Supreme Court sets lawyer fees for wrongful dismissal compensation cases at minimum rates, rejecting value-based calculation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court reversed the lower court's decision to award 900 zł in legal fees, reducing it to 60 zł. The plaintiff argued that fees should be based on the case value rather than a fixed minimum because the lawyer only attended the appeal hearing. The court held that for wrongful dismissal compensation claims, the statutory minimum fee applies regardless of the dispute's value or the lawyer's workload.
Regesto Legislator
Generato dall'IA§ 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie; The court established that for claims seeking compensation for wrongful dismissal, the minimum fee rate applies, rejecting the argument that value-based fees should be used due to the possibility of alternative remedies.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PZ 12/11
POSTANOWIENIE
Dnia 22 czerwca 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący)
SSN Romualda Spyt (sprawozdawca)
SSN Jolanta Strusińska-Żukowska
w sprawie z powództwa M. W.
przeciwko BSJP
o odszkodowanie,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 czerwca 2011 r.,
zażalenia powódki na wyrok Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych
z dnia 10 lutego 2011 r.,
zmienia zaskarżone postanowienie i zasądza od powódki M.
W. na rzecz BSJP Sp. z o.o. kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów
zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 lutego 2011 r. Sąd Okręgowy Wydział Pracy, oddalił
apelację powódki -
M. W.– od wyroku Sądu Rejonowego - Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych z dnia 6 lipca 2010 r., oddalającego powództwo o
odszkodowanie przeciwko BSJP Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością oraz
zasądził od powódki na rzecz pozwanej kwotę 900 zł tytułem zwrotu stronie
pozwanej kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej.
Pełnomocnik powódki wniósł zażalenie na postanowienie o przyznaniu
zwrotu kosztów zastępstwa procesowego stronie pozwanej w instancji odwoławczej
w kwocie 900 zł, wnosząc o jego zmianę i przyznanie tych kosztów w kwocie 60 zł.
W uzasadnieniu zażalenia stwierdzono, że „Sąd przyznał pełnomocnikowi
pozwanego kwotę 900 zł, bowiem jak można się domyśleć, Sąd II Instancji kierował
się wartością przedmiotu sporu. Z takim rozstrzygnięciem nie sposób się jednak
zgodzić, szczególnie biorąc pod uwagę nakład pracy pełnomocnika pozwanego,
który wziął udział jedynie w rozprawie apelacyjnej.”
Skarżący podniósł, że nie można jednocześnie tracić z widoku, że w § 12
ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w
sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb
Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu (Dz.U. Nr 163,
poz. 1349 ze zm.) - ustawodawca przewidział wynagrodzenie pełnomocnika za
udział w tego rodzaju sprawach, z jaką mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Zdaniem skarżącego, brak jest więc podstaw, by stosować stawki zależne od
wartości przedmiotu sporu wymienione w § 6 tego rozporządzenia, skoro przepis
szczególny stanowi w sposób jednoznaczny o wysokości wynagrodzenia za
prowadzenie określonej sprawy. W tej sytuacji przyznawanie pełnomocnikowi
pozwanego, którego nakład pracy ograniczył się do jednorazowego stawiennictwa
w Sądzie na rozprawie apelacyjnej, kwoty tak wygórowanej, nie może nawet
znaleźć uzasadnienia nakładem pracy włożonym przez tego pełnomocnika w
prowadzenie sprawy.
Podkreślono też, że powódka od samego początku dochodziła w niniejszej
sprawie odszkodowania za nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę.
W odpowiedzi na zażalenie strona pozwana wniosła o jego oddalenie i
zasądzenie od powódki na swoją rzecz kosztów zastępstwa procesowego w
postępowaniu zażaleniowym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest uzasadnione. Kwestia rodzaju opłaty za czynności radcy
prawnego (także adwokata) z tytułu zastępstwa prawnego w sprawie ze stosunku
pracy o odszkodowanie, o którym mowa w art. 45 § 1 k.p. i art. 56 § 1 nie była
rozstrzygana jednolicie. Przyjmowano więc z jednej strony, że rozwiązanie
wynikające z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w
sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb
Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu oraz z
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie
opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze
zm.), polegające na przyznaniu stawek minimalnych za prowadzenie spraw, w
których pracownik dochodzi uznania wypowiedzenia za bezskuteczne, czy
przywrócenia do pracy (odpowiednio § 11 ust. 1 pkt 1 i § 12 ust. 1 pkt 1
przywołanych rozporządzeń) i zarazem potraktowanie takiego samego rodzaju
spraw odmiennie, ze względu na możliwość zasądzenia alternatywnego roszczenia
w postaci odszkodowania (§ 11 ust. 1 pkt 2 i § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzeń), a co
za tym idzie innego sposobu ustalania wysokości opłaty za czynności
pełnomocnika, jest wadliwe. Wedle innego poglądu gramatyczna (językowa)
wykładnia przepisów § 11 ust. 1 pkt 1 i 2 i § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzeń w
sprawie opłat prowadzi do wniosku, że traktują one zdecydowanie odrębnie i
odmiennie sytuację, w której pracownik dochodzi uznania wypowiedzenia umowy o
pracę za bezskuteczne lub przywrócenia do pracy (pkt 1) i sytuację, w której
domaga się zasądzenia na jego rzecz odszkodowania za niezgodne z prawem lub
nieuzasadnione wypowiedzenie mu umowy o pracę lub rozwiązanie umowy bez
wypowiedzenia (pkt 2). Dosłowne brzmienie § 11 ust. 1 pkt 2 i § 12 ust. 1 pkt 2
rozporządzeń w sprawie opłat nie daje podstaw do wyłączenia z kategorii spraw "o
odszkodowanie" tych spraw, w których pracownik występuje z roszczeniem o
odszkodowanie z art. 45 § 1 k.p. albo z art. 56 § 1 k.p., zamiast z roszczeniem o
uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne lub o przywrócenie do pracy.
Powyższy problem stał się przedmiotem rozstrzygnięcia w uchwale składu
siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2011 r., I PZP 6/10
(niepublikowanej), której nadano moc zasady prawnej. Zgodnie z jej treścią,
podstawę zasądzenia przez sąd opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa
prawnego w sprawie ze stosunku pracy o odszkodowanie, o którym mowa w art. 56
§ 1 w związku z art. 58 k.p., stanowi stawka minimalna określona w § 12 ust. 1 pkt
1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie
opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Moc wiążąca tej zasady prawnej
dotyczy wprawdzie powołanych w niej przepisów, a nie przepisów rozporządzenia
Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności
radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej
pomocy prawnej udzielanej z urzędu oraz art. 45 § 1 k.p., lecz z uwagi na to, że są
to unormowania analogiczne, przyjęcie poglądu odmiennego nie może znaleźć
akceptacji. Stąd też należna od powódki kwota zwrotu kosztów zastępstwa
procesowego w postępowaniu odwoławczym przed Sądem Okręgowym wynosi 60
zł (§ 12 ust. 1 pkt 1 w związku z § 11 ust. 1 pkt 1 ostatnio przywołanego
rozporządzenia).
Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na mocy art. 398 16 k.p.c. związku z
art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.