Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PZ 2/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for retrial due to lack of legal basis for ineffective representation by court-appointed counsel.

Numero d'incarto II PZ 2/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against the lower court's rejection of a retrial request. The plaintiff argued that her court-appointed lawyer failed to represent her properly, but the court found no statutory ground for retrial under Article 401 of the Civil Procedure Code. The court ruled that mere negligence by a court-appointed lawyer does not constitute 'lack of proper representation' and that service of process to the lawyer sufficed for notice.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 401 pkt 2 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.: A request for retrial based on lack of proper representation is inadmissible if the appointed lawyer's negligence does not meet the strict statutory definition of ineffective representation or if service of process was correctly directed to the lawyer.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial request court appointed lawyer lack of proper representation ineffective representation service of process civil procedure code judicial negligence

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 401 pkt 2 k.p.c.
Podstawę skargi stanowił art. 401 pkt 2 k.p.c., bowiem w toku postępowania sądowego powódka została pozbawiona możliwości działania w procesie, w wyniku braku prawidłowej reprezentacji.
Art. 407 k.p.c.
Z kolei o dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania decyduje zachowanie ustawowego terminu do jej wniesienia (art. 407 i 408 k.p.c.).Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd Okręgowy stwierdził, że powódka zachowała termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania.
Art. 408 k.p.c.
Art. 410 § 1 k.p.c.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy orzekł z mocy art. 410 § 1 k.p.c.Postanowienie Sądu Okręgowego zaskarżył pełnomocnik powódki w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art.
Art. 66 k.p.c.
Przede wszystkim z nienależytą reprezentacją mamy do czynienia, gdy w procesie nie działał przedstawiciel ustawowy osoby fizycznej niemającej zdolności procesowej (art. 66 k.p.c.), organ uprawniony do działania w imieniu osoby prawnej albo organizacji mającej zdolność sądową (art.
Art. 67 k.p.c.
66 k.p.c.), organ uprawniony do działania w imieniu osoby prawnej albo organizacji mającej zdolność sądową (art. 67 k.p.c.), albo występujący w sprawie reprezentant strony nie miał wymaganych przymiotów do występowania w tej roli.
Art. 133 § 3 k.p.c.
nie zasługuje na aprobatę i zostało poddane w piśmiennictwie uzasadnionej krytyce.Po wtóre, w przypadku gdy za stronę działa jej pełnomocnik, w tym ustanowiony z urzędu, to stosowanie do treści art. 133 § 3 k.p.c., jemu (tylko) doręcza się pisma sądowe (zawiadomienie o terminie rozprawy).
Art. 398 § 14 k.p.c.
Tym samym zażalenie pełnomocnika powódki podlega oddaleniu z mocy art. 39814 k.p.c.
Art. 394 § 3 k.p.c.
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.
Art. 102 k.p.c.
o kosztach procesu orzeczono w myśl art. 102 k.p.c. w związku z art.
Art. 398 § 21 k.p.c.
Tym samym zażalenie pełnomocnika powódki podlega oddaleniu z mocy art. 39814 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
I CZ 122/67
także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 1968 r., I CZ 122/67, OSNCP 1968 nr 8-9, poz.
I CO 5/81
154, uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 28 października 1981 r., I CO 5/81, OSNCP 1982 nr 5-6, poz.
I CRN 101/95
77 oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 1996 r., I CRN 101/95, OSNC 1996 Nr 10, poz.
III CKN 10/96
138).Skarżący nie dostrzega istoty pojęcia „brak należytej reprezentacji strony”, a jego stanowiska nie wzmacnia odwołanie się do poglądu Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 1997 r., III CKN 10/96 (LEX nr 30402).
III CZP 19/80
uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia 1980 r., III CZP 19/80, OSNCP 1980 Nr 11, poz.
I PKN 277/00
Improper representation does not constitute a ground for retrial under Polish Civil Procedure Code Art. 401(2).
III AO 32/01
Supreme Court dismisses appeal for retrial as no statutory ground exists for lack of counsel presence.
II CZ 26/03
Court dismisses appeal for allowing withdrawal of appeal due to court-appointed lawyer's procedural negligence.
II UZ 21/14
Supreme Court dismisses appeal for invalid representation, ruling it does not meet statutory grounds for retrial.
II CR 177/82
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 września 1982 r., II CR 177/82, OSP 1983 Nr 6, poz.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PZ 2/17 POSTANOWIENIE Dnia 4 kwietnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Romualda Spyt (przewodniczący)‎SSN Bohdan Bieniek (sprawozdawca)‎SSN Halina Kiryło w sprawie z powództwa K.M.‎przeciwko […]‎o sporządzenie i wydanie protokołu powypadkowego oraz o wydanie świadectwa pracy,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 4 kwietnia 2017 r.,‎zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 10 października 2016 r., sygn. akt V Pa …/16, 1. oddala zażalenie;

2. nie obciąża powódki kosztami procesu w postępowaniu zażaleniowym.

UZASADNIENIE

Powódka K. M. w dniu 7 września 2016 r. wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z dnia 16 czerwca 2016 r., V Pa …/16. Podstawę skargi stanowił art. 401 pkt 2 k.p.c., bowiem w toku postępowania sądowego powódka została pozbawiona możliwości działania w procesie, w wyniku braku prawidłowej reprezentacji. Otóż jej pełnomocnik, ustanowiony z urzędu, nie skontaktował się z nią przed terminem rozprawy, nie uczestniczył w rozprawie apelacyjnej, jak też nie powiadomił powódki o terminie postępowania apelacyjnego.

O wydanym wyroku powódka dowiedziała się w dniu 23 czerwca 2016 r.Postanowieniem Sądu Okręgowego w S. z dnia 10 października 2016 r., V Pa ../16 skarga została odrzucona. W przedmiotowym postępowaniu ustalono, że przed Sądem Rejonowym w C. toczyło się postępowanie z powództwa K.M. przeciwko […], reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego A. L., o sporządzenie i wydanie protokołu powypadkowego oraz o wydanie świadectwa pracy. Powódka K. M. reprezentowana była przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu. Jej pełnomocnik, będąc prawidłowo zawiadomiony, nie stawił się na rozprawę w dniu 16 czerwca 2016 r.

W dniu 21 czerwca 2016 r. wystąpił o sporządzenie i doręczenie mu odpisu wyroku z uzasadnieniem. Odpis wyroku z uzasadnieniem otrzymał w dniu 29 lipca 2016 r.Powyższe okoliczności faktyczne uzasadniają, zdaniem Sądu Okręgowego, odrzucenie skargi o wznowienie postępowania, gdyż nie została oparta na ustawowej przesłance. W pierwszej kolejności Sąd odwoławczy zauważył, że wznowienie postępowania nie może służyć konwalidowaniu biernej postawy strony w procesie, jak też nie służy merytorycznej zmianie orzeczenia sądowego w kierunku rozstrzygnięcia zgodnie ze stanowiskiem niezadowolonej strony.

Nadzwyczajny charakter tego środka prawnego, skierowanego przeciwko prawomocnemu orzeczeniu, oznacza ingerencję w judykat w przypadku podstaw ściśle określonych w ustawie. Do nich zalicza się konieczność przeprowadzenia ponownie postępowania dotkniętego nieważnością (art. 401 pkt 1 i 2 k.p.c.). Z kolei o dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania decyduje zachowanie ustawowego terminu do jej wniesienia (art. 407 i 408 k.p.c.).Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd Okręgowy stwierdził, że powódka zachowała termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania.

Nie oparła jednak jej na ustawowej podstawie. Z uzasadnienia skargi wynika, że podstawa jest lokowana w treści art. 401 pkt 2 k.p.c. (brak należytej reprezentacji). W związku z tym Sąd Okręgowy zważył, że pozbawienie strony możliwości działania jest szerokim pojęciem, lecz nie obejmuje wadliwego, czy też nieudolnego – bez względu na przyczynę – prowadzenia sprawy przez stronę. Z tego względu nienależyte wykonywanie obowiązków przez pełnomocnika procesowego nie może stanowić ustawowej przesłanki wznowienia postępowania sądowego, w szczególności subiektywne przekonanie strony o wadliwym sposobie jego działania w procesie.

Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy orzekł z mocy art. 410 § 1 k.p.c.Postanowienie Sądu Okręgowego zaskarżył pełnomocnik powódki w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 401 pkt 2 k.p.c. poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że nieobecność pełnomocnika ustanowionego z urzędu na rozprawie apelacyjnej nie stanowi podstawy wznowienia z powodu braku należytego reprezentowania strony; nadto brak zawiadomienia strony (zarówno przez Sąd, czy też pełnomocnika) o terminie posiedzenia nie oznacza pozbawienia możliwości działania.

Pełnomocnik powódki wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z dnia 16 czerwca 2016 r.; ewentualnie jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w S.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest oczywiście nieuzasadnione. Argumenty skarżącego wskazują na dwie okoliczności faktyczne. Pierwsza jest związana z niestawiennictwem pełnomocnika ustanowionego z urzędu na rozprawie apelacyjnej, druga akcentuje fakt niezawiadomienia strony o terminie posiedzenia. Hybrydalna konstrukcja zażalenia nie znajduje jednak oparcia w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego, jak i judykaturze Sądu Najwyższego.Trafnie Sąd Okręgowy stwierdził, że sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający art. 401 pkt 2 k.p.c. nie oznacza a priori, że skarga opiera się na ustawowej podstawie, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, iż podnoszona podstawa nie zachodzi (art. 410 § 1 k.p.c.; por. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 1968 r., I CZ 122/67, OSNCP 1968 nr 8-9, poz. 154, uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 28 października 1981 r., I CO 5/81, OSNCP 1982 nr 5-6, poz. 77 oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 1996 r., I CRN 101/95, OSNC 1996 Nr 10, poz. 138).Skarżący nie dostrzega istoty pojęcia „brak należytej reprezentacji strony”, a jego stanowiska nie wzmacnia odwołanie się do poglądu Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 1997 r., III CKN 10/96 (LEX nr 30402).

Przede wszystkim z nienależytą reprezentacją mamy do czynienia, gdy w procesie nie działał przedstawiciel ustawowy osoby fizycznej niemającej zdolności procesowej (art. 66 k.p.c.), organ uprawniony do działania w imieniu osoby prawnej albo organizacji mającej zdolność sądową (art. 67 k.p.c.), albo występujący w sprawie reprezentant strony nie miał wymaganych przymiotów do występowania w tej roli. W tej sytuacji strona, za którą w procesie działał, jako jej pełnomocnik radca prawny ustanowiony przez sąd, nie jest nienależycie reprezentowana w rozumieniu tego przepisu.Przedmiotowy wniosek staje się klarowny, o ile z należytą starannością dokona się oceny dotychczasowego orzecznictwa Sądu Najwyższego.

W judykaturze przyjmuje się zgodnie, że niewłaściwe wykonywanie obowiązków procesowych przez pełnomocnika strony, także radcę prawnego (adwokata) ustanowionego z urzędu, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania polegającej na pozbawieniu strony możności działania (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia 1980 r., III CZP 19/80, OSNCP 1980 Nr 11, poz. 205 i postanowienia Sądu Najwyższego z dnia: 9 czerwca 2000 r., I PKN 277/00, OSNAPiUS 2002 Nr 1, poz. 15, z dnia 12 października 2001 r., III AO 32/01, OSNAPiUS 2002 Nr 18, poz. 449, z dnia 26 marca 2003 r., II CZ 26/03, OSNC 2004/6 p. 95 z glosą A.

Góry-Błaszczykowskiej, Przegląd Sądowy 2006 nr 6, s. 163 oraz z dnia 3 kwietnia 2014 r., II UZ 21/14, LEX nr 1472167). Odmienne - pojedyncze i odosobnione - orzeczenie w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 1997 r., III CKN 10/96 (OSP 1997 Nr 9, poz. 172 z glosą W. Broniewicza tamże oraz glosą Z. Krzemińskiego, Monitor Prawniczy 1998 nr 4, s. 148) nie zasługuje na aprobatę i zostało poddane w piśmiennictwie uzasadnionej krytyce.Po wtóre, w przypadku gdy za stronę działa jej pełnomocnik, w tym ustanowiony z urzędu, to stosowanie do treści art. 133 § 3 k.p.c., jemu (tylko) doręcza się pisma sądowe (zawiadomienie o terminie rozprawy).

Przepis ten przesądza, że adresatem doręczenia jest pełnomocnik procesowy lub osoba upoważniona do odbioru pism. Z tego względu nie było podstaw do odrębnego zawiadomienia powódki o terminie rozprawy apelacyjnej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 września 1982 r., II CR 177/82, OSP 1983 Nr 6, poz. 122).Mając na uwadze powyższe odrzucenie skargi przez Sąd Okręgowy było uzasadnione (art. 410 § 1 k.p.c.). Tym samym zażalenie pełnomocnika powódki podlega oddaleniu z mocy art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. o kosztach procesu orzeczono w myśl art. 102 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. kc