Supreme Court dismisses transfer request based on judge's lack of experience, citing good administration of justice.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland refused the request to transfer a pension dispute to another court of equal jurisdiction. The Appellate Court argued that the assigned judge lacked necessary experience in labor and social security law, claiming this compromised judicial impartiality. The Supreme Court rejected this, ruling that subjective deficiencies of a single judge do not justify transfer under Article 441 of the Civil Procedure Code, as such issues should be resolved through recusal procedures rather than institutional transfer.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 441 § 1 k.p.c.; The transfer of a case to another court of equal jurisdiction is permitted only when objective circumstances indicate that the competent court's handling would violate the good administration of justice, not merely due to the subjective lack of experience of a specific judge.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II PUO 37/23 POSTANOWIENIE Dnia 12 kwietnia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Sobutka w sprawie z odwołania L. M. przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawieo wysokość emerytury policyjnej,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 12 kwietnia 2023 r., wniosku Sądu Apelacyjnego w Warszawie przekazanego Sądowi Najwyższemu postanowieniem z dnia 1 grudnia 2022 r. o przekazanie sprawy sygn. akt III AUa 2958/22 innemu sądowi równorzędnemu, odmawia przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2022 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie niniejszej sprawy sądowi równorzędnemu - z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. W uzasadnieniu postanowienia SSA – E. L. wskazała, że została przeniesiona do orzekania w III Wydziale Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Apelacyjnego w Warszawie i nie posiada kwalifikacji koniecznych do orzekania w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń, zwłaszcza na poziomie sądu apelacyjnego, gdyż przez całe życie zawodowe orzekała w sprawach karnych.
W konsekwencji, Sąd Apelacyjny w tym składzie, pozbawiony jest przymiotów niezbędnych do rozpoznania sprawy w sposób niezawisły, bezstronny i rzetelny, bowiem z przyczyn niezawinionych nie dysponuje wiedzą i doświadczeniem, które są fundamentalną gwarancją podejmowania w pełni niezwisłych i samodzielnych decyzji orzeczniczych składających się na istotę sprawowania wymiaru sprawiedliwości w ramach instancji odwoławczej. Tak ukształtowany Sąd pozbawiony jest atrybutów niezbędnych do sprawowania wymiaru sprawiedliwości w sposób niezależny i bezstronny.
Sąd Apelacyjny doszedł więc do przekonania, że dobro wymiaru sprawiedliwości sprzeciwia się rozpoznawaniu niniejszej sprawy przez Sąd w składzie wyznaczonego sędziego referenta.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.W doktrynie wskazuje się, że odwołanie się w art. 441 k.p.c. do przesłanki, jaką jest dobro wymiaru sprawiedliwości, w tym w szczególności przykładowo wskazany wzgląd na społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego, wskazuje na dążenie ustawodawcy do budowy zaufania do państwa, jego organów i stanowionego prawa. Nie ulega wątpliwości, że ocena w przedmiocie spełnienia tych przesłanek może być dokonana tylko w odniesieniu do konkretnej sprawy i dotychczas ujawnionych okoliczności (tak:
T. Żyznowski, w: Wiśniewski, Komentarz KPC, t. I, 2021, art. 441, K. Flaga-Gieruszyńska, A. Zieliński, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Wyd. 11, Warszawa 2022). Do przekazania sprawy do innego sądu może dojść jedynie w razie powstania okoliczności faktycznych, odnoszących się do przedmiotowych lub podmiotowych cech konkretnej sprawy, świadczących jednoznacznie o tym, że jej rozpoznanie przez sąd właściwy miejscowo i rzeczowo, według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, byłoby niezgodne z interesem publicznym i sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości (por. postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 8 września 2022 r., III CO 540/22, Legalis nr 2741020).
Nadto, do przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 441 k.p.c., może dojść w razie zaistnienia sytuacji jednoznacznie świadczącej o tym, że rozpoznanie sprawy przez sąd właściwy sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości. Należy przy tym pamiętać, że przepis art. 441 k.p.c. ma na względzie przeszkody dotyczące danego sądu jako organu wymiaru sprawiedliwości, a nie przeszkody odnoszące się do poszczególnego sędziego, gdyż w tym przypadku do rozwiązania zaistniałych wątpliwości służy ewentualnie instytucja wyłączenia sędziego od orzekania w danej sprawie.
Same przesłanki subiektywne nie są wystarczające do zastosowania art. 441 § 1 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 23 sierpnia 2022 r., III CO 815/22, Legalis nr 2739487; postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych z dnia 3 sierpnia 2022 r., I NO 86/22, Legalis nr 2737507).Sąd Najwyższy, rozpoznający niniejszy wniosek, podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 1 lutego 2023 r., II PUO 41/22 (dotychczas niepublikowane), jak również w uzasadnieniu postanowienia z dnia 8 lutego 2023 r., II PUO 44/22 (dotychczas niepublikowane), iż rozważania na temat tego, czy Sąd meriti, jako właściwy, w sposób niezależny i bezstronny rozpoznałby sprawę, stanowiłoby zaprzeczenie konstytucyjnych zasad niezależności sądów i niezawisłości sędziów, a w konsekwencji z pewnością nie byłoby działaniem zgodnym z dobrem wymiaru sprawiedliwości i odbiorem społecznym wymiaru sprawiedliwości.Należy więc stwierdzić, że z uzasadnienia postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie nie wynika, aby istniały obiektywne podstawy uniemożliwiające rozpoznanie sprawy przez ten Sąd, wskazujące na potrzebę przekazania sprawy innemu sądowi.
Nie stanowi ich w szczególności brak wiedzy i doświadczenia sędziego referenta w rozpoznawaniu spraw z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, a także ryzyko znacznej przewlekłości postępowania oraz ryzyko poniesienia skutków błędów orzeczniczych. W konsekwencji, według Sądu Najwyższego, okoliczności wskazane przez Sąd Apelacyjny w Warszawie nie uzasadniają przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 441 § 1 k.p.c.Z tych też względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.[SOP][as]