Supreme Court dismisses lawyer's appeal for failing to pay basic court fee under Art. 1302 § 3 CPC.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the respondent's appeal against a lower court's rejection of a cassation complaint filed by a lawyer without paying the basic court fee. The appellant argued that the mandatory fee provision only applied to non-lawyers, but the Court held that the statutory language regarding a 'fixed fee' encompasses the basic fee. Consequently, the Court ruled that lawyers must pay the basic fee immediately upon filing, and failure to do so results in the automatic dismissal of the appeal without a warning.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 1302 § 3 k.p.c.; Art. 11, 14, 35 ust. 1 pkt 1, 36, 14 ust. 2, 100 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych: The provision mandating dismissal for non-payment of a fixed fee applies to the basic fee, requiring lawyers to pay it without prior summons.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 13 września 2006 r.
II PZ 27/06
Wniesienie skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego bez
uiszczenia opłaty podstawowej powoduje odrzucenie skargi na podstawie art.
1302 § 3 k.p.c.
Przewodniczący SSN Zbigniew Hajn, Sędziowie SN: Zbigniew Myszka,
Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca).
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 września 2006 r. sprawy z powództwa Mirosławy K. przeciwko Szkole Podstawowej w J.G.
o zapłatę, na skutek zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 6 kwietnia 2006 r. [...]
o d d a l i ł zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2006 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu odrzucił
wniesioną w dniu 18 marca 2006 r. skargę kasacyjną Szkoły Podstawowej w J.G. od
wyroku tego Sądu z dnia 24 listopada 2005 r. w sprawie z powództwa Mirosławy K.
przeciwko pozwanej Szkole o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy. Sąd
Apelacyjny wskazał, że skarga kasacyjna została wniesiona pod rządami obowiązującej od 2 marca 2006 r. ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w
sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398). Oznacza to, że zgodnie z art. 35
ustawy pełnomocnik pozwanego, wnosząc skargę kasacyjną, winien uiścić opłatę
podstawową w kwocie 30 złotych, a niedopełnienie przez niego tego obowiązku obliguje Sąd drugiej instancji (w myśl art. 1302 § 3 k.p.c.) do odrzucenia skargi bez wzywania do uiszczenia opłaty od środka zaskarżenia.
W zażaleniu na powyższe postanowienie strona pozwana zarzuciła naruszenie art. 130 § 1 k.p.c., poprzez zaniechanie wezwania do opłacenia skargi kasacyjnej
w terminie tygodniowym pod rygorem zwrócenia pisma oraz art. 1302 § 3 k.p.c., po-
przez przyjęcie, że przepis ten znajduje zastosowanie w przypadku, gdy skarga kasacyjna wniesiona przez radcę prawnego podlega opłacie podstawowej. W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie
sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Poznaniu lub orzeczenie co do istoty sprawy, przy spełnieniu przesłanek określonych w art. 398 16 k.p.c.
W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że z brzmienia przepisów art. 11 i art.
14 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych wynika, że art. 130 2 § 3 k.p.c.
nie odnosi się do opłaty podstawowej, o której mowa w art. 35 zdanie pierwsze powołanej ustawy, lecz do opłaty stałej lub stosunkowej, z którymi opłaty podstawowej
nie należy utożsamiać. Obowiązek uiszczenia opłaty podstawowej oznacza obowiązek uiszczenia opłaty w wysokości podstawowej, a nie stałej. Jeśli zatem od skargi
kasacyjnej w sprawie z zakresu prawa pracy nie uiszczono opłaty podstawowej w
kwocie 30 zł, przewodniczący zobowiązany jest w myśl art. 130 § 1 zdanie pierwsze
k.p.c. wezwać stronę, pod rygorem zwrócenia pisma, do jego opłacenia w terminie
tygodniowym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 11 ustawy z dnia 28
lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398
ze zm.) stanowi, że opłata jest stała, stosunkowa albo podstawowa. Opłatę stałą pobiera się w sprawach o prawa niemajątkowe oraz we wskazanych w ustawie niektórych sprawach o prawa majątkowe, w wysokości jednakowej, niezależnie od wartości
przedmiotu sporu lub wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 12 ustawy), opłatę stosunkową - w sprawach o prawa majątkowe, przy czym wynosi ona 5 % wartości
przedmiotu sporu lub przedmiotu zaskarżenia (art. 13 ustawy), natomiast opłatę podstawową - w sprawach, w których przepisy nie przewidują opłaty stałej, stosunkowej
lub tymczasowej (art. 14 ust. 1 ustawy). Z kolei w myśl art. 35 ust. 1 ustawy w sprawach z zakresu prawa pracy pobiera się opłatę podstawową w kwocie 30 zł wyłącznie od apelacji, zażalenia, skargi kasacyjnej i skargi o stwierdzenie niezgodności z
prawem prawomocnego orzeczenia. Jednakże w sprawach, w których wartość
przedmiotu sporu przewyższa kwotę 50.000 zł, pobiera się od wszystkich podlegających opłacie pism procesowych opłatę stosunkową.
Skutki nieuiszczenia opłat od środków odwoławczych i środków zaskarżenia
wnoszonych przez profesjonalnych pełnomocników określa art. 1302 § 3 k.p.c., zgodnie z którym sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty pismo wniesione przez
adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego środki odwoławcze lub środki
zaskarżenia (apelację, zażalenie, skargę kasacyjną, skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sprzeciw od wyroku zaocznego, zarzuty
od nakazu zapłaty, skargę na orzeczenie referendarza sądowego) podlegające opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia. Z użytego w powołanym przepisie sformułowania wynika, że obowiązek uiszczenia przez adwokata lub radcę prawnego należnej opłaty
bez wzywania o jej uiszczenie pod rygorem odrzucenia środka odwoławczego lub
środka zaskarżenia dotyczy nie tylko pism podlegających całej opłacie stałej (art. 18
ust. 2 ustawy), ułamkowej części opłaty stałej (art. 19 ustawy) i opłacie stosunkowej
obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 13 w
związku z art. 18 ust. 2 ustawy), ale także podlegających opłacie podstawowej (art.
14 ust. 1 w związku z art. 35 ust. 1 zdanie pierwsze i art. 36 oraz art. 14 ust. 2 w
związku z art. 35 ust. 1 zdanie 2 i w związku z art. 100 ust. 2 ustawy). Zawarte w art.
1302 § 3 k.p.c. sformułowanie „opłata w wysokości stałej” różni się bowiem od używanego w ustawie o kosztach sądowych w sprawach cywilnych pojęcia „opłata stała”
i należy uznać, że określenia te mają inne znaczenie. Gdyby użyte w art. 130 2 § 3
k.p.c. określenie odnosiło się do pojęcia zawartego w ustawie o kosztach sądowych
w sprawach cywilnych ustawodawca posłużyłby się sformułowaniem „podlegające
opłacie stałej lub stosunkowej”. Zatem określenie to ma szerszy zakres znaczeniowy
i obejmuje także opłaty, które nie są opłatami stałymi w rozumieniu ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, ale ich wysokość jest stała dlatego, że została
określona kwotowo, jak to ma miejsce w przypadku opłaty podstawowej. Zbieżne
poglądy zostały wyrażone w dotychczas niepublikowanych postanowieniach Sądu
Najwyższego z dnia 30 maja 2006 r., I CZ 23/06, z dnia 2 czerwca 2006 r., II UZ
14/06, z dnia 11 lipca 2006 r., I CSK 146/06 i z dnia 17 sierpnia 2006 r., III UZ 7/06.
Nie ma również podstaw do przyjęcia, że zamiarem ustawodawcy było wyłączenie
sankcji przewidzianej w art. 1302 § 3 k.p.c. w odniesieniu do wnoszonych przez profesjonalnych pełnomocników środków odwoławczych i środków zaskarżenia podlegających opłacie podstawowej i uzależnienie w sprawach z zakresu prawa pracy nałożenia na tych pełnomocników obowiązku samouiszczenia tej opłaty od wartości
przedmiotu sporu bądź przyznania stronie przez sąd całkowitego zwolnienia od
kosztów sądowych w sprawie, w której wartość przedmiotu sporu przewyższa kwotę
50.000 zł.
W konsekwencji należy uznać, że wezwanie do uiszczenia opłaty, której wysokość wynika z przepisu (jest określona kwotowo lub stosunkowo) kieruje się tylko do
strony działającej bez adwokata lub radcy prawnego (art. 130 § 1 k.p.c.), natomiast
profesjonalny pełnomocnik ma obowiązek jej uiszczenia bez wezwania. Tym samym
wniesienie skargi kasacyjnej bez uiszczenia opłaty podstawowej przez adwokata lub
radcę prawnego pociąga za sobą odrzucenie skargi z mocy art. 1302 § 3 k.p.c.
Z powyższych względów zażalenie podlega oddaleniu na podstawie art. 398 14
k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.