Supreme Court allows appeal against dismissal of labor relationship claim and unpaid wages.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court allowed the plaintiff's appeal against the District Court's dismissal of her claim. The lower court had rejected the appeal because it appeared to target only unpaid wages while the first-instance judgment primarily addressed the labor relationship status. The Supreme Court clarified that the first-instance judgment covered both the existence of the employment relationship and the wages for September and October 2010, making the appeal valid against the entire ruling.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 373 k.p.c.; Art. 394 § 3 k.p.c.; Art. 398 § 15 k.p.c.: An appeal is admissible if the first-instance judgment addresses all claims presented in the complaint, even if certain monetary awards are not explicitly detailed in the reasoning.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PZ 19/11
POSTANOWIENIE
Dnia 6 września 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Zbigniew Korzeniowski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Zbigniew Myszka
SSN Romualda Spyt
w sprawie z powództwa J. S.
przeciwko Zespołowi Szkół nr 1 z Oddziałami Sportowymi […]
o ustalenie istnienia stosunku pracy,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 września 2011 r.,
zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych z dnia 21 marca 2011 r.,
uchyla zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy postanowieniem z 21 marca 2011 r. odrzucił apelację
powódki J. S. od wyroku Sądu Rejonowego z 10 grudnia 2010 r. oddalającego jej
powództwo.
W apelacji powódka wniosła o zmianę wyroku w całości i zasądzenie
wynagrodzenia za pracę za wrzesień i październik 2010 r.
Apelację uznano za niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu na podstawie
art. 373 k.p.c. Z motywów odrzucenia wynika, że Sąd pierwszej instancji miałby
orzec jedynie w sprawie o ustalenie istnienia stosunku pracy, natomiast apelacja
skarży wyrok co do wynagrodzeń za pracę za wrzesień i za października 2010 r. i
żąda zasądzenia tych świadczeń. Apelacja została więc wywiedziona od
nieistniejącego orzeczenia.
W zażaleniu zarzucono brak podstaw do odrzucenia apelacji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest zasadne. Apelacja niezasadnie została odrzucona.
Przede wszystkim nie ma wątpliwości, że przedmiot sprawy przed Sądem
pierwszej instancji obejmował zgłoszone w pozwie żądanie ustalenia (trwania)
stosunku pracy do 31 sierpnia 2011 r. i żądanie zasądzenia wynagrodzenia za
wrzesień i październik 2010 r. wynikające z rozszerzenia powództwa pismem z 21
października 2010 r. Pozwany wdał się w spór co do obu tych roszczeń wnosząc o
ich oddalenie, gdyż według niego stosunek pracy ustał 31 sierpnia 2010 r. (jego
pismo z 1 grudnia 2010 r.).
Takie też żądania było przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu pierwszej
instancji. Wynika to z oddalenia powództwa (sentencja wyroku). W części wstępnej
uzasadnienia wyroku Sąd wszak wskazał, że powództwo składa się z żądania
ustalenia stosunku pracy i żądania wynagrodzenia. Samo natomiast oddalenie
żądania ustalenia stosunku pracy po 31 sierpnia 2010 r. wystarczająco tłumaczy,
dlaczego Sąd pierwszej instancji nie musiał uzasadniać (literalnie) oddalenia
żądania wynagrodzenia za wrzesień i października 2010 r., skoro rozstrzygnął, że
po 31 sierpnia 2010 r. nie było stosunku pracy.
O objęciu tym orzeczeniem (oddaleniem) również żądania wynagrodzenia za
pracę świadczy uwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji - postanowieniem z 4
lutego 2011 r. - zażalenia pozwanej na brak rozstrzygnięcia o kosztach zastępstwa
procesowego strony pozwanej należnych jej od oddalonego roszczenia o
wynagrodzenie za pracę.
Rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji zostało zaskarżone apelacją w
całości. Oczywiste jest zatem, że powódka skarży to o czym rozstrzygnął Sąd
pierwszej instancji, czyli o oddaleniu żądania ustalenia dalszego stosunku pracy i
wynagrodzenia za pracę za wskazane miesiące.
Apelacja została przedstawiona Sądowi drugiej instancji i nieuprawnione było
założenie, że przedmiot zaskarżenia rozmija się z przedmiotem orzeczenia. Innymi
słowy apelacja nie została wniesiona od nieistniejącego orzeczenia i nie było
podstaw do jej odrzucenia na podstawie art. 373 k.p.c.
Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 398 15 § 1 k.p.c.
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.