargą kasacyjną, wynikające z

oczywistej omyłki pisarskiej, przy prawidłowym oznaczeniu pozostałych danych, dostatecznie określających to orzeczenie (co miało miejsce w niniejszej sprawie), nie

może być utożsamiane z niewypełnieniem wymogu określonego w art. 398 4 § 1 pkt 1

k.p.c.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na mocy art. 398 16 k.p.c. w

związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji postanowienia.

Sąd Najwyższy stwierdził także, że wniosek skarżącego (zawarty w zażaleniu)

o zasądzenie kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym jest przedwczesny.

Zgodnie z przepisem art.108 § 1 zdanie pierwsze k.p.c., sąd rozstrzyga o kosztach w

każdym orzeczeniu kończącym sprawę w instancji. Analizując powyższy przepis nie

można pominąć ogólnej zasady rządzącej kosztami procesu. Zasada ta wyrażona

została w art. 98 § 1 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Decydujące zatem znaczenie ma wynik procesu, a

nie jego poszczególnych etapów. Wynik procesu to rozstrzygnięcie o sprawie jako

całości. Postanowienie Sądu Najwyższego, w wyniku którego dochodzi do uchylenia

postanowienia sądu drugiej instancji odrzucającego skargę kasacyjną i które to

uchylenie ma charakter tzw. „uchylenia zmieniającego,” powoduje nadanie biegu

skardze kasacyjnej. Jej rozpoznanie zadecyduje o ostatecznym wyniku sprawy, według którego zostaną rozliczone koszty postępowania w całości. Na obecnym etapie

postępowania wynik sprawy nie jest znany. Zakładając hipotetycznie różne możliwe

warianty, to odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania bądź jej oddalenie

oznacza przegranie sprawy i nie ma podstaw do zasądzenia na rzecz strony przegrywającej jakichkolwiek kosztów procesu (wyjąwszy sytuację przewidzianą w przepisie art. 103 k.p.c.). Natomiast orzeczenie Sądu Najwyższego uwzględniające

skargę kasacyjną przybrać może dwie formy. W przypadku uchylenia zaskarżonego

wyroku i przekazania sprawy sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania

zastosowanie ma przepis art. art. 108 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. i w

związku z art. 39821 k.p.c., w przypadku wyroku reformatoryjnego o kosztach procesu

rozstrzygać będzie przepis art. 98 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. w związku

z art. 39821 k.p.c.