Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PZ 32/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to cite statutory grounds under Civil Procedure Code Article 3989.1.

Numero d'incarto II PZ 32/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against a lower court's rejection of a work accident claim. The appellant, represented by a professional lawyer, failed to substantiate the cassation petition by explicitly citing the statutory grounds required under Article 3989 § 1 of the Civil Procedure Code. The court held that merely stating a disagreement with the lower court's assessment without referencing specific legal prerequisites constitutes a formal defect that cannot be cured by the appellant's arguments.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c.: A cassation appeal must explicitly cite at least one statutory ground for admissibility and provide convincing arguments; failure to meet these requirements results in the dismissal of the appeal.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility Civil Procedure Code statutory grounds requirement formal defect dismissal work accident claim legal argumentation standard Supreme Court ruling

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
Art. 3986 § 2 k.p.c.
/101) orzekł, że art. 3986 § 2 i
Art. 3941 § 3 k.p.c.
Art. 39814 k.p.c.
związku z art. 39814 k.p.c., orzekł jak w sentencji.
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c
w związku z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.
art. 2 Konstytucji
45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji. Wyrok powyższy wszedł w
art. 3984 § 2 k.p.c
przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 398 § 2 k.p.c
z art. 398 § 2 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia
art. 3986 § 2 k.p.c
/101) orzekł, że art. 3986 § 2 i

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PZ 32/10

POSTANOWIENIE

Dnia 8 października 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący)

SSN Katarzyna Gonera

SSN Romualda Spyt (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa J. Ż.

przeciwko "P.-G." Spółka Akcyjna o ustalenie wypadku przy pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 października 2010 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych […]

z dnia 25 maja 2010 r.,

oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 25 maja 2010 r. Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych odrzucił skargę kasacyjną powoda J. Ż. od wyroku tego

Sądu z dnia 16 grudnia 2008 r., którym zmieniono wyrok Sądu Rejonowego – Sądu

Pracy z dnia 30 czerwca 2008 r. i oddalono powództwo J. Ż. przeciwko „P.-G."

Spółce Akcyjnej o ustalenie wypadku przy pracy.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd Okręgowy stwierdził, że pełnomocnik

powoda, wnosząc skargę kasacyjną, nie powołuje się na żadną z przewidzianych

prawem przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazanych w art.

3989 § 1 k.p.c. Nadto powód, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika,

mimo wezwania do usunięcia braków skargi kasacyjnej w sposób żądany przez

Sąd Najwyższy, tj. przez sprecyzowanie okoliczności uzasadniających przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz ich należyte uzasadnienie, w uzupełnieniu

braków skargi ograniczył się do przytoczenia tezy wyroku Sądu Najwyższego z dnia

18 sierpnia 2009 r., I PK 18/09, co nie spełnia wymagania sprecyzowania

okoliczności uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania, a tym bardziej ich

należytego uzasadnienia.

Pełnomocnik powoda wniósł na powyższe postanowienie zażalenie,

zarzucając mu „pominięcie przez Sąd istotnych sformułowań zawartych tak w

tekście samej skargi kasacyjnej - jak i w pismach uzupełniających powoda z dnia

14 grudnia 2009 r. oraz z 17 maja 2010 r.” W uzasadnieniu zauważył, że jest

„zwolennikiem zwięzłych sformułowań w sporządzanych pismach procesowych, co

stwarzać może wrażenie ich nadmiernej skrótowości.” Uznał także, że w pismach

dotychczasowych zawarte są wszystkie wymagania stawiane skardze kasacyjnej i

w wezwaniu o uzupełnienie ewentualnego braku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest nieuzasadnione.

Na wstępie konieczne jest przedstawienie przebiegu sprawy. Motywując

wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, jej autor stwierdził, iż uzasadnia ją

„okoliczność, że to samo zdarzenie zostało całkowicie odmiennie ocenione przez

Sąd I instancji i Sąd II Instancji, a tylko jedna ocena może być prawidłowa. Poza

tym wskazana byłaby interpretacja prawna, jak dolegliwe w skutkach dla

pracownika musi być zdarzenie, by można było uznać je za wypadek przy pracy”.

Sąd drugiej instancji zarządzeniem przewodniczącego z dnia 3 grudnia 2009 r.

wezwał pełnomocnika skarżącego do uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania. Wykonując to zarządzenie, pełnomocnik skarżącego w

piśmie z dnia 14 grudnia 2009 r. stwierdził, że Sąd drugiej instancji, zmieniając

wyrok Sądu pierwszej instancji i oddalając powództwo, „dokonał tego z obrazą art.

3 ust. 1 ustawy z dnia 30.10.2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu

wypadków przy pracy i chorób zawodowych, gdyż wszystkie przewidziane w tym

przepisie okoliczności miały miejsce w czasie pracy powoda u pozwanego w dniu

16.10.2006 r.” Tak uzupełniona skarga kasacyjna przedstawiona została Sądowi

Najwyższemu przez Sąd drugiej instancji. Sąd Najwyższy uznał, że jest ona

dotknięta wadą w postaci braku uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej

do rozpoznania, co uzasadniało zwrot akt sprawy do Sądu drugiej instancji celem

wezwania pełnomocnika skarżącego do usunięcia tego braku – poprzez

„sprecyzowanie okoliczności uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania oraz ich należyte uzasadnienie (postanowienie z dnia 27 kwietnia

2010 r., w sprawie II PK 29/10). Pełnomocnik skarżącego, wykonując wezwanie

przewodniczącego Sądu drugiej instancji powielające treść postanowienia Sądu

Najwyższego, wniósł pismo o następującej treści: „W odpowiedzi na wezwanie

Sądu z dnia 7 maja 2010 r. podnoszę, że istotę swego motywu o przyjęcie mej

skargi kasacyjnej do rozpoznania przytoczyłem pod koniec swojego pisma z dnia

14.12.2009 r. Uzupełniam: w orzecznictwie Sądu utrwalony jest pogląd o szerokim

rozumieniu przyczyny zewnętrznej wypadku przy pracy (I UK 336/08). Wydaje się,

że przypadek będący przedmiotem rozważania w niniejszej sprawie jest bliski

stanowisku Sądu Najwyższego zawartym w wyroku tego Sądu z dnia 18.08.2009 r.I PK 18/09.” W dalszej części pisma przytoczono fragment motywów powyższego

wyroku, zawartych w jego uzasadnieniu.

Przypomnieć należy, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 21 lipca

2008 r., w sprawie SK 40/07, (OTK-A 2008 nr 6 poz. /101) orzekł, że art. 3986 § 2 i

3 k.p.c. w związku z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. w zakresie, w jakim przewiduje

odrzucenie - bez wezwania do usunięcia braków - skargi kasacyjnej niespełniającej

wymagań określonych w art. 3984 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, jest niezgodny z art.

45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji. Wyrok powyższy wszedł w

życie z dniem 8 lipca 2008 r., stosownie do art. 190 ust. 3 zdanie pierwsze

Konstytucji RP, bowiem w tym dniu został opublikowany w Dzienniku Ustaw z 2008

r. Nr 120, poz. 779. W konsekwencji art. 3986 § 1 zmieniony został z dniem 22 maja

2009 r. przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 marca 2009 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 69, poz. 593). Z jego aktualnej treści

wynika, że jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia, między innymi, wymagań

przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c. (skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek

o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie), przewodniczący w sądzie drugiej

instancji wzywa skarżącego do usunięcia braków w terminie tygodniowym pod

rygorem odrzucenia skargi. Nieuzupełnienie tego braku formalnego w terminie rodzi

skutek w postaci odrzucenia skargi przez sąd drugiej instancji (398 6 § 2 k.p.c.).

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność

postępowania (pkt 3) lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). W

dotychczasowym

orzecznictwie

Sądu

Najwyższego

(w

stanie

prawnym

obowiązującym przed powyższą zmianą legislacyjną) przyjmowano, że podlega

odrzuceniu nie tylko skarga kasacyjna, która w ogóle nie zawiera uzasadnienia

wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, ale również skarga, która takie

uzasadnienie zawiera, lecz nie spełnia ono wymagań z art. 398 9 § 1 k.p.c. (por. np.

postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 26 lutego 2008 r., II PK 302/07, LEX nr

452475, z dnia 8 stycznia 2008 r., II UZ 40/07, LEX nr 442665, z dnia 29 listopada

2006 r. II PK 213/06, LEX nr 317809, z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC

2006 nr 4, poz.75, z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/05, Biuletyn Sądu

Najwyższego 2005, nr 12, poz. 9). Pogląd ten jest aktualny w obecnym stanie

prawnym, z tą modyfikacją, że uzupełnienie braku skargi kasacyjnej w zakresie

uzasadnienia wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania w sposób nieodpowiadający

warunkom wskazanym w art. 3989 § 1 k.p.c. także może prowadzić do odrzucenia

skargi.

W

świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego nie spełnia obowiązku

określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. (uprzednio w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.) powołanie

się przez skarżącego na jakiekolwiek względy, które w jego ocenie uzasadniają

przyjęcie skargi do rozpoznania. Zatem argumentacja prawna uzasadniająca taki

wniosek powinna nawiązywać do wymienionych w art. 398 9 § 1 k.p.c. przesłanek

przedsądu (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 11 kwietnia 2006 r., II CSK

65/06, LEX nr 189753 oraz z 20 października 2005 r., II CZ 89/05, OSNC z 2006 r.

nr 7-8, poz. 135). Jedynie wyraźne odniesienie się do co najmniej jednej z tych

przesłanek i przedstawienie argumentacji przekonującej, że przesłanka taka w

istocie w sprawie zachodzi, stanowi zadośćuczynienie obowiązkowi wynikającemu

z art. 398 § 2 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia

2008 r., II PK 220/08, LEX nr 523522, z dnia11 kwietnia 2006 r., II CSK 65/06, LEX

nr 189753, z dnia 24 lutego 2006 r., IV CSK 8/06, LEX nr 201037).

Biorąc pod uwagę treść przytoczonych wyżej pism, Sąd Okręgowy trafnie

przyjął, że pełnomocnik skarżącego nie przedstawił uzasadnienia wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, zgodnie z przedstawionymi wyżej

wymaganiami (nie odwołał się do przesłanek wynikających z art. 3989 § 1 k.p.c. ),

co prowadzi do wniosku, że braki skargi nie zostały usunięte w przepisanym

terminie. W konsekwencji odrzucenie skargi znajduje oparcie w przepisie art. 3986 §

2 k.p.c.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy, na mocy art. 394 1 § 3 k.p.c. w

związku z art. 39814 k.p.c., orzekł jak w sentencji.