Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PZ 11/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against its own cassation rejection as procedurally inadmissible under Polish law.

Numero d'incarto II PZ 11/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected an appeal filed against its own decision refusing to accept a cassation complaint. The appellant argued the original refusal was unjustified, but the Court held that such appeals are procedurally inadmissible because the Supreme Court acts as the final instance. Consequently, the Court ruled that no further appeal exists against its own final rulings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3941 § 1, 2 k.p.c.; Art. 183 Konstytucji RP; Art. 1 ust. 1 ustawy o Sądzie Najwyższym: Appeals against Supreme Court rulings are inadmissible as the Supreme Court is the highest judicial organ with final authority.

Parole chiave

Generato dall'IA
Supreme Court finality cassation rejection appeal procedural inadmissibility highest judicial organ final instance procedure

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3941 § 1, 2 k.p.c.
W myśl art. 3941 § 1 i 2 k.p.c.
Art. 183 Konstytucji RP
(art. 183 Konstytucji RP oraz art.
Art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym
(art. 183 Konstytucji RP oraz art.
Art. 373 k.p.c.
Art. 3982 k.p.c.
w związku z art. 39821 i 3941 § 3 k.p.c.
art. 3981 k.p.c
postanowieniami, o których mowa w art. 3981 k.p.c., a także postanowieniami
art. 183 Konstytucji RP
(art. 183 Konstytucji RP oraz art.
art. 373 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II UZ 39/04
Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2004 r., II UZ 39/04, z dnia 15 listopada
II UO 3/04
2004 r., II UO 3/04, z dnia 5 grudnia 2007 r., II UZ 36/07, niepublikowane).
II UZ 36/07
2004 r., II UO 3/04, z dnia 5 grudnia 2007 r., II UZ 36/07, niepublikowane).
II UZ 82/00
(postanowienie Sądu Najwyższego z 14 lipca 2000, II UZ 82/00, niepublikowane).
II PK 259/10
Postanowieniem z dnia 11 lutego 2011 r., II PK 259/10, Sąd Najwyższy

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PZ 11/11

POSTANOWIENIE

Dnia 12 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Katarzyna Gonera

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z powództwa S. O.

przeciwko Urzędowi Skarbowemu […]

o odprawę emerytalną,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 czerwca 2011 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 11 lutego 2011 r.,

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 11 lutego 2011 r., II PK 259/10, Sąd Najwyższy

odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej powoda S. O. od wyroku Sądu

Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 22 czerwca 2010 r. w

sprawie przeciwko Urzędowi Skarbowemu o odprawę emerytalną, wskazując w

uzasadnieniu, że nie sformułowano w niej zagadnienia prawnego, nie wykazano

zaistnienia potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości

lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów ani nie podniesiono

nieważności postępowania.

W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik powoda „zaskarżył je w

całości” i wniósł o nadanie biegu skardze kasacyjnej, uważając argumenty w niej

podniesione za zasadne.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jako oczywiście niedopuszczalne podlega odrzuceniu.

W myśl art. 3941 § 1 i 2 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje

na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną, skargę o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia oraz co do

kosztów procesu które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej

instancji, zaś w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna, także na

postanowienia sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, poza

postanowieniami, o których mowa w art. 3981 k.p.c., a także postanowieniami

wydanymi w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej

instancji. Z niewątpliwego brzmienia tego przepisu wynika, że środek ten nie

przysługuje od orzeczenia Sądu Najwyższego, bowiem nie jest on sądem drugiej

instancji. Zażalenie nie przysługuje więc, ani na postanowienie Sądu Najwyższego

o odrzuceniu skargi kasacyjnej, ani oddalającego skargę kasacyjną (postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2004 r., II UZ 39/04, z dnia 15 listopada

2004 r., II UO 3/04, z dnia 5 grudnia 2007 r., II UZ 36/07, niepublikowane). Brak

środków odwoławczych od orzeczeń Sądu Najwyższego wynika także z

ustrojowego

usytuowania

tego

Sądu

jako

naczelnego

organu

sądowego

sprawującego nadzór nad działalnością sądów powszechnych w zakresie orzekania

(art. 183 Konstytucji RP oraz art. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie

Najwyższym, Dz.U. Nr 240, poz. 2052 ze zm.). W każdej procedurze musi

występować najwyższy organ procesowy, którego orzeczenia są ostateczne, a

takim

organem

w

polskim

postępowaniu

cywilnym

jest

Sąd

Najwyższy

(postanowienie Sądu Najwyższego z 14 lipca 2000, II UZ 82/00, niepublikowane).

Biorąc to pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji, zgodnie z art.

373 k.p.c. w związku z art. 39821 i 3941 § 3 k.p.c.