Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PZ 20/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on legal costs, ruling that dismissal of termination claims requires specific fee rates regardless of alternative compensation claims.

Numero d'incarto II PZ 20/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal regarding legal costs in a dispute over the wrongful termination of an employment contract. The plaintiff argued that costs should be calculated under a different fee schedule applicable to compensation claims, while the defendant contended the lower rate for termination disputes was correct. The court held that because the court may grant alternative claims like reinstatement or compensation, the specific fee schedule for termination disputes must apply uniformly to ensure consistent legal representation costs.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

§ 11 ust. 1 pkt 1, § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych; The court must apply the fee schedule for termination disputes regardless of whether the worker seeks reinstatement or compensation, as the court may grant alternative claims.

Parole chiave

Generato dall'IA
legal costs termination dispute fee schedule alternative claims labor law legal aid reinstatement

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
§ 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
§ 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
art. 394 § 3 k.p.c.
pkt 1 powołanego rozporządzenia, zatem na podstawie art. 394 1 § 3 k.p.c.
art. 398 § 14 k.p.c.
związku z art. 39814 k.p.c.
art. 45 § 1 k.p
warunkach, art. 45 § 1 k.p.) lub o przywrócenie do pracy w razie rozwiązania
art. 56 § 1 k.p
umowy o pracę bez wypowiedzenia (art. 56 § 1 k.p.) oraz roszczenie o
art. 45 § 2 k.p
(art. 45 § 2 k.p. i art. 56 § 2 k.p. oraz art. 264 § 1 i 2 k.p.). Podobnie traktuje te
art. 56 § 2 k.p
(art. 45 § 2 k.p. i art. 56 § 2 k.p. oraz art. 264 § 1 i 2 k.p.). Podobnie traktuje te
art. 477¹ § 2 k.p.c
roszczenia prawo procesowe (art. 477¹ § 2 k.p.c.).
art. 47¹ k.p
a wysokość odszkodowania (odpowiednio zryczałtowana - art. 47¹ k.p.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 7 sierpnia 2002 r. III PZP 15/02, OSNP 2003, nr 12, poz. 285

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PZ 20/10

POSTANOWIENIE

Dnia 9 czerwca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Zbigniew Korzeniowski

SSN Romualda Spyt

w sprawie z powództwa P. S.

przeciwko V. S.A.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 czerwca 2010 r.,

zażalenia powoda na wyrok Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych

z dnia 28 stycznia 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zawartym w wyroku z dnia 28 stycznia 2010 r. postanowieniem Sąd

Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zasądził od strony pozwanej

(V. S.A.) na rzecz powoda (P. S.) kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa

prawnego w postępowaniu odwoławczym.

Powyższe

postanowienie

powód

zaskarżył

zażaleniem

zarzucając

naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie § 11

ust. 1 pkt 1 w związku z § 6 i § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z

dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz

ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę

prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), dla ustalenia

wysokości kosztów zastępstwa procesowego w sprawie o odszkodowanie za

niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę. Ze względu na naruszenie

przepisów

prawa

materialnego

powód

wnosił

o

zmianę

zaskarżonego

postanowienia o kosztach zastępstwa procesowego poprzez zasądzenie na rzecz

powoda od pozwanego kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 4.500 zł

stosownie do postanowień § 11 ust. 1 pkt 2 w związku z § 6 i § 12 ust. 3 oraz § 3 ust.

1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa

kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z

urzędu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuję:

W niniejszej sprawie P. S. pierwotnie pozwem wnosił o uznanie za

bezskuteczne oświadczenie pozwanego pracodawcy z dnia 20 lutego 2009 r. o

rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem, jednakże po ostatecznym

sprecyzowaniu pozwu, wniósł o zasądzenie od pozwanej V. S.A. kwoty 17.100 zł

tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę.

Wyrokiem z dnia 3 listopada 2009 r. Sąd Rejonowy - Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych uwzględnił powództwo (pkt I), nakazał stronie pozwanej uiścić na

rzecz Skarbu Państwa kwotę 855 zł tytułem opłaty od pozwu od uiszczenia której

powód był zwolniony (pkt II), wyrokowi w pkt I nadał rygor natychmiastowej

wykonalności do kwoty 5.700 zł (pkt III).

Na skutek apelacji strony pozwanej Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 28 stycznia 2010 r. oddalił apelację.

Mając na uwadze powyższy stan faktyczny niniejszej sprawy zauważyć

należy, iż roszczenie o uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne (a

po rozwiązaniu umowy o pracę - o przywrócenie do pracy na poprzednich

warunkach, art. 45 § 1 k.p.) lub o przywrócenie do pracy w razie rozwiązania

umowy o pracę bez wypowiedzenia (art. 56 § 1 k.p.) oraz roszczenie o

odszkodowanie (art. 45 § 1 k.p. i art. 56 § 1 k.p.) są nie tylko alternatywne, ale

także ekwiwalentne. Roszczenie o odszkodowanie jest substytutem roszczenia o

uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne lub o przywrócenie do pracy. W taki

sposób traktuje je prawo materialne (Kodeks pracy), pozwalając nie tylko

pracownikowi na dokonanie swobodnego wyboru między nimi, ale także sądowi na

orzeczenie o żądaniu ekwiwalentnym w stosunku do wybranego przez pracownika

nawet wbrew jego woli i zgłoszonemu oraz popieranemu przez niego roszczeniu

(art. 45 § 2 k.p. i art. 56 § 2 k.p. oraz art. 264 § 1 i 2 k.p.). Podobnie traktuje te

roszczenia prawo procesowe (art. 477¹ § 2 k.p.c.). Przy rozpoznawaniu i

rozstrzyganiu sprawy o uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne (o

przywrócenie do pracy) lub o odszkodowanie, podstawy prawne roszczeń są takie

same (zastosowanie znajdują te same przepisy kodeksu pracy), przesłanki

materialnoprawne są identyczne (rozwiązanie umowy o pracę jest niezgodne z

prawem lub nieuzasadnione), ustalenia wymagają te same okoliczności faktyczne,

a wysokość odszkodowania (odpowiednio zryczałtowana - art. 47¹ k.p. i art. 58 k.p.)

nie jest istotą takiego procesu i na ogół nie jest przedmiotem sporu. Również

formuła odwołania od wypowiedzenia (art. 44 k.p. i art. 264 § 1 k.p.) sprawia, że

odwołanie

dotyczy

w

takim

samym

stopniu

uznania

wypowiedzenia

za

bezskuteczne, jak i odszkodowania. Jest to zatem ten sam rodzaj sprawy,

sprowadzający się w istocie do tego samego, niezależnie od zgłoszonego przez

pracownika żądania. Z tej przyczyny wynagrodzenie pełnomocnika powinno być

ustalane według tych samych zasad (na tej samej podstawie) - albo w obu przypadkach jako pochodna stawki minimalnej odniesionej do wartości przedmiotu

sprawy, albo w obu przypadkach jako pochodna zryczałtowanej stałej kwoty stawki

minimalnej.

Jeżeli

pracownik

dokonał

wyboru

jednego

z

przysługujących

mu

alternatywnie roszczeń, a roszczenie to okaże się nieuzasadnione, sąd pracy może

z urzędu uwzględnić inne roszczenie alternatywne. Ta możliwość działania przez

sąd pracy z urzędu, wbrew woli pracownika, jest podstawowym argumentem

przemawiającym za tym, aby przy zasądzaniu zwrotu kosztów zastępstwa

prawnego w sprawie toczącej się na skutek odwołania pracownika od

wypowiedzenia umowy o pracę wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika było

określane według tych samych zasad (na tej samej podstawie) niezależnie od

wyboru żądania przysługującego pracownikowi i niezależnie od tego, które z

przysługujących alternatywnie roszczeń uwzględni sąd pracy. Inaczej mówiąc,

stawka minimalna opłat za czynności adwokata lub radcy prawnego powinna być

taka sama zarówno w sprawie o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne (o

przywrócenie

do

pracy),

jak

i

w

sprawie

o

odszkodowanie

z

tytułu

nieuzasadnionego lub niezgodnego z prawem wypowiedzenia umowy o pracę

przez pracodawcę albo z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania przez

pracodawcę umowy o pracę bez wypowiedzenia. W każdej z tych spraw rodzaj i

stopień zawiłości sprawy oraz wymagany i niezbędny nakład pracy pełnomocnika

jest taki sam, niezależnie od wybranego przez pracownika lub uwzględnionego

przez sąd pracy z urzędu alternatywnego roszczenia.

Pomimo, że z brzmienia interpretowanych przepisów ( § 11 ust 1 pkt 1 i § 11

ust 1 pkt 2 rozporządzenia) wynika rozdzielność i zakres przedmiotowej regulacji, w

§ 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia określone zostały stawki minimalne opłaty za

prowadzenie spraw o „nawiązanie umowy o pracę, uznanie wypowiedzenia umowy

o pracę za bezskuteczne, przywrócenie do pracy lub ustalenie sposobu ustania

stosunku pracy”. Od kategorii spraw z zakresu prawa pracy określonych w § 11 ust.

1 pkt 1 rozporządzenia z 28 września 2002 r., w odrębnych uregulowaniach, zostały

wyłączone sprawy o wynagrodzenie za pracę i sprawy o odszkodowanie. Sprawa

taka jak ta, nie może zostać zaliczona do kategorii spraw z § 11 ust. 1 pkt 2

rozporządzenia o „wynagrodzenie za pracę lub odszkodowanie inne niż

wymienione w pkt 4.

Zdaniem Sądu Najwyższego przyjęte w rozporządzeniu rozwiązanie,

polegające na przyznaniu stawek minimalnych za prowadzenie spraw, w których

pracownik dochodzi uznania wypowiedzenia za bezskuteczne, czy przywrócenia do

pracy (§ 11 ust 1 pkt 1 rozporządzenia) i zarazem potraktowanie takiego samego

rodzaju spraw odmiennie, ze względu na możliwość zasądzenia alternatywnego

roszczenia w postaci odszkodowania (§ 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia), a co za

tym idzie innego sposobu ustalania wysokości opłaty za czynności radców

prawnych, jest wadliwe.

W sprawie toczącej się na skutek odwołania od wypowiedzenia umowy o

pracę zawartej na czas nieokreślony należy zatem przy zasądzaniu kosztów

zastępstwa prawnego przyjmować podstawę prawną z § 11 ust. 1 pkt 1, niezależnie

od wyboru żądania (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 7 sierpnia 2002 r. III

PZP 15/02, OSNP 2003, nr 12, poz. 285).

Z powyższych względów nie było uzasadnione w niniejszej sprawie ustalenie

wysokości przedmiotowej opłaty na innych zasadach niż wskazane w § 11 ust. 1

pkt 1 powołanego rozporządzenia, zatem na podstawie art. 394 1 § 3 k.p.c. w

związku z art. 39814 k.p.c. należało orzec jak w sentencji postanowienia.