Supreme Court rejects transfer of social security case citing specific fairness grounds, not general judge unavailability.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland refused to transfer a social security case to another court of equal jurisdiction. The lower court requested the transfer under Article 441 of the Code of Civil Procedure due to concerns about judicial impartiality, but the Supreme Court found no specific circumstances warranting such a move. The court ruled that the provision applies only to exceptional cases where the entire court lacks capacity, not to individual judges' potential lack of experience.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 441 § 1, § 2 k.p.c.; The Supreme Court may transfer a case only when the good of the administration of justice specifically requires it, such as ensuring the court is perceived as impartial, and not merely to relieve a judge of workload or general lack of expertise.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PUO 2/23 POSTANOWIENIE Dnia 14 marca 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z odwołania A. O.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych […] Oddziałowi w Warszawieo rentę rodzinną,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 14 marca 2023 r.,wniosku Sądu Apelacyjnego w Warszawie przekazanego Sądowi Najwyższemu postanowieniem z dnia 28 listopada 2022 r. o przekazanie sprawy sygn. akt III AUa 2785/22 innemu sądowi równorzędnemu, odmawia przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu.
UZASADNIENIE
Sędzia Sądu Apelacyjnego w Warszawie E. G. została wylosowana do rozpoznania w drugiej instancji sprawy z apelacji powódki A. O. od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 8 sierpnia 2022 r., który oddalił jej odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z 23 lipca 2019 r. o rentę rodzinną.Sąd Apelacyjny w Warszawie w składzie SSA E. G. postanowieniem z 28 listopada 2022 r. wystąpił do Sądu Najwyższego Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych o przekazanie sprawy sądowi równorzędnemu na podstawie art. 441 § 2 k.p.c. w zw. z art. 441 § 1 k.p.c. z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek nie jest zasadny.Art. 441 k.p.c. stanowi: § 1. Sąd Najwyższy może przekazać sprawę do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z sądem występującym, jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości, w szczególności wzgląd na społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego. § 2. O przekazanie sprawy może wystąpić sąd właściwy.W ocenie wniosku istotne są następujące stwierdzenia dotyczące przedmiotu i zakresu stosowania art. 441 k.p.c.Przepis stanowi określony wyjątek, który pozwala na nierozpoznanie sprawy w sądzie właściwym.
Przedmiotem regulacji art. 441 k.p.c. nie jest zwolnienie sędziego od rozpoznania sprawy, lecz to czy sprawa powinna być rozpoznana w innym sądzie równorzędnym z sądem występującym.Przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu przez Sąd Najwyższy jest silnie uwarunkowane dobrem wymiaru sprawiedliwości, w szczególności społecznym postrzeganiem sądu jako organu bezstronnego, co uprawnia stwierdzenie, że przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu jest dopuszczalne ze względu na tę indywidulaną sprawę, a nie ze względu na brak przygotowania sędziego do rozpoznania sprawy objętej wnioskiem.
W przeciwnym razie tą drogą należałoby uwolnić sędzię od rozpoznana wszystkich spraw z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, w których zgłasza brak doświadczenia orzeczniczego.Generalne zwolnienie sędziego od rozpoznania określonych rodzajów spraw (w tym przypadku spraw z zakresu prawa pracy czy ubezpieczeń społecznych) nie jest przedmiotem regulacji z art. 441 k.p.c.Ponadto, choć art. 441 k.p.c. jest nową regulacją, to jednak jego przedmiotem nie są sprawy ustrojowe dotyczące zasadniczej natury, czyli ustroju i właściwości sądów oraz postępowania przed sądami (art. 176 ust. 2 Konstytucji RP), zatem dotyczące również przenoszenia sędziów do orzekania w innym wydziale sądu.Art. 441 k.p.c. nie jest też podstawą prawną kontroli ważności postępowania w sprawie ze względu na przesłankę z art. 379 pkt 4 k.p.c., dlatego traci na znaczeniu argumentacja wniosku dotycząca naruszenia art. 22a ustawy z 27 lipca 2001 r.
Prawo o ustroju sądów powszechnych.Konsekwentnie, również przesłanka dobra wymiaru sprawiedliwości jest oceniana tylko w granicach tego przepisu, czyli sama w sobie nie zmienia znaczenia i nie pozwala na dowolne rozszerzenie stosowania art. 441 k.p.c., bowiem to tylko w danej (konkretnej) sprawie może zaistnieć podstawa do przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu.Innymi słowy regulacja z art. 441 k.p.c. spełniałaby się wtedy, gdyby nie tylko sędzia Sądu Apelacyjnego E. G., ale także i pozostali sędziowie (wszyscy) Sądu Apelacyjnego w Warszawie nie powinni rozpoznać apelacji w sprawie objętej wnioskiem.Taka sytuacja faktyczna i prawna nie zachodzi w odniesieniu do sprawy objętej wnioskiem.Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji.